หน้ากากของคนดี

กลิ่นอายของกระดาษสาเคลือบสารเคมีราคาแพงและกลิ่นอายอับชื้นของคลังเอกสารใต้ดิน คือกลิ่นที่ ดร.รินรดา นิยามว่าเป็น ‘กลิ่นของความตายทางศีลธรรม’ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำบรรจงพลิกแฟ้มประวัติของ ‘มูลนิธิร่มฉัตรพิทักษ์’ แฟ้มแล้วแฟ้มเล่า แสงไฟนีออนสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ นิ่งสนิท เยือกเย็น ไร้ความรู้สึก ราวกับประติมากรรมหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อพิพากษาโลกใบนี้โดยเฉพาะ "คุณกำลังใช้เวลาอยู่กับความทรงจำปลอมๆ ของพวกคนบาปที่พยายามซื้อตั๋วไปสวรรค์ด้วยคราบน้ำตาของเด็กกำพร้าอยู่นะครับ ดร.รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บเอกสาร คีย์ ธันวา ก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นเหล็กสูงจรดเพดาน ในมือของเขาถือแก้วกาแฟดำที่ยังคงมีไอความร้อนจางๆ ลอยกรุ่น เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ลากยาวผ่านข้อมือ—ร่องรอยจากอดีตที่เขาไม่เคยคิดจะลบเลือน รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่หูเฉพาะกิจ เธอเพียงแค่เลื่อนแฟ้มสะสมภาพถ่ายงานการกุศลหรูหราไปตรงหน้าเขา ภาพของนักการเมืองชื่อดังและนักธุรกิจระดับประเทศกำลังยิ้มแย้มมอบทุนการศึกษาให้เด็กๆ ด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตา "มนุษย์เรามักจะใจดีที่สุด... ในสถานที่ที่มีกล้องโทรทัศน์สาดแสงเข้าใส่เสมอแหละครับคุณธันวา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก "และมูลนิธิร่มฉัตรพิทักษ์แห่งนี้ ก็คือโรงละครสัตว์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่วงการฟอกขาวเคยสร้างมา" คีย์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบดัง "ก๊อก" เบาๆ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาใกล้ รัศมีคุกคามจากอดีตสายลับแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "ไม่ใช่แค่โรงละครสัตว์หรอกครับ... แต่มันคือโรงเชือดที่ถูกกฎหมายคุ้มครองต่างหาก คุณรู้ไหมว่าทำไมเด็กๆ ในโครงการอุปการะถึงมีอัตราการย้ายออกตอนอายุสิบสองถึงสิบสี่ปีสูงผิดปกติ?" ดวงตาสีเข้มของนักจิตวิทยาอาชญากรไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม "เพราะพวกเขากลายเป็น 'สินค้า' ที่มีมูลค่าเกินกว่าจะอยู่ในระบบเปิดแล้ว... บัญชีบริจาคไม่ได้แสดงตัวเลขของเงินช่วยเหลือ แต่เป็นราคาประเมินของชีวิตมนุษย์ที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้รหัสบัญชีลับต่างประเทศ" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมาจากทางบันไดหนีไฟด้านนอก เสียงกุญแจกระทบกันกรุ๊งกริ๊งบ่งบอกถึงการมาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ คีย์ส่งสัญญาณมือให้รินรดานิ่งเงียบ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาว เขากระชับปืนพกในแจ็กเก็ตด้วยความคุ้นเคย ขณะที่รินรดาเก็บแฟ้มเอกสารชิ้นสำคัญที่สุด—รายชื่อผู้บริจาคเงาที่เชื่อมโยงกับเครือข่ายค้ามนุษย์ข้ามชาติ—ลงในกระเป๋าเอกสารของเธอด้วยความรวดเร็ว ประตูกระจกฝ้าของห้องเก็บเอกสารถูกผลักเปิดออก แสงไฟฉายสาดสว่างกวาดไปทั่วห้อง ร่างของชายในชุดสูทสากลเรียบร้อยเดินเข้ามาพร้อมกับการสนทนาผ่านโทรศัพท์มือถือที่กดเปิดสปーカーไว้ *"...จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยการเชื่อมโยงกับบัญชีของมูลนิธิเด็ดขาด โดยเฉพาะเอกสารชุดที่เก็บไว้ในชั้นสาม... ถ้าท่านประธานรู้เรื่องนี้ หัวพวกเราได้หลุดออกจากบ่าแน่"* เสียงปลายสายตึงเครียดและเด็ดขาด คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นใดๆ เขาสบตากับรินรดา ชั่วพริบตาเดียวที่สัญชาตญาณนักล่าตื่นขึ้น ทั้งสองคนไม่ได้ส่งเสียงใดๆ แต่อ่านใจกันและกันได้ทะลุปรอทผ่านความเงียบ แต่ทว่า... ก่อนที่คีย์จะได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา—จากทางช่องลิฟต์ส่งของที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว! รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หัวสมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ช่องลิฟต์บริการถูกปิดตายตั้งแต่เกิดคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน ไม่มีทางที่ใครจะใช้มันได้... เว้นเสียแต่ว่า มันไม่ได้ถูกปิดตายเพื่อซ่อนความลับของคนตาย แต่ถูกเปิดไว้เพื่อขนย้าย 'สิ่งอื่น' แผ่นโลหะกั้นช่องลิฟต์ถูกผลักออกอย่างช้าๆ เสียงสนิมเสียดสีกันบาดแก้วหู กลิ่นอายความเย็นยะเยือกโชยออกมาพร้อมกับความมืดมิดที่กลืนกินแสงไฟในห้อง มือเรียวที่สวมถุงมือหนังของรินรดาชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อวัตถุชิ้นหนึ่งถูกโยนกลิ้งออกมาจากความมืดของช่องลิฟต์ มันหยุดลงแทบเท้าของเธอพอดี แสงจากหลอดไฟนีออนกะพริบไหวสาดส่องลงบนวัตถุนั้น... มันคือบัตรประจำตัวพนักงานของมูลนิธิร่มฉัตรพิทักษ์ ที่ชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดสدสด และรอยนิ้วมือที่ยังคงอุ่นร้อน และเจ้าของบัตรใบนั้น... คือพยานปากสำคัญคนเดียวที่พวกเขานัดจะเจอตัวในคืนนี้ ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาไปกับตัวละครทั้งสองนี้นะครับ