หน้ากากของคนโลภ

เสียงสัญญาณ *“ติ๊ด!”* ยาวนานที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องวีไอพีระดับเอ็กซ์คลูซีฟ ไม่ได้เป็นเพียงแค่เสียงยืนยันการทำธุรกรรมทางการเงินผ่านบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดเท่านั้น แต่มันคือเสียงกิโยตันทดสอบความโลภ ที่เพิ่งตัดผ่านศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของพิมพิลาจนขาดสะบั้นลงในพริบตา หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ของเครื่องรูดบัตรปรากฏข้อความ **“APPROVED”** สีเขียวสว่างวาบสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงของพนักงานและผู้จัดการร้าน เหนือฟ้า (ธน ภัทรพงศ์) ชักมือกลับอย่างเชื่องช้า เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมลึกลับเอาไว้ได้อย่างไร้ที่ติ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่นั่นกลับทรงพลังยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอเป็นร้อยเท่า สายตาคู่คมกวาดมองไปที่ร่างของพิมพิลา อดีตแฟนเก่าผู้เคยเหยียดหยามเขาว่าจมปลักอยู่กับความจน วันนี้คุณหนูไฮโซผู้สูงส่งกำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พรมราคาแพงไม่สามารถซับความอับอายที่แผ่ออกมาจากตัวเธอได้อีกต่อไป "เป็น... เป็นไปได้ยังไง..." เสียงของพิมพิลาสั่นเครือ ริมฝีปากที่เคยเคลือบลิปสติกราคาแพงสั่นระริกจนแทบไม่ได้ศัพท์ น้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาผสมผสานกับเครื่องสำอางจนเลอะเทอะ เธอมองบัตรในมือของเหนือฟ้าสลับกับใบเสร็จที่ยาวเป็นหางว่าวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจยอมรับความจริง ยอดเงินจำนวนมหาศาลที่ถูกตัดออกไปในพริบตานั้น มากกว่ามูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดที่ครอบครัวของเธอกำลังจะสูญเสียจากวิกฤตการณ์ทางธุรกิจเสียอีก และเหนือฟ้า... ผู้ชายที่เธอเคยทิ้งอย่างไม่ใยดีเพราะคิดว่าไม่มีอนาคต กลับเป็นผู้กุมอำนาจในการชี้เป็นชี้ตายความอยู่รอดของเธอในวินาทีนี้ "ระบบเลเวลอัปหมื่นล้าน" ไม่ได้มอบให้เขาเพียงแค่ตัวเลขในบัญชีที่ไม่มีวันหมดสิ้น แต่มันมอบ "สิทธิ์" ในการมองเห็นธาตุแท้ของมนุษย์อย่างทะลุปรุโปร่ง เหนือฟ้าหันไปมองมินตรา ดีไซเนอร์สาวแสนสวยผู้ยืนเคียงข้างเขามาตลอดเส้นทางอันยาวนานและมืดมน เธอยังคงจับมือของเขาไว้แน่น แม้ในยามที่โลกทั้งใบกำลังสั่นคลอนด้วยอำนาจเงินตรา มินตราไม่มีแววตาโลภโม่งเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอบอุ่นและความภักดีที่บริสุทธิ์ เหนือฟ้าบีบมือบางนั้นเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง ก่อนจะหันกลับมาปะทะสายตากับพิมพิลาที่กำลังคลานเข่าเข้ามาหาเขาอย่างหมดสภาพ "เหนือฟ้า... พี่เหนือฟ้าคะ..." พิมพิลาเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็ว สมองอันฉับไวของคนเห็นแก่ตัวเริ่มคำนวณหาทางรอด เธอพยายามใช้มืออันสั่นเทาเอื้อมมาแตะชายเสื้อสูทราคาแพงของเขา ใบหน้าที่เคยเชิดหยางในอดีตบิดเบี้ยวด้วยความเวทนา "ช่วยน้องด้วยนะ... ฮือ... ครอบครัวของพิมกำลังจะล้มละลาย บริษัทของคุณพ่อกำลังจะถูกยึด... พี่เหนือฟ้าจำความรักของเราไม่ได้แล้วเหรอคะ? เราเคยรักกันมากนะ..." คำว่า "รัก" จากปากของผู้หญิงคนนี้ ช่างฟังดูน่าสมเพชเสียจนเหนือฟ้าต้องหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาถอยหลังหลบการสัมผัสของเธออย่างจงใจ ราวกับว่าปลายนิ้วของเธอนั้นสกปรกเกินกว่าจะแตะต้องเนื้อผ้าของเขาได้ "ความรักเหรอครับพิมพิลา?" เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "วันที่คุณบอกเลิกผมแล้วเดินไปขึ้นรถสปอร์ตของชายอื่น คุณเคยเอ่ยคำว่ารักกับผมบ้างไหม? วันที่คุณหัวเราะเยาะใส่หน้าผมในร้านอาหารหรูว่าผมไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกาแฟให้คุณ คุณจำสายตาดูถูกเหยียดหยามของตัวเองได้หรือเปล่าครับ?" พิมพิลาสะอึกสะอื้นจนตัวโยน คำพูดเหล่านั้นย้อนกลับมาทุบตีเธอราวกับค้อนเหล็ก ความจริงอันโหดร้ายเปิดเผยชัดเจนว่า เธอกำลังชดใช้ให้กับความโลภและความมืดบอดของตนเอง "พิม... พิมรู้ว่าพิมโง่... พิมผิดไปแล้ว!" เธอกรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ พยายามก้มกราบแทบเท้าของเขา "แต่ให้พิมกลับมาเถอะนะคะ! พิมจะเป็นทาสรับใช้พี่ จะให้พิมทำอะไรก็ได้! ขอแค่พี่ช่วยต่อลมหายใจให้ครอบครัวของพิม... นะคะพี่เหนือฟ้า!" ท่ามกลางสายตาของพนักงานร้านและแขกผู้มีเกียรติคนอื่นๆ ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรกแซง ทุกคนต่างรู้ดีว่าในโลกของทุนนิยม อำนาจเงินคือผู้กำหนดความถูกต้อง และเหนือฟ้าในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนราชาผู้ทรงอำนาจที่ใครก็ไม่อาจแตะต้อง เหนือฟ้าก้มมองลงมาที่หญิงสาวผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเขา สายตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ไม่มีแม้แต่ความแค้นเคืองหลงเหลืออยู่ เพราะสำหรับเขาแล้ว... คนที่หมดราคาไปจากชีวิต ไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาแม้แต่จะโกรธเกลียด "คุณจำคำพูดสุดท้ายที่คุณบอกผมในวันนั้นได้ไหมครับ?" เหนือฟ้าโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "คุณบอกว่า... คนอย่างผม ต่อให้พยายามทั้งชีวิตก็ไม่มีวันเอื้อมถึงโลกเดียวกับคุณ" พิมพิลาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน "แต่ตอนนี้... โลกของคุณทั้งใบ กำลังอยู่ในกำมือของคนที่คุณเคยเหยียบย่ำอย่างไร้เยื่อใยต่างหากล่ะครับ" เหนือฟ้าผายมือออกเล็กน้อย "และน่าเสียดาย... ผมไม่มีความเมตตามากพอที่จะแบ่งปันเศษเงินให้คนทรยศหักหลังอย่างคุณหรอกครับ" สิ้นคำพูดนั้น เหนฟ้าสะบัดชายเสื้อออกจากการเกาะกุมของเธออย่างไร้เยื่อใย เขาหันไปพยักหน้าให้กับการ์ดชุดสูทสีดำที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้านนอก "เชิญตัวแขกที่ไม่ได้รับเชิญออกไปครับ และอย่าให้คนประเภทนี้เข้ามาเหยียบในพื้นที่ของผมอีก" "รับทราบครับท่านเหนือฟ้า!" การ์ดร่างยักษ์สองคนก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะเข้าไปหิ้วปีกพิมพิลาที่กรีดร้องโวยวายและพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างน่าอนาถ ลากร่างของคุณหนูไฮโซผู้ตกอับออกไปจากห้องวีไอพีท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในที่นั้น มินตรามองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก "คุณเหนือฟ้า... ทำแบบนี้จะไม่เป็นไรแน่นะคะ?" มินตราเอ่ยถามด้วยความห่วงใยตามประสาหญิงสาวจิตใจดี แม้เธอจะรู้ดีว่าพิมพิลาสมควรได้รับมันแล้วก็ตาม เหนือฟ้าหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ แววตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นล้ำลึก เขาเอื้อมมือไปเกลี่ปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนของมินตราอย่างทะนุถนอม "สำหรับคุณแล้ว... ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ครับมินตรา" เหนือฟ้ากระซิบเสียงนุ่ม "โลกใบนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว และต่อจากนี้ จะมีเพียงความสุขและความปลอดภัยเท่านั้นที่คุณจะได้รับ... เชื่อใจผมนะครับ" มินตราพยักหน้ารับเบาๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอยอมจำนนต่อความอ่อนโยนและมั่นคงที่ชายหนุ่มมอบให้โดยไร้ข้อกังขา แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังกลับคืนสู่ความสงบสุข เสียงแจ้งเตือนจากระบบผู้กล้าในหัวของเหนือฟ้าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน *[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาจากบุคคลระดับสูง... เป้าหมายกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในพื้นที่รัศมี 100 เมตร...]* *[คำเตือน: บุคคลผู้นี้ไม่ได้มาในฐานะมิตร และมีอำนาจทางธุรกิจเหนือกว่าพิมพิลาถึง 50 เท่า...]* เหนือฟ้าชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกจากห้อง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อมองลอดผ่านกระจกใสออกไปที่โถงทางเดินด้านนอก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ท่าทางองอาจและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจที่สะสมมานาน กำลังก้าวเดินตรงมาทางห้องนี้อย่างมั่นใจ พร้อมด้วยบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่เดินตามหลังราวกับเงาตามตัว และที่ทำให้เหนือฟ้าต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ... คือใบหน้าของชายผู้นั้น ที่มีรอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่ แววตาคู่นั้นจ้องมองทะลุกระจกเข้ามาตรงที่เขายืนอยู่พอดี ราวกับกำลังประกาศสงครามเงียบข้ามผ่านอากาศ "หึ... มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับเนี่ย" เหนือฟ้าพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ