กวาดซื้อหุ้นบริษัทตระกูลแฟนเก่า

เสียงแจ้งเตือนจากระบบปฏิบัติการลับภายในสมองดังขึ้นเป็นจังหวะถี่กระชั้น ราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าให้ราชสีห์ออกล่าเหยื่อ "ติ๊ง! ตรวจพบความเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจ... ตลาดหุ้นของ 'จิรวรรณโฮลดิ้ง' กำลังดิ่งลงเหวอย่างไร้แรงพยุง มูลค่ากิจการในมือของตระกูลพิมพิลาเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้าย คุณต้องการใช้สิทธิ์ 'ผู้ถือหุ้นเงา' เข้ากวาดซื้อหุ้นทั้งหมดในรอบการซื้อขายนี้หรือไม่ครับ?" เหนือฟ้าแย้มสรุปยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องเพนต์เฮوسต์สุดหรูที่เขากว้านซื้อด้วยเงินสดเมื่อวานนี้ เบื้องล่างคือทัศนียภาพของมหานครที่สว่างไสวด้วยแสงไฟยามค่ำคืน แต่สำหรับเขาแล้ว เมืองทั้งเมืองนี้กำลังจะอยู่ภายใต้การบงการของปลายนิ้ว "หึ... มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับเนี่ย" เหนือฟ้าพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ มินตราเดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ เข้ามาเงียบๆ กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าชั้นดีช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด หญิงสาวในชุดเดรสทำงานเรียบหรูทว่าขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างงดงาม ดวงตากลมโตคู่นั้นมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มีทั้งความห่วงใย ความภาคภูมิใจ และความเคารพอย่างสุดหัวใจ ใครจะคิดว่าผู้ชายที่เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นแค่คนส่งพัสดุอนาคตดับสูญ จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้กุมชะตากรรมของตระกูลไฮโซผู้เคยเหยียบย่ำเขาได้อย่างเบ็ดเด็ดเช่นนี้ "คุณเหนือฟ้าคะ... เอ๊ย คุณเหนือฟ้าครับ" มินตราเผลอหลุดปากเรียกแบบเดิมเพราะความคุ้นชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นรอยยิ้มเอ็นดูที่หันกลับมามอง "ทุกอย่าง... กำลังเป็นไปตามแผนที่คุณวางไว้ใช่ไหมครับ?" เหนือฟ้าหมุนตัวกลับมารับแก้วกาแฟจากมือเรียว นิ้วมืออุ่นสัมผัสโดนปลายนิ้วของเธอเบาๆ เขาดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกอย่างธรรมชาติ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้คือรางวัลอันล้ำค่าที่สุดที่ระบบเงินตรานับหมื่นล้านก็ซื้อไม่ได้ "ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของผมครับมินตรา" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกแต่เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดดังขึ้นข้างใบหูของเธอ "พวกมันเคยทำลายศักดิ์ศรีของคุณ และหัวเราะเยาะความจนของผม วันนี้... คือเวลาที่บัญชีหนี้แค้นนี้ต้องถูกชำระจนถึงเศษสตางค์สุดท้าย" ณ ห้องประชุมใหญ่ของบริษัท จิรวรรณโฮลดิ้ง บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายแห่งความพินาศ พ่อของพิมพิลา นักธุรกิจรุ่นลายครามผู้เคยนั่งไขว่ห้างมองคนอื่นด้วยสายตาสมเพช บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนถือเอกสารในมือแทบไม่ไหว เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ท่ามกลางเสียงโวยวายของผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ ที่กำลังจวนเจียนจะเป็นบ้า "เกิดอะไรขึ้น! ทำไมหุ้นของบริษัทถึงร่วงติดฟลอร์ติดต่อกันสามวันเต็ม! ใครเป็นคนกวาดซื้อหุ้นที่หลุดออกมาทั้งหมดในตลาดหลักทรัพย์แบบนี้!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังลั่นห้องประชุม แต่ไม่มีใครให้คำตอบได้ พิมพิลาที่นั่งอยู่ข้างๆ บิดา ใบหน้าที่เคยเชิดหยางและแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง บัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด โทรศัพท์มือถือในมือสั่นเทาเพราะสายเรียกเข้าจากเจ้าหนี้และธนาคารที่โทรทวงหนี้สินนับร้อยล้านไม่ขาดสาย ภาพความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนผุดขึ้นมาในหัว—ภาพที่เธอยื่นเช็คเงินสดปึกหนึ่งใส่หน้าเหนือฟ้า พร้อมกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามว่า *'ชาตินี้คุณก็ไม่มีทางเอื้อมถึงสังคมเดียวกับฉันหรอก เลิกฝันแล้วไสหัวไปซะ!'* "คุณพ่อคะ..." พิมพิลาสะอื้นไห้ ตัวสั่นเทาเข้าเกาะแขนผู้เป็นพ่อ "เรา... เราจะทำยังไงกันดีคะ บริษัทของเรากำลังจะล้มละลายแล้วนะ!" ปัง! ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาทีละก้าว ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ท่าทางสุขุมเยือกเย็นและรัศมีแห่งความเป็นผู้เหนือกว่าแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องผ่อนลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เหนือฟ้าก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหัวโต๊ะประชุม พร้อมด้วยมินตราที่ยืนเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชوสาวผู้เคียงบัลลังก์ราชา "ยินดีด้วยนะครับ... ท่านประธานจิรวรรณ" เหนือฟ้าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกน "ดูเหมือนว่าบริษัทที่ท่านภาคภูมิใจนักหนา จะตกอยู่ในสถานะ 'ไร้เจ้าของ' เรียบร้อยแล้วสินะครับ" พ่อของพิมพิลาหันขวับมามอง เขาหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่แน่ใจ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา นัยน์ตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อจำใบหน้านั้นได้ "แก...! ไอ้เด็กส่งของ... เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้นทั้งหมด!" "เงินจากความหยามเหยียดของพวกคุณไงครับ" เหนือฟ้าหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ประธานกรรมการบริษัทอย่างถือวิสาสะ เขายกขาขึ้นไขว่ห้างประสานมือไว้บนตัก สายตาคมกริบกวาดมองสองพ่อลูกที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ "ระบบเลเวลอัปหมื่นล้านของผม... เพิ่งทำการซื้อขายหุ้นล็อตสุดท้ายเสร็จสิ้นไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว" เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ขอบบัตรเรืองแสงสีทองอร่ามขลิบ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้องประชุม "และในฐานะที่ผมถือครองหุ้นใหญ่ถึงร้อยละ 51.5..." เหนโน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนมุมปาก "มติแรกในฐานะประธานบริษัทคนใหม่ของผมคือ... ไล่พวกคุณออกจากตระกูลจิรวรรณ และยึดทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อชดใช้หนี้!" พิมพิลาหวีดร้องออกมาสุดเสียง เธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากอาบแก้ว เธอกัดฟันคลานเข้าไปหาเหนือฟ้าหมายจะควชายเสื้อสูทของเขา แต่ถูกบอดี้กั้นชุดดำเข้ามากันไว้เสียก่อน "เหนือฟ้า... พี่เหนือฟ้าคะ ช่วยฉันด้วย! ฮือ... ฉันสำนึกผิดแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะนะ!" พิมพิลาแผדเสียงร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา ภาพคุณหนูไฮโซผู้สูงศักดิ์มลายหายสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้พินาศย่อยยับ เหนือฟ้าก้มมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความสงสาร มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ตอนที่พวกคุณเหยียบย่ำหัวใจของผมกับมินตรา พวกคุณเคยคิดถึงคำว่า 'ยกโทษ' ไหมครับ?" เหนือฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เรียบหรูไร้ที่ติ ก่อนจะหันไปโอบไหล่มินตราเบาๆ อย่างทะนุถนอม "เกมนี้... ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ" ติ๊ง! เสียงระบบแจ้งเตือนภารกิจลับดังขึ้นซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเหนือฟ้า— [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ตระกูลศัตรูเบอร์หนึ่ง' กำลังส่งมือสังหารเข้ามาปิดบัญชีคุณในอีก 3 นาทีข้างหน้า!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ