คำสั่งปลดฟ้าผ่า

[แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ตระกูลศัตรูเบอร์หนึ่ง' กำลังส่งมือสังหารเข้ามาปิดบัญชีคุณในอีก 3 นาทีข้างหน้า!] หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบวาบอยู่เบื้องสายตาของเหนือฟ้า ขณะที่เสียงแจ้งเตือนระบบดังระรัวดุจสัญญาณเตือนภัยในสงครามโลก แต่ทว่า ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีกลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตื่นตระหนก เขายังคงก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคงและสง่างาม บนพื้นพรมหนานุ่มของห้องโถงต้อนรับชั้นบนสุดแห่งตึก ‘พีระมิดโฮลดิ้งส์’ อาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านที่เพิ่งเปลี่ยนมือมาเป็นของเขาได้ไม่ถึงสิบนาที ข้างกายของเขาคือมินตรา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ เธอสวมชุดเดรสเรียบหรูสีเอิร์ธโทนที่ขับเน้นความงามอันสงบเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองบรรยากาศรอบตัวด้วยความรู้สึกที่ยังไม่สลายความประหลาดใจ ใครเล่าจะจินตนาการได้ว่า เพียงชั่วข้ามคืนเดียว อดีตชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นแค่เศษสวะสังคม จะก้าวขึ้นมาเป็นประธานกรรมการบริหารสูงสุดของกลุ่มบริษัทที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศแห่งนี้ "ท่านประธานครับ... ฝ่ายกฎหมายและคณะกรรมการบริหารชุดเก่ารออยู่ในห้องประชุมใหญ่แล้วครับ" เลขานุการส่วนตัวผู้ตัวสั่นเทาด้วยความเกรงกลัวโค้งคำนับจนแทบจะแนบชิดพื้น เหนือฟ้าไม่ตอบคำชายผู้นั้น เขาดึงมือเรียวบางของมินตราขึ้นมาสัมผัสเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงไปให้ "ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับมินตรา... วันนี้ผมจะล้างบางขยะที่เคยเหยียบย่ำคุณให้หมดไปจากตึกหลังนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเขาเต็มไปด้วยอำนาจลึกลับที่ยากจะต่อต้าน มินตราเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างที่คมคายและเปี่ยมด้วยความสุขุมของชายหนุ่ม หัวใจของเธอดวงน้อยพองโตด้วยความรู้สึกปลอดภัย ผู้ชายคนนี้... คือโลกทั้งใบของเธอในยามที่มืดมนที่สุด และในตอนนี้ เขากำลังจะทวงคืนความยุติธรรมทั้งหมดกลับคืนมา ประตูห้องประชุมบานใหญ่แกะสลักจากไม้สักทองถูกผลักออกอย่างไร้ความปรานี เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมที่ยาวเหยียด สายตานับสิบคู่ของเหล่าบอร์ดบริหารระดับสูงหันขวับมามองเป็นตาเดียว ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ! ใครอนุญาตให้พวกแกเข้ามาในห้องประชุมลับของบริษัท!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากหัวโต๊ะประชุม 'ประเสริฐ' ประธานกรรมการบริหารคนเก่า และเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของพิมพิลา อดีตแฟนสาวผู้มักใหญ่ใฝ่สูงของเหนือฟ้า เขายืนขึ้นค้ำโต๊ะด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ พร้อมกับส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์มายังผู้มาเยือนทั้งสอง เหนือฟ้าไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ประธานตำแหน่งสูงสุดที่ควรจะเป็นของประเสริฐอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะไขว่ห้างประสานมือไว้บนตักด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังนั่งชมละครสัตว์ "แก... แกมันไอ้เหนือฟ้า! ไอ้เด็กส่งพัสดุไร้ค่า! กล้าดียังไงถึงมานั่งตรงนั้น!" ประเสริฐตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นชี้หน้าด่ากราดด้วยความลืมตัว "ยามหน้าโง่ที่ไหนปล่อยให้พวกมันขึ้นมาฟะ! เรียก รปภ. มาลากคอมันออกไปเดี๋ยวนี้!" ไม่มีใครในห้องประชุมขยับเขยื้อน ทุกคนต่างนิ่งเงียบราวกับรูปปั้น บางคนที่มีสายตาเฉียบคมเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่างบนปกเสื้อสูทราคาแพงของเหนือฟ้า และเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละ 51 ที่วางอยู่บนโต๊ะ เหนือฟ้าแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกับเสือร้ายที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลาเดินเข้าสู่ปากหลุมพราง "คุณประเสริฐครับ... ดูเหมือนว่าคุณจะความจำสั้นไปหน่อยนะครับ หรือว่าอายุที่มากขึ้นทำให้สมองเริ่มเสื่อมถอยจนจำไม่ได้แล้วว่า... ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของตึกหลังนี้ตัวจริง" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนบาดลึกเข้าที่ความมั่นใจของประเสริฐ เขากัดฟันกรอดด้วยความโมโห "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรวะ! หุ้นส่วนใหญ่ของที่นี่อยู่ในมือฉัน และตระกูล 'ศิริวัฒนากุล' ของฉันคือผู้ค้ำจุนบริษัทนี้! แกเป็นแค่เศษฝุ่น... ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาสั่งสอนฉัน!" เหนือฟ้าพยักหน้ารับช้าๆ มือเรียวหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาสไลด์หน้าจอเบาๆ ก่อนจะดันมันไปกลางโต๊ะ "งั้นเหรอครับ... ถ้าอย่างนั้น ลองแหกตาดูนี่หน่อยสิครับ ว่าหุ้นในมือที่คุณภาคภูมิใจนักหนาน่ะ... ตอนนี้มันเหลือมูลค่าเท่าไหร่แล้ว" ประเสริฐขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย เขาชะโงกหน้าไปมองหน้าจอแท็บเล็ต ก่อนที่ดวงตาของเภาจะเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมานอกเบ้า เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากย่นๆ ของชายวัยกลางคน ตัวของเขาสั่นเทิ้มราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต หน้าจอแสดงผลกราฟดิ่งเหวของหุ้น ‘พีระมิดโฮลดิ้งส์’ ที่ร่วงลงสู่จุดต่ำสุดในประวัติศาสตร์ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น... สถานะการถือครองหุ้นของตระกูลศิริวัฒนากุล ถูกตีตกเป็น 'ศูนย์' ทั้งหมด! ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ถูกระบบอัตโนมัติกว้านซื้อและอายัดไว้ภายใต้ชื่อของ 'ธน ภัทรพงศ์' เบ็ดเสร็จเด็ดขาด! "เป็น... เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แกทำอะไรกับบริษัทของฉัน!" ประเสริฐหวีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ เขาทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ความเย่อหยิ่งทระนงตนเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงชายแก่ใกล้ตายที่ไร้ซึ่งอำนาจและเงินตรา เหนือฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่แฝงไปด้วยพละกำลังจากระบบผู้กล้าแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมากดทับทุกคนในห้องจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะประชุมเป็นจังหวะช้าๆ "ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ... แค่สงเคราะห์ซื้อเศษกระดาษที่ไร้ค่าพวกนี้ เพื่อจะได้มีอำนาจชอบธรรมในการทำตาม 'คำสั่ง' สำคัญอย่างหนึ่ง" เหนือฟ้าหรี่ตามองประเสริฐด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนจะประกาศิตกร้าวด้วยน้ำเสียงก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง "ในฐานะประธานกรรมการบริหารคนใหม่แห่งพีระมิดโฮลดิ้งส์... ผมขอใช้สิทธิ์อันชอบธรรมในมาตราที่เจ็ด สั่งปลดคุณ 'ประเสริฐ ศิริวัฒนากุล' ออกจากตำแหน่งผู้บริหารและพ้นสภาพพนักงานทุกตำแหน่ง ณ บัดนี้... ไม่มีข้อแม้ และไม่มีการอุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ราวกับเวลาหยุดเดิน ประเสริฐหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มริมฝีปากสั่นระริกพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองหน้าศัตรูหนุ่มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงจากระบบรักษาความลับของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตึก! ไฟภายในห้องประชุมเปลี่ยนจากสีขาวสว่างเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเหนือฟ้าดีดเด้งข้อความแจ้งเตือนสีเลือดพุ่งขึ้นมาขวางกั้นสายตา [แจ้งเตือนด่วนขั้นวิกฤต: ตรวจพบการบุกรุกจากกลุ่มมือสังหารระดับ S-Class จำนวน 4 คน ได้ฝ่าด่านระบบรักษาความปลอดภัยเข้ามาถึงหน้าประตูห้องประชุมแล้ว! และเป้าหมายสูงสุดของพวกมัน ไม่ใช่แค่คุณ... แต่คือการเด็ดชีพหญิงสาวที่อยู่ข้างกายคุณ!] เหนือฟ้าหรี่ตาลงทันที รังสีสังหารอันเยือกเย็นพวยพุ่งออกจากร่างของเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขาดึงมินตราเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปกป้องอย่างสัญชาตญาณ พร้อมกับที่บานประตูไม้สักทองด้านหลังห้องถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงอัดกระแทกมหาศาล! ควันไฟสีเทาลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว พร้อมกับร่างเงาดำสวมชุดสูทสีดำสนิทสี่ร่างที่ถืออาวุธปืนไรเฟิลจู่โจมติดลำกล้องเก็บเสียง ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอำมหิต... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมานะครับ