คุกเข่าร้องขอความเมตตา

เสียงเหล็กกระทบพื้นซีเมนต์ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกอันหนักหน่วงที่ทำให้ผืนแผ่นดินใต้ตึกระฟ้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย ร่างของพิมพิลาในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสนยับยู่ยี่จนไม่เหลือเค้าโครงความหรูหรา เธอถูกผลักให้ล้มลงคุกเข่าท่ามกลางสายฝนปรอยปรายที่เพิ่งโปรยปลงมา เมคอัพราคาแพงบนใบหน้ารlะบายปะปนกับคราบน้ำตาและโคลนตมจนดูน่าสมเพชเวทนา เบื้องหน้าของเธอคือรองเท้าหนังอิตาลีขัดเงาวับ เหนือฟ้าก้าวลงมาจากรถลิมูซีนสีดำสนิทด้วยท่าทีสุขุมไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ร่างกายของเขาสวมชุดสูทรสั่งตัดพิเศษที่ขับเน้นออร่าของความเป็นผู้มีอำนาจเหนือผู้คนนับล้าน ขณะที่มินตราเดินเคียงข้างมาด้วยชุดเรียบหรู ทว่าแววตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ยืนอยู่ ณ จุดนี้ "ปล่อยฉันนะ! พวกแกมันพวกสารเลวรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" เสียงกรีดร้องของนายพงษ์พัฒน์ ผู้เป็นพ่อดังขึ้นอย่างหมดท่า ร่างท้วมของนักธุรกิจใหญ่ที่เคยเชิดหน้าชูตาในสังคมไฮโซ บัดนี้กลับต้องถูกบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำกดหัวให้โขกกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านไรผมผสมกับหยาดน้ำฝนจนน่ากลัว เหนือฟ้าปรายตามองอดีตพ่อตาและหญิงสาวที่เคยเหยียดหยามเขาด้วยสายตาเยียบเย็นราวกับมองมดปลวก นิ้วเรียวยาวหยิบไฟแช็กทองคำขึ้นมาจุดบุหรี่ ควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีหม่นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ตอนที่พวกคุณไล่ผมออกจากตระกูลพิมพิลาพร้อมกับตราหน้าว่าผมเป็นแค่ไอ้ขยะไร้ค่า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนทุกคนรอบบริเวณต้องเงียบกริบ "คุณเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหมครับ?" พิมพิลาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอคลานเข้าไปหาชายหนุ่มที่เธอเคยเหยียบย่ำ สองมือเรียวพยายามจะควชายกางเกงของเขา แต่กลับถูกบอดี้การ์ดเตะออกห่างอย่างไม่ไยดี "เหนือฟ้า... พี่เหนือฟ้าคะ!" พิมพิลาปล่อยโฮออกมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลอาบแก้มจนน่าสมเพช "ช่วยพวกเราด้วยเถอะนะ บริษัทของพ่อกำลังจะล้มละลาย หุ้นทั้งหมดถูกเทขายจนหมดเกลี้ยงแล้ว... มีแค่คุณคนเดียวที่จะช่วยพวกเราได้ พิม... พิมยังรักพี่อยู่นะคะ" มินตราที่ยืนอยู่ข้างกายเหนือฟ้าแค่นหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างเย้ยหยัน คำพูดของเธอดังก้องท่ามกลางความเงียบ "คำก็ขยะ สองคำก็ไอ้กระจอก... จำคำพูดตัวเองไม่ได้แล้วหรือครับ คุณหนูไฮโซผู้สูงส่ง?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือน บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ในวันที่เหนือฟ้าไม่มีอะไรเลย พวกคุณเหยียบย่ำเขาจนจมดิน แต่วันนี้... เมื่ออำนาจและเงินตราอยู่ในมือเขา ทำไมถึงต้องมาร้องขอความเมตาจากคนที่พวกคุณเคยเหยียดหยามล่ะครับ?" พิมพิลาหันไปถลึงใส่ด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาอันทรงพลังของเหนือฟ้า เธอก็ต้องก้มหน้าลงซบกับพื้นคอนกรีตอีกครั้งอย่างไร้ทางสู้ ตระกูลพิมพิลาที่ยิ่งใหญ่มานานนับทศวรรษ พังทลายลงภายในชั่วข้ามคืนด้วยปลายนิ้วของชายหนุ่มที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นแค่ฝุ่นใต้รองเท้า ระบบผู้กล้าส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในโสตประสาทของเหนือฟ้า ระดับความพินาศของเป้าหมายบรรลุเป้าหมายร้อยเปอร์เซ็นต์ บัญชีทรัพย์สินของตระกูลพิมพิลาถูกโอนถ่ายเข้าสู่ระบบของเขาอย่างไร้ร่องรอยทางกฎหมาย ทุกอย่างเสร็จสิ้นสมบูรณ์แบบตามแผนการที่เขาวางไว้ทุกประการ เหนือฟ้าก้มลงมองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรักสุดหัวใจ ก่อนจะโยนเอกสารฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเธอ "เซ็นสิทธิ์ขาดทั้งหมดในตึกสำนักงานนี้ซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นจากเมืองนี้... นี่คือความเมตตาเดียวที่ผมจะมอบให้" พิมพิลาสะดุ้งเฮือก ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนแทบไม่มีแรงจะหยิบปากกา เธอมองหน้าเหนือฟ้าที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ มีเพียงความว่างเปล่าและอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลกเป็นจุลได้ทุกเมื่อ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายปากกาของพิมพิลาแตะลงบนกระดาษ เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็คำรามก้องฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนฝุ่นตลบอบولไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก ประตูลู่วิ่งของเฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทสลักตราสัญลักษณ์ตระกูลลึกลับเปิดออก พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทจีนโบราณก้าวลงมา ทว่าสิ่งที่ทำให้เหนือฟ้าต้องหรี่ตาลงด้วยความระแวงไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นแฟ้มเอกสารสีทองในมือของอีกฝ่ายที่ประทับตราลับสุดยอดระดับประเทศ "คุณธนภัทรพงศ์ครับ เกรงว่า... คุณจะเล่นสนุกกับพวกมดปลวกนี้เกินเวลาไปหน่อยแล้วนะครับ" ชายชราเอ่ยด้วยรอยยิ้มลึกลับ "เพราะตอนนี้... 'แขกคนสำคัญ' ที่คุณรอคอยมารอด้านบนตึกสำนักงานใหญ่แล้วครับ" --- ขอบอกเลยว่าความสะใจเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ รี้ดเดอร์ที่รักของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่