ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง

เสียงทุ้มต่ำของดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเคลียไปกับสายลมเย็นยามค่ำคืนบนความสูงกว่าห้าสิบชั้นของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร แสงไฟระยิบระยับจากเบื้องล่างทอประกายราวกับอัญมณีเม็ดเล็กๆ ที่ถูกโปรยปรายลงบนผืนผ้าใบสีดำสนิท ทว่าท่ามกลางบรรยากาศสุดโรแมนติกและหรูหราจนน่าอิจฉานี้ มินตรากลับยังคงนั่งตัวเกร็ง สองมือประสานกันแน่นอยู่บนตัก ชุดราตรีสีนู้ดเรียบหรูที่เหนือฟ้าเพิ่งจัดเตรียมไว้ให้ขับเน้นให้เธอดูงดงามราวกับเจ้าหญิงหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ แต่ทว่าแววตาคู่สวยนั้นยังคงมีความประหม่าและไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง "คุณเหนือฟ้า... คือว่า... อาหารบนโต๊ะนี่..." มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตมองจานอาหารตรงหน้าที่ถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตโดยเชฟระดับมิชลินสตาร์ "มันดู... แพงเกินไปสำหรับมื้อค่ำธรรมดาแล้วนะครับ... เอ๊ย,ค่ะ... เอ๊ย!" เธอเผลออุทานออกมาด้วยความสับสนเมื่อนึกถึงคำพูดติดปาก จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความเขินอาย เหนือฟ้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นและนุ่มนวลปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะด้วยกิริยาที่เปี่ยมด้วยความสุขุมลึกลับ "ไม่มีอะไรคำว่า 'แพงเกินไป' สำหรับคุณหรอกครับ มินตรา" เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้กดดันเหล่ามหาเศรษฐีและศัตรูทางธุรกิจในยามนี้กลับทอประกายอ่อนโยนยามที่มองหญิงสาวตรงหน้า "จำได้ไหมครับ? ในวันที่ผมไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวแกงข้างทาง คุณก็ยังแบ่งแซนด์วิชชิ้นสุดท้ายให้ผม... วันนี้ สิ่งที่ผมทำมันยังน้อยไปด้วยซ้ำเทียบกับสิ่งที่ผมอยากจะตอบแทนคุณ" คำพูดนั้นทำให้นัยน์ตาของมินตรารื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เธอเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกตื้นตันที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก ภาพความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมาในหัวราวกับภาพยนตร์—วันที่เธอยังเป็นดีไซเนอร์โนเนมที่ต้องทำงานหามรุ่งhหามค่ำ วันที่เหนือฟ้าถูกแฟนเก่าอย่างพิมพิลาเหยียดหยามอย่างไร้ศักดิ์ศรี และวันที่พวกเขาสองคนต้องกอดคอกันร้องไห้ในห้องพักแคบๆ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ในเวลาเพียงไม่นาน โลกใบนี้จะพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิงด้วยพลังของระบบเลเวลอัปหมื่นล้าน "ฉัน... มินตราคนเดิมไม่ได้ต้องการความหรูหราอะไรพวกนี้หรอกค่ะ... เอ๊ย, ครับ!" มินตราแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชินอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "ขอแค่คุณยังอยู่ตรงนี้... ไม่ทิ้งฉันไปไหน แค่นั้นก็เพียงพอแล้วล่ะครับ... อ่า ไม่ใช่สิ! พอแล้วค่ะ... อ๊าย! ทำไมฉันถึงพูดผิดบ่อยจัง!" อาการเขินจนหน้าดำหน้าแดงของหญิงสาวทำให้เหนือฟ้าอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างขึ้น เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งของตน เดินอ้อมมาDคุกเข่าลงข้างกายเธออย่างนุ่มนวล มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบางที่สั่นเทาเล็กน้อยเอาไว้ "ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ ปล่อยตัวตามสบายเถอะนะ" เหนือฟ้ากระซิบเสียงนุ่ม ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของมินตรา ความหวาดกลัวต่อโลกภายนอก ความกดดันจากสังคมไฮโซจอมปลอม หรือแม้แต่เงาความอับอายในอดีต มลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ เหลือเพียงความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต "เหนือฟ้า..." มินตราเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ครับ?" "ขอบคุณนะคะ... เอ๊ย! ขอบคุณครับ..." เธอยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะตัดสินใจโน้มตัวลงมาซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม เหนือฟ้ายกแขนขึ้นโอบกอดร่างบางนั้นไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเส้นผมและไออุ่นจากตัวเธอทำให้หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมชะตาคนครึ่งเมืองรู้สึกสงบและเติมเต็มอย่างแท้จริง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงดนตรีแจ๊สและแสงดาวที่คอยเป็นสักขีพยานให้แก่ความรักที่ผ่านพ้นบททดสอบอันแสนโหดร้ายมาด้วยกัน ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบผู้กล้าดังขึ้นเบาๆ ในโสตประสาทของเหนือฟ้า ขัดจังหวะช่วงเวลาโรแมนติกเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคมกริบของเขากลับปรากฏประกายแสงสีฟ้าจางๆ วาบผ่านอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณรบกวนจากอุปกรณ์สื่อสารในรัศมี 100 เมตร] [เป้าหมาย: พิมพิลา (อดีตคู่หมั้นผู้พินาศ)] [สถานะปัจจุบัน: ล้มละลายขั้นวิกฤต, ถังแตก, และมีความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะทำลายชื่อเสียงของเป้าหมาย (มินตรา) ผ่านการปล่อยข่าวลือปลอมในโลกโซเชียล] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: ดับเครื่องชนความดิ้นรนครั้งสุดท้ายของสุนัขจนตรอก!] [รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าซื้อกิจการโรงแรมระดับ 7 ดาวทั่วโลกทันที] เหนือฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความสุขุมลึกลับเยือกเย็นที่แฝงไปด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว เขาลูบศีรษะมินตราเบาๆ เพื่อปลอบประโยค ก่อนจะผละตัวออกอย่างช้าๆ "มีอะไรเหรอครับ เหนือฟ้า?" มินตราเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย เมื่อสังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่แมวตัวเล็กๆ มันยังไม่ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้เท่านั้นเอง" เหนือฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝัก เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเรียกบริกรส่วนตัวที่ยืนรอคำสั่งอยู่ไกลๆ บริกรหนุ่มรีบก้าวเข้ามาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อมสูงสุดทันที "ท่านประธานธน มีอะไรให้ผมรับใช้เพิ่มเติมไหมครับ?" เหนือฟ้าหยิบกระเป๋าเงินหนังแท้ราคาแพงออกมาจากสูท ก่อนจะดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษไร้ขีดจำกัดวงเงินออกมาวางลงบนถาดเงิน "ช่วยจัดการเคลียร์ค่าอาหารมื้อนี้ทั้งหมด... อ้อ แล้วก็ช่วยซื้อหุ้นที่เหลืออีกสิบเปอร์เซ็นต์ของตึกนี้ให้หมดด้วยนะครับ ผมอยากให้ชั้นดาดฟ้าทั้งหมดกลายเป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัวของผมตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า" บริกรหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ แตฝึกอบรมมาเป็นอย่างดีจึงรีบรับคำด้วยเสียงสั่นระรัว "รั... รับทราบครับท่านประธาน! จะดำเนินการให้เดี๋ยวนี้ครับ!" ในวินาทีที่เหนือฟ้ากำลังจะยื่นบัตรเครดิตสีดำคืนให้พนักงาน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและเสียงโวยวายดังมาจากบันไดหนีไฟฝั่งทางขึ้นดาดฟ้า ขัดจังหวะการทำธุรกรรมลงอย่างกะทันหัน *ปัง!* ประตูเหล็กดาดฟ้าถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดราตรีแบรนด์เนมราคาแพงที่ตอนนี้ยับยู่ยี่และเปื้อนคราบน้ำตา ใบหน้าที่เคยเชิดหยุ่นด้วยความหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง "เหนือฟ้า! แกมันไอ้สารเลว! แกหลอกฉัน!" เสียงกรีดร้องของพิมพิลาแหลมสูงจนบาดแก้วหู เธอพุ่งตรงเข้ามาหาโต๊ะอาหารหรูท่ามกลางความตกใจของมินตรา และสายตาเลิกลั่กของบริกร เหนือฟ้านั่งนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างสุขุม เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะเบาๆ บนโต๊ะอาหารอย่างใจเย็น ราวกับกำลังรอคอยฉากละครฉากนี้มานานแล้ว พิมพิลาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยพิษสุราและความแค้น เธอกวาดสายตามองความหรูหราตรงหน้าสลับกับชุดที่มินตราสวมใส่ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "แกคิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ! แกคิดว่าบริษัทของฉันพังแล้วแกจะชนะฉันได้เหรอเหนือฟ้า! ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว! วันนี้ฉันจะลากพวกแกสองคนลงนรกไปพร้อมกับฉันนี่แหละ!" พูดจบ พิมพิลา