บทเรียนราคาแพง

"วางบัตรนั่นลงเสียที พิมพิลา... ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับคนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างเธอ" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของหัวหน้าบอดี้การ์ดประจำตึกสำนักงานใหญ่ของตระกูลธนภัทรพงศ์ดังขึ้น ท่ามกลางสายตาของพนักงานนับร้อยที่หยุดมองเหตุการณ์ตรงหน้า พิมพิลาในชุดเดรสแบรนด์เนมที่เคยหรูหรา บัดนี้กลับดูซอมซ่อ แผ่นหลังที่เคยยืดตรงด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้สั่นเทา เธอพยายามควานหาบัตรเครดิตใบสุดท้ายในกระเป๋า แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากเหล่านักข่าวที่รอทำข่าวการล่มสลายของตระกูลอดีตคู่ควงของเธอ "ฉัน... ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีเงิน! เหนือฟ้าต้องต้องการตัวฉัน เขาแค่กำลังทดสอบฉันอยู่!" พิมพิลาแผดเสียง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ "ทดสอบงั้นหรือ?" ร่างสูงโปร่งของเหนือฟ้าก้าวออกมาจากลิฟต์วีไอพี พร้อมกับมินตราที่ยืนเคียงข้างด้วยท่าทางสงบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยรัศมีของนายหญิงเหนือฟ้าเหลือบมองพิมพิลาเพียงหางตา ราวกับมองฝุ่นผงบนรองเท้าหนังราคาแพงของเขา เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียด เพราะคนที่อยู่สูงจนแตะไม่ถึงอย่างเขา ไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาให้กับมดปลวกที่พยายามจะกัดกินรังของเขาอีกต่อไป "คุณเหนือฟ้าคะ! ช่วยฉันด้วย... เราเคย... เราเคย..." "เราเคยอะไรหรือครับ?" เหนือฟ้าขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "เคยหักหลังผม? เคยเหยียดหยามผมตอนที่ผมไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว? หรือเคยขายวิญญาณให้คนอื่นเพื่อแลกกับความสบายเพียงชั่วคราว?" มินตราเอื้อมมือมาแตะแขนของเหนือฟ้าเบาๆ เธอส่งยิ้มที่อบอุ่นและมีพลังให้ชายผู้เป็นที่รัก ก่อนจะหันไปสบตาพิมพิลาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "พิมพิลา ความแค้นสำหรับฉันมันจบไปนานแล้ว แต่บทเรียนน่ะ... บางครั้งมันก็ต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงที่สุด เพื่อให้จำไปจนวันตาย" "ลากตัวเธอออกไป แล้วประกาศก้องให้ทั่ววงการไฮโซทราบว่า ใครก็ตามที่ให้ที่พักพิงหรือช่วยเหลือคนคนนี้ จะถือว่าเป็นศัตรูของตระกูลธนภัทรพงศ์โดยตรง" เหนือฟ้าออกคำสั่งสั้นๆ แต่นั่นคือคำพิพากษาประหารชีวิตทางสังคมสำหรับพิมพิลา บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองนายตรงเข้ากระชากแขนพิมพิลา เสียงกรีดร้องของเธอไม่ได้ทำให้ใครในโถงอาคารแห่งนี้รู้สึกสะเทือนใจเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างเห็นพ้องว่านี่คือผลกรรมที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดสำหรับผู้หญิงที่เคยมองเห็นคนรักเป็นเพียงบันไดให้เหยียบย่ำ พิมพิลาถูกลากออกไปทิ้งไว้ที่ทางเท้าหน้าตึก ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา กระเป๋าใบหรูถูกโยนตามออกมาพร้อมกับเอกสารยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอเคยมี เงินทุกบาททุกสตางค์ บัญชีทุกธนาคาร ถูกระบบเลเวลอัปของเหนือฟ้ากัดกินจนเหลือเพียงเลขศูนย์ เธอทรุดตัวลงกับพื้นถนน ความหนาวเหน็บเริ่มกัดกินร่างกาย แต่ความสิ้นหวังในใจนั้นเจ็บปวดกว่าหลายเท่า เธอเงยหน้ามองยอดตึกสูงเสียดฟ้าที่แสงไฟวับวาวกำลังส่องประกาย ราวกับจะเย้ยหยันว่านรกบนดินของเธอนั้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่พังยับเยินของเธอดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย หน้าจอที่ร้าวระแหงปรากฏข้อความจากหมายเลขปริศนา: *"กฎของเกมคือไม่มีการให้อภัย... พรุ่งนี้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอจะถูกส่งไปที่เขตเสื่อมโทรมที่สุด เพื่อชดใช้หนี้ที่ก่อไว้ให้ครบหมื่นล้าน"* ร่างของพิมพิลาชาวาบไปทั้งตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นพบกับชายชุดดำสองคนที่เดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับโซ่ตรวนในมือ ที่ปลายถนนนั้น รถตู้สีดำคันเดิมที่เธอเคยใช้บริการในยามที่รุ่งโรจน์ที่สุด กำลังรอรับเธอไปสู่เส้นทางที่ไม่มีวันได้หวนกลับมาอีกตลอดกาล... ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!