ความจริงที่น่าสมเพช

เสียงกราวของแก้วคริスタルที่ถูกบดขยี้ด้วยส้นรองเท้าส้นสูงราคาแพ็คเกจละหลายหมื่นบาท ดังบาดแก้วหูท่ามกลางความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยงวีไอพี โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางมหานคร พิมพิลาหอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ใบหน้าประณีตที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจยอมรับความจริงได้ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า1เนื้อหนัง มือที่สั่นเทาชี้หน้าคนที่เธอเคยเหยียบย่ำราวกับเศษฝุ่น "แก... แกทำอะไรลงไปเหนือฟ้า! หุ้นของตระกูลฉัน... ทำไมมันถึงร่วงกราวรูดจนเกือบเป็นศูนย์ในเวลาไม่ถึงสี่นาที! ไอ้น้ำยาบ้าบออะไรที่แกใช้... หรือแกไปติดสินบนใครมา!" เสียงแหลมสูงที่เจือความสั่นเครือดังสะท้อนก้อง ทว่าเหนือฟ้ากลับไม่แม้แต่จะชายตามองเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้า เขายืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพ็คเกจมหาศาล เสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปเน้นย้ำสัดส่วนความสง่างามของบุรุษผู้กุมชะตากรรมของคนนับแสน ใบหน้าคมคายฉายแววสุขุมลึกลับ ดวงตาสีนิลคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ ข้างกายของเขาคือมินตรา หญิงสาวในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขับผิวผ่อง เธอส่งยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม มือเรียวบางเอื้อมไปรินชาสมุนไพรลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ราวกับบรรยากาศเดือดดาลตรงหน้าเป็นเพียงละครสัตว์ฉากหนึ่งที่หาความน่าสนใจไม่ได้ เหนือฟ้าค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติอันสุขุม ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินสติของพิมพิลาทีละน้อย ก่อนที่เขาจะวางถ้วยลงบนโต๊ะหินอ่อน ส่งเสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว "ติดสินบน?" เหนือฟ้าทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยอำนาจกดดันมหาศาล "พิมพิลา... เธอยังประเมินโลกใบนี้ต่ำไปเหมือนเช่นเคยนะ ถึงได้คิดว่าทุกอย่างต้องขับเคลื่อนด้วยการติดสินบนแบบที่เธอและครอบครัวคุ้นเคย" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพิมพิลาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน "แกหมายความว่ายังไง..." พิมพิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มเอ่อคลอเบ้า "ร้อยล้านที่ครอบครัวฉันเพิ่งกู้มา... บัญชีบริษัทที่ถูกอายัด... และประกาศไล่ออกของพ่อฉันจากบอร์ดบริหาร... เป็นฝีมือแกจริงๆ งั้นเหรอลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อก่อนแกเป็นใคร! แกมันก็แค่อดีตไอ้หนุ่มส่งพัสดุไสแห้งที่ฉันเคยโยนเงินใสหน้า!" เหนือฟ้าหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ระยะห่างเพียงแค่คืบทำให้พิมพิลาได้กลิ่นอายความเย็นชาและกลิ่นน้ำหอมราคาแพ็คเกจที่ทรงพลังจากตัวเขา ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวของอดีตคนรัก "ถูกต้องครับ... ฉันเคยเป็นคนส่งพัสดุ คนที่เธอเคยเหยียดหยาม ถ่มน้ำลายใส่ และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี" เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมปลาบกลับเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ของระบบเลเวลอัปหมื่นล้านที่โลดแล่นอยู่ในจิตสำนึก "แต่รู้ไหมว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างวันนั้นกับวันนี้?" เขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบกดทับสติสัมปชัญญะของหญิงสาวจนแทบแหลกสลาย "วันนั้น... ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากก้มหน้ารับความอัปยศที่เธอหยิบยื่นให้ แต่ในวันนี้..." เหนือฟ้ากวาดสายตามองเธอด้วยความสมเพชเวทนาอย่างถึงที่สุด "เธอก็เป็นได้แค่ 'ตัวตลก' ไร้ค่า ที่แม้แต่จะร้องขอความเมตตาจากฉัน เธอยังไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ" คำว่า 'ตัวตลก' พุ่งเข้ากระแทกกลางใจของพิมพิลาอย่างจัง ราวกับมีค้อนเหล็กนับร้อยตันฟาดลงมาบนศีรษะจนโลกทั้งใบหมุนคว่ำ เธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดและรับไม่ได้กับความจริงอันน่าสมเพชนี้ "ไม่จริง! โกหก! แกไม่มีทางรวยได้ขนาดนี้! ระบบบ้าอะไรของแก มันเป็นไปไม่ได้!" มินตราที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เธอปรายตามองพิมพิลาด้วยสายตาที่ราบเรียบไร้ความโกรธแค้น มีเพียงความเยือกเย็นของผู้หญิงที่ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน "พิมพิลา..." มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่น1คง "คุณมองข้ามหัวใจและความทุ่มเทของเหนือฟ้าไป เพราะคุณวัดค่าของคนด้วยตัวเลขในบัญชีและเปลือกนอกที่ฉาบไว้ แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า... ผู้ชายที่คุณเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าในวันนั้น คือคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดที่ตระกูลของคุณทั้งชีวิตก็ไม่มีปัญญาเอื้อมถึง" เหนือฟ้าเอื้อมมือไปโอบไหล่บางของมินตราอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้หญิงสาวส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่งดงามและตราตรึงใจยิ่งกว่าสิ่งใด พิมพิลาทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น พรมราคาแพ็คเกจเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้ม เธอสำนึกได้ในวินาทีนี้เองว่า ทุกอย่างได้พังทลายลงแล้ว ไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีหรือหนทางให้แก้ตัว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งความพินาศกำลังแผ่ซ่าน เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพ็คเกจของพิมพิลาที่ตกอยู่บนพื้นก็แผדเสียงแหลมสูงดังขึ้น หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับชื่อสายเรียกเข้าจาก 'เจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบ' ที่เธอแอบกู้มาพยุงบริษัท พิมพิลาตัวสั่นเทาด้วยความตกใจ เธอลนลานเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสิ้นหวัง หวังว่าปลายสายอาจจะยังพอมีทางออกให้เธอบ้าง แต่ทันทีที่เธอกดรับ เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดและประกาศิตแห่งความตายจากปลายสายก็ดังทะลุออกมาจนเหนือฟ้าและมินตราได้ยินอย่างชัดเจน "คุณพิมพิลา! ตอนนี้ลูกน้องของผมไปถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลของคุณแล้ว... ทรัพย์สินทุกชิ้นถูกยึด และถ้าในสิบนาทีนี้คุณยังหาเงินสามร้อยล้านมาคืนไม่ได้ ลูกสาวคนสวยไฮโซอย่างคุณ... เตรียมตัวไปทำงานใช้หนี้ในซ่องมืดที่ชายแดนได้เลย!" พิมพิลาเบิกตากว้างจนแทบถลน โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นแตกกระจาย เธอนิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำเติมในเสี้ยววินาทีแห่งความวิบัติ ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!