การกลับมาของศัตรูเก่า

"คุณเหนือฟ้า... ได้โปรด ฟังฉันก่อนสักนิดเถอะนะคะ—เอ๊ย... ได้โปรดเถอะครับ... ขอร้องล่ะ" น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียว ไร้ซึ่งร่องรอยของความเย่อหยิ่งจองหองในอดีตอย่างสิ้นเชิง พิมพิลาในยามนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงของคุณหนูไฮโซผู้สูงศักดิ์ผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี เส้นผมที่เคยจัดทรงมาอย่างดีกลับหลุดลุ่ย เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงที่เคยสวมใส่บัดนี้ยับยู่ยี่และมีคราบเปื้อนราวกับคนเร่ร่อนที่ใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ มาแรมเดือน เหนือฟ้า (ธน ภัทรพงศ์) ชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านในมือ ชำเลืองสายตาคมกริบราวกับพญานกอินทรีมองเหยื่อที่นอนรอความตาย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูทางเข้าลานจอดรถ VIP ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แสงไฟนีออนสะท้อนเงาร่างของเขาให้ดูทรงพลังและน่าเกรงขามจนผู้ที่พบเห็นแทบไม่กล้าสบตา เขายังคงจำภาพวันวานได้ดี วันที่เขาเป็นเพียงหนุ่มส่งพัสดุเนื้อตัวมอมแมม ถูกหญิงสาวนางนี้ป่าวประกาศตัดเยื่อใยกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดัง พร้อมคำดูถูกดูแคลนที่กรีดลึกลงไปในหัวใจว่า 'คนจนอย่างเธอไม่มีวันเทียบชั้นกับฉันได้ ชาตินี้ก็เป็นได้แค่ไอ้ขยะส่งของนั่นแหละ!' แต่วันนี้... โลกใบนี้หมุนกลับด้านอย่างสมบูรณ์แบบ "พิมพิลา..." เหนือฟ้าเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความสมเพชเวทนา มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชาจนน่ากลัว "ความกล้าหาญที่จะมายืนดักรอผมตามลำพังในที่แบบนี้... คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าบอดี้การ์ดของผมจะปล่อยให้คุณเข้าถึงตัวผมได้ง่ายๆ?" "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ นะคะ—เอ๊ย... เหนือฟ้า... คุณก็รู้ว่าตระกูลของเราพังพินาศไปหมดแล้ว โฉนดที่ดิน รถหรู บัญชีเงินฝาก ทุกอย่างถูกธนาคารอายัดจนเกลี้ยง พ่อฉันล้มละลายจนต้องหนีคดี ส่วนแม่... แม่ก็ล้มป่วยนอนติดเตียงอยู่ในโรงพยาบาลรัฐบาลโทรมๆ... ฉันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ" พิมพิลาทรรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ น้ำตาแห่งความคับแค้นและสิ้นหวังไหลพรั่งพรูอาบสองแก้ม มือเรียวที่เคยประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตบัดนี้ว่างเปล่า พยายามเอื้อมมือสั่นเทาไปหมายจะจับชายกางเกงสูทราคาแพงของชายหนุ่ม ทว่า... เหนดฟ้าเพียงแค่ขยับถอยหลังหลบอย่างนิ่มนวล ปล่อยให้มือคู่นั้นคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ภาพสะท้อนความตกอับนี้ช่างแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว มินตรา หญิงสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเหนือฟ้ามาโดยตลอด ในชุดราตรีดีไซน์เรียบหรูฝีมือการออกแบบของเธอเอง ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างสามี สายตาคู่สวยมองดูอดีตคุณหนูไฮโซด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอยังจำความเจ็บปวดที่พิมพิลาเคยฝากไว้ในวันที่เธอกับเหนือฟ้าถูกไล่ออกจากร้านอาหารหรูได้ดี แต่มินตราเลือกที่จะไม่ซ้ำเติม เพราะเธอเรียนรู้แล้วว่า อำนาจที่แท้จริงคือการนิ่งเฉยต่อคนที่ไม่มีค่าพอจะให้ความสนใจอีกต่อไป "คุณจำวันที่คุณเหยียบย่ำความฝันของผมได้ไหม พิมพิลา?" เหนดฟ้าก้มตัวลงเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของหญิงสาว "คุณบอกว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง... รวมถึงความรักและศักดิ์ศรีของมนุษย์ด้วย วันนั้นคุณหัวเราะเยาะผมด้วยความสะใจ แต่วันนี้... คุณกลับมาคุกเข่าขอทานความเมตตาจากไอ้ขยะส่งพัสดุคนเดิมที่คุณเคยเหยียดหยาม" "ฉันขอโทษ! ฉันตาบอดเอง! ฉันไม่รู้ว่าคุณซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้... ขอโอกาสฉันอีกครั้งเถอะนะเหนือฟ้า ให้ฉันได้ชดใช้ความผิด... ให้ฉันได้อยู่รับใช้คุณเหมือนวันเก่าๆ ฉันยอมทำทุกอย่าง ขอแค่คุณช่วยปลดหนี้ให้ครอบครัวฉัน และให้ที่ซุกหัวนอนกับฉันเถอะนะ!" พิมพิลาปล่อยโฮออกมาเสียงดังอย่างไร้ภาพลักษณ์ ความเย่อหยิ่งถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เธอก้มกราบลงแทบเท้าของชายหนุ่มอย่างหมดสภาพ ความเงียบเข้าปกคลุมลานจอดรถชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะอื้นของพิมพิลาและเสียงเครื่องยนต์ของรถซูเปอร์คาร์ที่จอดเดินเบาอยู่ไม่ไกล เหนือฟ้าผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้รู้สึกสะใจจนเนื้อเต้นอย่างที่คิด ความยิ่งใหญ่ที่ได้รับจาก [ระบบผู้กล้า เลเวลอัปหมื่นล้าน] สอนให้เขารู้ว่า ศัตรูที่พินาศไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องไปเหยียบซ้ำให้เปื้อนเท้า เพราะสถานะและชั้นวรรณะระหว่างเขากับเธอมันห่างกันเกินกว่าจะโคจรมาบรรจบกันได้อีกชั่ว eternal "ลุกขึ้นเถอะครับ พิมพิลา" เหนดฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบขาด "การให้โอกาส... มีไว้สำหรับคนที่รู้จักคุณค่าของมัน ไม่ใช่สำหรับคนที่เพิ่งสำนึกได้ในวันที่ตัวเองสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว" พิมพิลาเงยหน้าขึ้นด้วยความหวังริบหรี่ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาซีดเผือด "ทะ... แปลว่าคุณจะช่วย..." "ระบบ... ทำการโอนเงินจำนวนหนึ่งแสนบาทเข้าบัญชีฉุกเฉินของโรงพยาบาลรัฐที่แม่ของเธอนอนอยู่" เหนดฟ้าเอ่ยคำสั่งในใจอย่างไร้ความลังเล เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวทันที *[ติ๊ง! ดำเนินการเรียบร้อย ยอดคงเหลือในระบบ: 9,987,654,321 บาท]* ก่อนที่พิมพิลาจะทันได้เอ่ยคำขอบคุณ เหนดฟ้าก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "เงินจำนวนนี้... มากพอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของคุณจนถึงวาระสุดท้าย และพอจะให้คุณตั้งตัวเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะคนธรรมดาหาเช้ากินค่ำ... เหมือนที่ผมเคยเป็นในอดีต" พิมพิลาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้ใจกว้างแต่เด็ดเดี่ยวผู้นี้ ราวกับเห็นเทพเจ้าผู้ให้ชีวิตและผู้พรากทุกอย่างไปในเวลาเดียวกัน "นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายจากผม... และถือเป็นการตัดขาดกันอย่างสมบูรณ์" เหนดฟ้าหันหลังกลับอย่างสง่างาม โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอน้ำตาซึมอีกต่อไป เขายื่นมือหนาออกไปโอบเอวบางของมินตราอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายเมื่อสบตากับหญิงสาวคู่ชีวิตที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสนิทเคลื่อนเข้ามาเทียบท่าอย่างนุ่มนวล ประตูรถเปิดออกโดยบอดี้การ์ดชุดสูทดำ ทว่า... ในจังหวะที่เหนือฟ้ากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อเดินทางไปฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่กับมินตรา โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ถูกเข้ารหัสลับระดับสูง ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบผู้กล้าที่ไม่ได้ดังขึ้นมานานนับปี เหนือฟ้าชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นิ้วเรียวกดรับสายอย่างสุขุม เสียงทุ้มต่ำลึกลับจากปลายสายดังลอดเข้ามา ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่จู่ๆ ก็เงียบสงัดลงราวกับเวลาหยุดเดิน *"นายเหนือฟ้า... น่าเสียดายนะครับ ที่คุณคิดว่าเกมธุรกิจนี้จบลงแล้ว... แต่ทายซิครับว่า ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายที่แท้จริงของตระกูลพิมพิลา... และกำลังจับตาดูคุณอยู่จากยอดตึกฝั่งตรงข้ามในตอนนี้?"* ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!