ของขวัญชิ้นใหญ่

เสียงปรบมือดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องจัดเลี้ยงระดับวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร ทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งความโอ่อ่าและสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา มีเพียงความเงียบงันและความระทึกใจที่อัดแน่นอยู่ในอกของหญิงสาวคนหนึ่ง มินตราบีบมือตัวเองเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วเรียวสวยขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยมองเอกสารสีทองอร่ามตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความโลภในทรัพย์สินเงินทอง แต่มันคือความตื้นตันจนจุกอกที่เอ่อล้นจนยากจะหาคำใดมาบรรยาย ที่ดินย่านธุรกิจใจกลางเมืองมูลค่ากว่าหมื่นล้านบาท... โฉนดนับสิบแปลงที่เพิ่งถูกกว้านซื้อผ่านการประมูลเดือดเมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้ถูกรวบรวมไว้บนโต๊ะหินอ่อน บรรจงวางเรียงรายราวกับเป็นงานศิลปะชิ้นเอก "คุณเหนือฟ้า... นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันครับ..." เสียงของประธานกรรมการจัดการประมูลเอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเทา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า แม้เขาจะเป็นผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ แต่วินาทีนี้เขากลับต้องก้มหัวให้ชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจครึ่งประเทศเอาไว้ในกำมือ เหนือฟ้าแย้มรอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปาก ความสุขุมลึกลับแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่นั้นจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เขายื่นมือหนาไปกุมมือเรียวบางของมินตราที่ยังคงสั่นเทาเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงไปสู่เธอ ทำให้หัวใจที่ตื่นตระหนกค่อยๆ สงบลง "ผมไม่ได้ซื้อพวกมันเพื่อตัวเองหรอกครับ..." เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับก้องกังวานไปทั่วห้อง "แต่ผมซื้อเพื่อผู้หญิงคนเดียว... คนที่เคยเคียงข้างผมในวันที่ผมไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว คนที่จับมือผมเดินผ่านพายุร้ายโดยไม่เคยหันหลังหนีไปไหน" สิ้นคำพูดนั้น สายตานับร้อยคู่ในห้องก็เบนความสนใจไปที่มินตราทันที เสียงซุบซิบด้วยความอิจฉาริษยาและทึ่งระคนกันดังขึ้นเบาๆ หลายคนจำได้แม่นว่าผู้หญิงคนนี้คือดีไซเนอร์สาวโนเนมที่เคยถูกเหยียดหยามจากตระกูลไฮโซผู้ดีจอมปลอม แต่วินาทีนี้ เธอกลับกำลังจะกลายเป็นเจ้าของอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มินตราเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส เธอมองลึกลงไปในดวงตาของเหนือฟ้า เห็นความจริงใจและความรักอันหนักแน่นที่ไม่มีวันสั่นคลอนอยู่ในนั้น "เหนือฟ้า... มัน... มันมากเกินไปแล้วนะคะ... เอ๊ย... มากเกินไปแล้วครับ" มินตราเกือบหลุดปากพูดคำคุ้นเคยตามประสาผู้หญิง แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามแก้เก้อด้วยความเขินอายจนแก้มเนียนแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก เหนือฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าพยายามปรับตัวและเคียงข้างเขามาตลอด เขายื่นปากกาหมึกซึมด้ามหรูประดับเพชรแท้ใส่มือเธอ "ไม่มีอะไรที่มากเกินไปสำหรับคุณหรอกครับ มินตรา... ทุกตารางนิ้วของที่ดินเหล่านี้ และทุกความสำเร็จที่ผมมี มันเป็นของคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่เราเริ่มต้นด้วยกันแล้วครับ เซ็นชื่อของคุณลงไปเถอะครับ ให้เกียรติผมในการสร้างอนาคตของเราด้วยกันนะ" ท่ามกลางความเงียบที่รอคอย มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า มือเรียวสั่นน้อยๆ บรรจงจรดปลายปากกาลงบนเอกสารโฉนดแปลงสุดท้าย ชื่อของ "มินตรา ภัทรพงศ์" ปรากฏเด่นชัดด้วยลายมืออันงดงาม เสียงปรบมือเกรียวกราวก็ดังสนั่นขึ้นทันทีราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเต็มไปด้วยความปีติยินดี ประตูห้องจัดเลี้ยงบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังรัวเร็วอย่างไม่เกรงใจใคร ร่างของพิมพิลา อดีตแฟนสาวผู้เคยเหยียดหยามเหนือฟ้า ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่เส้นผมยุ่งเหยิงและเครื่องสำอางเลอะเลือน ดวงตาของเธอบวมเป่งจากการร้องไห้ฟูมฟาย เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงยับยู่ยี่ราวกับคนเสียสติ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของเหนือฟ้าและมินตรา "หยุดนะ! พวกแกกำลังทำอะไรกัน!" พิมพิลาแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง เธอก้าวเท้าเซถลาเข้ามาใกล้โต๊ะวีไอพี ชี้หน้ามินตราด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา "นัง... นังนี่มันผู้หญิงหน้าเงิน! แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน! แกมันก็แค่คนชั้นต่ำที่เกาะผู้ชายกิน!" บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา ทุกคนต่างมองหญิงสาวผู้เสียสติด้วยสายตาสสมเพชเวทนา หลายคนจำได้ว่านี่คือคุณหนูตระกูลดังที่เพิ่งประกาศตัดขาดจากสังคมไฮโซเพราะบริษัทของครอบครัวล้มละลายยับเยินจากฝีมือการกว้านซื้อหุ้นของเหนือฟ้า เหนือฟ้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังร่างของมินตราไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจ้องมองอดีตคนรักด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "คนชั้นต่ำที่คุณว่า... คือคนที่คุณเคยเหยียบย่ำและทิ้งขว้างด้วยความดูถูกเหียดหยามไม่ใช่หรือครับ คุณพิมพิลา" เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้พิมพิลาถึงกับสะดุ้งเฮือกถอยหลังไปสามก้าว "ส่วนผู้หญิงที่คุณกำลังด่าทอด้วยความอิจฉาริษยา... คือคนที่ถือครองทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของเมืองนี้ในฐานะภรรยาของผม" "ไม่จริง! โกหก! ทั้งหมดมันควรจะเป็นของฉัน! ฉันควรจะได้แต่งงานกับมหาเศรษฐี ไม่ใช่แก!" พิมพิลาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าสมเพช เธอพยายามจะคลานเข้าไปหาเหนือฟ้าเพื่อเหนี่ยวรั้งชายเสื้อสูทของเขา "เหนือฟ้าคะ... ช่วยฉันด้วย บริษัทของพ่อฉันกำลังจะถูกยึด คุณช่วยฉันหน่อยเถอะนะ เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอคะ..." เหนือฟ้าปรายตามองร่างที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายแทบเท้าด้วยความรังเกียจ เขาดึงชายเสื้อกลับอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโบกมือเพียงครั้งเดียว บอดี้การ์ดในชุดสูทดำสี่คนก็ก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวเธอทันที "ความรักที่คุณพูดถึง... มันตายไปตั้งแต่คุณเลือกหันหลังให้ผมในวันที่ผมไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ" เหนือฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เชิญคุณออกไปจากที่นี่ซะ... ก่อนที่ผมจะสั่งให้คนโยนคุณออกไปให้พ้นสายตา" พิมพิลาเบิกตากว้างด้วยความสิ้นหวัง เธอกรีดร้องโหยหวนออกมาก่อนจะถูกบอดี้การ์ดหิ้วปีกพาร่างที่หมดสภาพออกไปจากห้องอย่างไม่ไยดี เสียงกรีดร้องของเธอดังค่อยๆ ห่างออกไปจนเงียบหายในที่สุด ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง เหนือฟ้าหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้มินตราที่ยังคงมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความอึ้ง เขายื่นมือออกไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ "อย่าไปใส่ใจกับเศษฝุ่นพวกนั้นเลยครับ คนของเรายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ" เหนือฟ้ากระซิบชิดริมหูของเธอ "ว่าแต่... คุณพร้อมที่จะไปดูเรือนหอหลังใหม่ที่เราเพิ่งประมูลมาได้หรือยังครับ?" มินตรายิ้มกว้างทั้งน้ำตา เธอพยักหน้ารับเบาๆ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบรับ ประตูห้องวีไอพีอีกด้านหนึ่งก็เปิดผางขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดสูทโบราณท่าทางน่าเกรงขาม ที่เดินนำหน้าบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง "ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก... หลานชาย" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่สั่นเครือเล็กน้อย "เพราะแกยังต้องสะสาง 'หนี้เลือด' ของตระกูลเราเสียก่อน..." ดวงตาของเหนือฟ้าหรี่แคบลงในทันที ความรู้สึกอันตรายพุ่งพล่านขึ้นในอกเมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลลึกลับผู้กุมความลับสูงสุดของระบบผู้กล้า! --- ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!