ผู้ชนะที่แท้จริง

ความเงียบงันในห้องประมูลวีไอพีระดับท็อปของมหานครแห่งนี้ หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าบรรยากาศใต้ท้องทะเลลึก "สามพันห้าร้อยล้าน... ครั้งที่หนึ่ง" เสียงของพนักงานเคาะประมูลดังขึ้น ท่ามกลางเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มขมับของ "คุณชายปกรณ์" แห่งตระกูลบูรพาภิรมย์ ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกวงสังคม บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันกลับซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกโพงจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลด้วยความรู้สึกที่สมองประมวลผลไม่ทัน เป็นไปไม่ได้... ตระกูลบูรพาภิรมย์ทุ่มเงินสำรองทั้งหมดที่มี และกู้ยืมจากกลุ่มทุนต่างชาติจนถึงขีดจำกัดแล้ว แต่ตัวเลขของอีกฝ่ายกลับยังคงขยับเพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ราวกับว่ากระเป๋าเงินใบนั้นมีก้นบึงที่เชื่อมต่อกับมหาสมุทรแห่งความมั่งคั่งที่ไม่มีวันแห้งเหือด เหนือฟ้า (ธน ภัทรพงศ์) นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงระยับ สีหน้าของเขาสุขุมนิ่งสงบ ไร้ความตื่นตระหนก ราวกับว่าตัวเลขหลักพันล้านที่เพิ่งขานออกไปเป็นเพียงราคาของกาแฟสักแก้วในยามบ่าย มือเรียวหนากำลังขยับแก้วคริสตัลใสที่มีของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เขาไม่ได้ชายตาแลไปมองตระกูลบูรพาภิรมย์ที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาแม้แต่น้อย ความเยือกเย็นนี้นี่แหละที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำดูถูกใดๆ ในโลก ข้างกายของเขา มินตรา ดีไซเนอร์สาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ยวันที่เขายังเป็นเพียงหนุ่มส่งพัสดุต้อยต่ำ นั่งหลังตรงสง่างาม ชุดราตรีสั่งตัดพิเศษขับเน้นความงดงามตามธรรมชาติของเธอให้โดดเด่นสะกดทุกสายตา มือเรียวเล็กของเธอกำลังกุมมืออุ่นของเหนือฟ้าไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือคือเครื่องยืนยันว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีนี้ไม่ใช่ความฝัน "สามพันห้าร้อยล้าน... ครั้งที่สอง" เสียงค้อนประมูลยกขึ้นสูง รัศมีแห่งความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง พิมพิลา หญิงสาวไฮโซตระกูลดัง อดีตแฟนเก่าผู้เคยเหยียดหยามและทิ้งเหนือฟ้าไปหาความสะดวกสบาย บัดนี้เธอนั่งตัวสั่นงกอยู่ข้างกายปกรณ์ เล็บมือจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดซึม สมองของเธอขาวโพลน ภาพของชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่าในอดีต บัดนี้กลับนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจ ควบคุมชะตากรรมของตระกูลใหญ่ที่เธอเคยภาคภูมิใจจะกราบกรานขอความเมตตา ความจริงนี้ช่างตบหน้าเธออย่างรุนแรงและเจ็บปวดเสียจนไม่อาจเปล่งเสียงร้องออกมาได้ "สามพันห้าร้อยล้าน... ขาย!" ปัง! ไม้ค้อนประมูลเคาะลงหนักแน่น ตัดสินชะตากรรมทุกอย่างในพริบตา เสียงปรบมือประปรายดังขึ้นด้วยความหวาดหวั่นจากแขกผู้มีเกียรติคนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง เพราะทุกคนตระหนักดีแล้วว่า มหาเศรษฐีลึกลับนาม "เหนือฟ้า" ภายใต้การสนับสนุนของระบบลึกลับที่ไม่มีใครหยั่งถึง ได้ผขึ้นมาเป็นผู้ครองอำนาจเด็ดขาดในตลาดการเงินแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ปกรณ์ทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ ลมหายใจติดขัด ดวงตาเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย การสูญเสียการประมูลครั้งนี้หมายถึงการล่มสลายของอาณาจักรบูรพาภิรมย์ หนี้สินมหาศาลจะถาโถมเข้ามา และพวกเขาจะต้องกลายเป็นคนหมดเนื้อประดาตัวภายในชั่วข้ามคืน "คุณเหนือฟ้าครับ..." เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งครับ หุ้นทั้งหมดของตระกูลบูรพาภิรมย์ถูกกว้านซื้อเข้ามาอยู่ในมือของเราเกินกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ" เหนือฟ้าเพียงพยักหน้ารับช้าๆ เขาวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจและความมั่นใจทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลในห้องนั้นทันที เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังร่างที่สั่นเทาของปกรณ์และพิมพิลา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังก้องไปทั่วความเงียบ "ธุรกิจก็คือเกม... น่าเสียดายนะคับที่คุณปกรณ์ ที่คุณไม่เคยเรียนรู้เลยว่า 'ความพยายาม' ไม่มีวันเอาชนะ 'ทรัพยากรที่ไร้ขีดจำกัด' ได้" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด พิมพิลาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เธอลุกขึ้นพยายามจะคลานเข้ามาหาเหนือฟ้าเพื่อกราบกรานร้องขอความเมตตา แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก มินตราลุกขึ้นยืนเคียงข้างเหนือฟ้า เธอไม่ได้กล่าววาจาเยาะเย้ยถากถางใดๆ ความเมตตาและรอยยิ้มอันสง่างามของผู้หญิงที่อดทนเคียงบ่าเคียงไหล่ในวันที่ยากลำบาก คือรางวัลอันทรงเกียรติที่สุดที่เหนือฟ้าภูมิใจจะมอบให้ เธอยกมือขึ้นจัดเนคไทให้สามีด้วยความทะนุถนอม ท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองด้วยความอิจฉาริษยาและยกย่องบูชา เหนือฟ้าโอบเอวบางของมินตราไว้แนบกาย สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เขากำลังจะก้าวเดินออกจากห้องประมูลเพื่อไปสู่ค่ำคืนแห่งชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ทว่า... ในวินาทีที่เสียงฝีเท้ากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องวีไอพี เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของระบบผู้กล้าก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเหนือฟ้า พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครอื่นมองเห็น [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาจากบุคคลระดับสูงที่ไม่เคยบันทึกในฐานข้อมูล เป้าหมายกำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดตัวท่านในระยะ 50 เมตร และ... พวกเขาถือครองรหัสผ่านระดับเดียวกับผู้สร้างระบบ!] เหนือฟ้าหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง รอยยิ้มที่เคยสุขุมเยือกเย็นค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากชั้นบนสุดของอาคารกำลังเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลลึกลับที่ก้าวออกมาพร้อมกับเสียงปรบมือเยียบเย็น ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!