วิกฤตการณ์สายฟ้าแลบ

"แจ้งเพื่อทราบครับคุณเหนือฟ้า บัญชีเงินฝากกระแสรายวันและบัญชีลงทุนทั้งหมดของคุณถูกระงับการทำธุรกรรมชั่วคราวโดยคำสั่งด่วนจากสำนักงานใหญ่... เนื่องจากพบความผิดปกติทางการเงินที่เข้าข่ายผิดกฎหมายฟอกเงินครับ" เสียงของเจ้าหน้าที่ธนาคารสาขาเรือธงใจกลางย่านธุรกิจดังขึ้นผ่านโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุด ทว่าเหนือฟ้ากลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตกใจบนใบหน้าคมคาย ชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องทำงานกว้างขวาง ดวงตาคมกริบมองทอดออกไปยังทัศนียภาพของมหานครเบื้องล่างผ่านกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนแสงไฟนีออนยามค่ำคืน "ตระกูลบูรพาภิรมย์คงคิดว่านี่คือการตัดแขนตัดขาผมสินะครับ" เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเย็นเยียบจนปลายสายถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น "เอ่อ... ทางเราทำตามระเบียบข้อบังคับของผู้ถือหุ้นใหญ่ครับคุณเหนือฟ้า หากต้องการปลดล็อกอายัด คุณจะต้องเดินทางไปชี้แจงด้วยตนเองที่สำนักงานใหญ่ของธนาคารในวันพรุ่งนี้เวลาเก้าโมงเช้าครับ" เจ้าหน้าที่คนนั้นรีบตัดสายหนีทันทีด้วยความอึดอัด ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบ มินตรา ดีไซเนอร์สาวสวยคู่ชีวิตผู้สวมชุดเดรสเรียบหรูสีเอิร์โทนกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เธอวางแฟ้มแบบร่างคอลเลกชันเสื้อผ้าใหม่ลงเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้ววางมือเรียวนุ่มลงบนบ่ากว้างของชายหนุ่ม สัมผัสอุ่นซ่านนั้นช่วยขับไล่ความตึงเครียดในอากาศให้จางลงอย่างน่าประหลาด "พวกเขาเล่นสกปรกอีกแล้วใช่ไหมคะ... เอ๊ย... ใช่ไหมครับเหนือฟ้า" มินตราเผลอหลุดสำนวนติดปาก แต่รีบเปลี่ยนคำลงท้ายอย่างรวดเร็วเมื่อสบตากับคนรัก เหนือฟ้าเอื้อมมือหนาขึ้นไปกุมมือเรียวนั้นไว้พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว "ไม่ต้องกังวลไปหรอครับมินตรา การที่สุนัขจนตรอกอย่างตระกูลบูรพาภิรมย์พยายามตะกุยตะกายใช้อำนาจมืดครั้งนี้ มันไม่ได้ทำให้เราสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือหลักฐานชั้นดีที่แสดงว่าพวกเขากำลังหวาดกลัวตัวตนที่แท้จริงของผมจนตัวสั่นต่างหากล่ะครับ" ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ตระกูลบูรพาภิรมย์คือยักษ์ใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์และธนาคารที่ครอบงำเศรษฐกิจประเทศ พิมพิลา อดีตคุณหนูไฮโซผู้เคยเหยียดหยามเหนือฟ้าว่าเป็นเพียงหนุ่มส่งพัสดุกระจอกๆ เคยกอดแขนควงคู่กับทายาทมหาเศรษฐีตระกูลนี้เพื่อเยาะเย้ยถากถางเขาในงานสังคม ทว่าในวันนี้ สถานะกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง เมื่อระบบผู้กล้าเลเวลอัปหมื่นล้านตื่น ธุรกิจในเครือของตระกูลบูรพาภิรมย์ถูกซื้อกิจการทีละส่วนอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งพวกเขาเหลือเพียงอำนาจลมหายใจเฮือกสุดท้ายผ่านการสั่งอายัดบัญชีธนาคารเพื่อหวังบีบให้เหนือฟ้าจำนน รุ่งอรุณวันถัดมา ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของธนาคารมหานคร บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัว ประธานกรรมการบริหารแห่งตระกูลบูรพาภิรมย์ ชายวัยกลางคนผู้ไว้หนวดเคราเรียบร้อยและสวมสูทราคาแพง นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ หัวโต๊ะด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง รอบตัวเขามีผู้บริหารระดับสูงและทนายความฝีปากกล้านั่งประกบซ้ายขวา ด้านข้างยังมีพิมพิลาในชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่พยายามเชิดหน้าชูตาด้วยความมั่นใจ แม้ว่าแววตาของเธอจะเต็มไปด้วยความริษยาและระคนความสงสัยเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของเหนือฟ้าก้าวเข้ามาในห้องประชุมโดยมีมินตราเดินเคียงข้างอย่างสง่างาม "กล้ามากนะไอ้เหนือฟ้า! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเอาเงินสกปรกมาปั่นหุ้นในตลาดหลักทรัพย์จนบริษัทของตระกูลเราปั่นป่วน!" ประธานตระกูลบูรพาภิรมย์กระแทកแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ลั่นวาจาด้วยความโกรธเกรี้ยว เหนือฟ้าไม่ตอบคำถาม เขามองหน้าชายแก่ผู้หลงระเริงในอำนาจด้วยสายตาประดุจพญาอินทรีย์ที่กำลังมองมดปลวก ชายหนุ่มผายมือให้มินตรานั่งลงบนเก้าอี้บุหนังตัวหรูที่จัดเตรียมไว้ ก่อนที่ตัวเขาจะยืนค้ำโต๊ะประชุมด้วยท่าทีสุขุมลึกลับ "เงินสกปรกอย่างนั้นหรือครับ?" เหนoresizingยิ้มมุมปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุม "น่าขันสิ้นดี... เงินที่พวกคุณใช้เสวยสุขบนกองเงินกองทองนี่ต่างหาก ที่ได้มาจากการดูดเลือดเนื้อและเอาเปรียบประชาชนตาดำๆ มานานหลายทศวรรษ" "ปากดีนักนะแก!" ทนายความประจำตระกูลรีบสวนขึ้นทันควัน "ตอนนี้บัญชีหลักของคุณถูกอายัดตามคำสั่งฉุกเฉิน ไม่มีธนาคารไหนในประเทศนี้กล้าทำธุรกรรมกับคนขึ้นบัญชีดำอย่างแกหรอก! ถ้าไม่อยากติดคุกหัวโตจนชั่วชีวิต คุกเข่าลงแล้วกราบขอร้องท่านประธานเสียตอนนี้ ทางเราอาจจะเมตตาปล่อยให้แกเดินออกไปมือเปล่า!" เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเหนือฟ้า มันไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความโกรธ แต่เป็นความขบขันที่เต็มไปด้วยอำนาจเหนือชั้น ชายหนุ่มควักสมาร์ทโฟนสีดำสนิทไร้รอยต่อออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท หน้าจอเครื่องนั้นสว่างวาบขึ้นด้วยสัญลักษณ์ระบบผู้กล้าสีทองอร่ามที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้จัก "คิดว่าการอายัดบัญชีธนาคารกระจอกๆ จะตัดแขนตัดขาผมได้งั้นหรือครับ?" เหนเหนือฟ้าเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนที่เริ่มซีดเผือดลงทีละน้อย "พวกคุณคงลืมไปสินะครับว่า... ธนาคารแห่งนี้ที่พวกคุณภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วถูกซื้อหุ้นสามัญร้อยเปอร์เซ็นต์ผ่านการอนุมัติจากระบบของผมตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออกอย่างแรง ผู้อำนวยการใหญ่ของธนาคารมหานครวิ่งหน้าตาตื่นเหงื่อท่วมตัวเข้ามาในห้อง เขาล้มลุกคลานคลอดตรงเข้ามาหาเหนือฟ้าก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นพรมราคาแพงท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน "ทะ... ท่านประธานผู้ถือหุ้นใหญ่สูงสุด! โปรดอภัยด้วยครับ! ทางเราทำตามคำสั่งผิดพลาด..." ผู้อำนวยการละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พิมพิลาถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาจนเก้าอี้แทบรับน้ำหนักไม่ไหว เธอกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก "เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่เด็กส่งพัสดุ! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อธนาคารทั้งธนาคาร!" เหนือฟ้าหันไปมองอดีตแฟนสาวด้วยแววตาไร้เยื่อใย เขากดปุ่มเปิดใช้งานระบบบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอขนาดใหญ่บนผนังห้องประชุมก็ปรากฏตัวเลขยอดเงินในบัญชีมหาศาลที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับเสียงระบบที่ดังกระหึ่มไปทั่วอาคาร [ติ๊ง! ยืนยันการทำธุรกรรมเบ็ดเสร็จ: ทำการถอดถอนสิทธิ์บริหารทั้งหมดของตระกูลบูรพาภิรมย์ และสั่งฟ้องล้มละลายทันที!] เหนือฟ้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประธาน ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "เกมจบแล้วครับ... เชิญพวกคุณออกไปจากตึกของผมได้เลย" ทว่า ในวินาทีที่ความพินาศกำลังถาโถมเข้าใส่ตระกูลบูรพาภิรมย์จนไม่เหลือชิ้นดี ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ผู้ถือซองเอกสารลับตราประทับสีแดงเพลิงที่ทำให้สีหน้าของเหนือฟ้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในพริบตาเดียว... ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!