ความอบอุ่นท่ามกลางความมืด

“ถ้าจะตัวสั่นขนาดนี้ ก็เลิกทำเป็นเก่งแล้วยอมรับมาเหอะว่ากลัวความมืดน่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความมืดสนิทภายในห้องแล็บศิลป์ที่ไฟดับพรึบลงกะทันหัน รินรดาสะดุ้งสุดตัวจนเผลอคว้าชายเสื้อช็อปของคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองเพล ทั้งที่ปากเก่งบอกว่าไม่กลัว แต่ความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองแบบนี้มันก็ทำเอาคนมั่นหน้าอย่างเธอไปไม่เป็นเหมือนกัน “ใครกลัว! ฉันแค่... แค่ตกใจเสียงฟ้าร้องต่างหาก ยัยต้นข้าวก็โทรมาตามอยู่นั่นแหละ ไม่รู้จะรีบไปไหน!” รินเถียงกลับทั้งที่มือยังกำเสื้อเขาไว้ไม่ปล่อย “อ๋อเหรอครับ... แล้วที่กำเสื้อผมจนจะขาดเนี่ย เพราะตกใจเสียงฟ้า หรือเพราะอยากอ้อนกันแน่?” กันตินันท์หัวเราะในลำคอเบาๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดจากเสื้อช็อปของเขาทำเอาหัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะไปไกลกว่าเดิม แทนที่จะผลักเขาออก รินกลับรู้สึกว่าสัมผัสจากวงแขนแกร่งที่ขยับเข้ามาประคองไหล่เธอไว้อย่างนุ่มนวลนั้นมันอบอุ่นจนน่าประหลาด กันต์ไม่ได้หัวเราะเยาะหรือทิ้งให้เธอเผชิญความมืดตามลำพังเหมือนที่เธอเคยจินตนาการไว้ เขากลับหยิบไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด แล้วจ่อไฟไว้ที่มุมหนึ่งของห้องเพื่อสร้างแสงสลัวๆ แทนที่จะฉายเข้าหน้าเธอตรงๆ “นั่งลงก่อนนะ ตรงนี้พื้นมันต่างระดับ เดี๋ยวจะสะดุดเอา” เขาประคองเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้สตูลไม้ตัวใกล้ๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ลงข้างๆ เพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน รินลอบมองเสี้ยวหน้าของเขาภายใต้แสงสลัว กันต์ที่ดูเจ้าระเบียบจนน่าหมั่นไส้ในเวลาปกติ กลับดูอ่อนโยนจนใจหาย เขากำลังวุ่นวายกับการหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดละอองฝนที่เกาะอยู่บนผมของเธออย่างเบามือ ทุกจังหวะที่ปลายนิ้วเขาแตะผ่านผิวแก้ม ความร้อนผ่าวก็แล่นริ้วไปทั่วร่าง “ทำอะไรเนี่ย... ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง” เธอแสร้งทำเสียงดุ แต่หางเสียงกลับสั่นพร่า “ก็เปียกขนาดนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก เป็นดีไซเนอร์ปากแจ๋วแบบเธอ ถ้าป่วยจนทำงานไม่ได้ ก็คงมีแต่คนในคณะที่โล่งใจน่ะสิ” เขาว่าพลางอมยิ้ม มือหนาขยับไปหยิบเสื้อคลุมของตัวเองมาพาดไหล่เธอไว้อย่างถือวิสาสะ “เดี๋ยว! นี่เสื้อช็อปวิศวะนะ เอามาใส่ให้คนอาร์ตๆ แบบฉันเนี่ยนะ เสียลุคหมด” “ลุคไหนก็ช่างเถอะ ตอนนี้สุขภาพเธอสำคัญกว่า” กันต์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยนิ่งนาน สายตานั้นไม่มีเค้าความกวนประสาท เหลือเพียงความห่วงใยที่จริงจังจนรินเผลอกลั้นหายใจ “ถ้านั่งเฉยๆ แล้วมันหนาว ก็ขยับมาใกล้ๆ อีกนิดก็ได้ ผมไม่หวงตัวหรอกนะ... สำหรับเธอคนเดียว” ประโยคนั้นทำเอาสมองของรินรดาขาวโพลน คำด่าที่เตรียมไว้ในใจมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกวูบวาบในอกที่หาคำบรรยายไม่ได้ เธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศเย็นเยียบของฝนตกหนักด้านนอก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่กำลังก่อตัวเป็นความหวาน รินพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่มือของกันต์กลับเร็วกว่า เขาหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “จากต้นข้าวเหรอ?” กันต์ถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “อื้อ... ไหนส่งอะไรมา” รินหยิบมือถือมาดู ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *[ต้นข้าว: ริน! แกอยู่ไหนเนี่ย! มีคนเห็นกันต์มันเดินไปทางห้องแล็บแกตอนไฟดับพอดี ระวังตัวนะเว้ย! ฉันได้ข่าวมาว่าไอ้หมอนั่นน่ะ... มันแอบชอบแกมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว แผนที่มันชอบทำตัวเจ้าระเบียบใส่แก ก็เพราะอยากเรียกร้องความสนใจทั้งนั้นแหละ! อย่าไปหลงกลมันนะ!]* รินชะงักค้าง มือถือในมือสั่นสะท้าน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังนั่งกอดเข่ามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แสงไฟจากมือถือที่วางไว้สะท้อนให้เห็นแววตาของเขาที่ดูเหมือนจะซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ “อ่านอะไรเหรอ... ทำไมทำหน้าแบบนั้น” กันต์ถามพลางขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้ม หัวใจของรินเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นที่ได้รับเมื่อครู่กลายเป็นความตื่นตระหนกที่แสนหวาน เธอควรจะถามเขาให้รู้เรื่อง หรือควรจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วปล่อยให้บรรยากาศที่น่าหลงใหลนี้ดำเนินต่อไป แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปาก กันต์ก็ยื่นมือมาคว้ามือถือจากมือเธอไปวางไว้ที่เดิม “ไม่ต้องอ่านแล้วเรื่องคนอื่นน่ะ...” เขากระซิบชิดใบหู “ตอนนี้... สนใจแค่เรื่องของเราดีกว่าไหม?” เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือมาแตะที่ปลายคางของเธออย่างแผ่วเบา รินรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกดจนขยับตัวไม่ได้ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เธอกับเขาในความมืดที่ค่อยๆ ร้อนระอุขึ้นมาเสียดื้อๆ ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ!