เกือบจะสารภาพ

"นายจะขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิด เก้าอี้จะพังแล้วนะกันต์!" รินรดาร้องเสียงหลง พลางใช้สมุดสเก็ตช์ภาพดันอกแกร่งของพ่อหนุ่มวิศวะที่วันนี้ดูจะล้ำเส้นความปลอดภัยของระยะห่างระหว่างบุคคลไปไกลโข กลิ่นน้ำหอมเจือจางของไม้ซีดาร์และกลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่คุ้นเคยจากเสื้อช็อปตัวหนาทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กันตินันท์ไม่ได้ขยับออก แถมยังทำเป็นมองไม่เห็นสมุดในมือเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของรินรดาอย่างไม่ลดละ ราวกับเขากำลังพยายามค้นหาคำตอบอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังประโยคด่าทอที่เขาคุ้นเคย "ก็รินทาลิปสีนี้แล้วมัน... มองชัดดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวลงเล็กน้อย มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอขยับเข้ามาใกล้จนปลายนิ้วเกือบจะแตะโดนหลังมือของเธอ "สวยดี ไม่ได้สวยแบบงานอาร์ตที่รินชอบทำนะ แต่มันสวยแบบที่... วิศวกรอย่างผมเห็นแล้วปวดหัว" "ปวดหัว? นี่ด่าว่าแต่งหน้าลิเกหรือไง!" รินรดาแหวใส่ ทั้งที่แก้มเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนปิดไม่มิด "เปล่า ปวดหัวเพราะมันแย่งสมาธิ" กันต์โน้มตัวลงมาอีกนิด จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้า "ปกติผมคุมโปรเจกต์ได้เป๊ะทุกจุด แต่พออยู่กับริน... ระบบสมองผมรวนไปหมด" บรรยากาศในห้องทำงานของคณะศิลปกรรมช่วงเย็นย่ำเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ครางหึ่งๆ แสงสีส้มอ่อนของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ทำให้เสี้ยวหน้าของกันต์ดูนุ่มนวลกว่าทุกวันที่เคยเห็น ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่ไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่กำลังขยายตัวราวกับพายุที่รอวันปะทุ รินรดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกมือหนาเชยคางไว้เบาๆ ให้หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง วินาทีนั้น... โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน "ริน... คือผมจะบอกว่า..." กันต์สูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตวิศวะปีสามของเขา "ที่ผ่านมาเราอาจจะกัดกันมาตลอด แต่ความจริงแล้วผม..." รินรดาหลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองชุด เธอรู้ดีว่าคำสารภาพที่กำลังจะหลุดออกมานั้นคืออะไร และเธอก็เตรียมตัวที่จะตอบรับมันด้วยความเต็มใจ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เฮ้ย! ไอ้กันต์! อยู่ในนี้เปล่ามึง อาจารย์เรียกตัวด่วนเรื่องแบบโปรเจกต์มิดเทอมน่ะ เห็นบอกว่าคำนวณโครงสร้างพลาดไปจุดหนึ่ง รีบไปด่วนเลย!" เสียงตะโกนแหกปากของเพื่อนร่วมคณะดังขึ้นจากหน้าประตูพร้อมกับการเคาะที่รัวหนักหน่วง ทำลายบรรยากาศสีชมพูจนแตกกระจายเหมือนแก้วที่โดนทุบ กันต์สะดุ้งสุดตัว เขาผละออกจากรินรดาทันทีราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความจริงจัง กลับกลายเป็นความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด "ไอ้บ้าเอ๊ย! อะไรตอนนี้วะ!" กันต์สบถเบาๆ ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ตอนนี้พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติด้วยความประหม่า "ไป... ไปเหอะ ไปดูงานของนายไป" รินรดาพูดตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายของเขา กันต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพาย เขาโน้มตัวลงมาใกล้หูเธออีกครั้งจนเธอขนลุกซู่ "ค้างไว้ก่อนนะ เรื่องเมื่อกี้... ผมไม่ปล่อยให้มันจบแค่นี้แน่" พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินรดานั่งใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่คนเดียว เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตกลุ่มที่มี 'ต้นข้าว' เพื่อนสนิทคอยปั่นหัวอยู่ **รินรดา:** แกกกกกกกกกกก! เมื่อกี้เกือบแล้ว! เกือบจะสารภาพแล้วววววว! **ต้นข้าว:** อีริน! อย่ามาลีลา! สารภาพว่าอะไร! แกหรือเขา! **รินรดา:** เขาสิโว้ยยยยย! แต่มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาขัดจังหวะเนี่ย! ฉันจะบ้าตาย! **ต้นข้าว:** โถ่เอ๊ย! กำลังจะลงล็อคแล้วเชียว! แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน? **รินรดา:** ไปหาอาจารย์ละ ทิ้งฉันให้นั่งเขินอยู่คนเดียวเนี่ยยยย รินรดาพิมพ์ตอบไปพลางอมยิ้มไป ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนข้อความจะดังขึ้นจากแชตส่วนตัวของกันตินันท์ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ **กันต์:** (ส่งรูปภาพ) ในรูปภาพคือหน้าจอโปรแกรมเขียนแบบที่กันต์กำลังทำอยู่ แต่ทว่าบนมุมกระดาษดิจิทัลนั้น เขาได้วาดรูปตัวการ์ตูนผู้หญิงปากแจ๋วที่ดูเหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยน กำลังถือสมุดสเก็ตช์ภาพ แล้วมีกรอบคำพูดเขียนว่า 'ยัยตัวร้ายของวิศวะ' **กันต์:** ส่งงานเสร็จแล้วจะกลับมาทวงคำตอบนะ อย่าเพิ่งหนีไปไหนล่ะ **รินรดา:** บ้า! ใครจะรอ! **กันต์:** งั้นเหรอ? แล้วทำไมถึงยังถือโทรศัพท์รอแชตผมอยู่ล่ะ หื้ม? รินรดาหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด มือไม้สั่นไปหมดเมื่อเห็นข้อความถัดมาที่เด้งขึ้นไม่หยุด **กันต์:** แล้วก็... ที่เมื่อกี้จะบอกน่ะ ความจริงคือ... 'ผมชอบริน' นะครับ นิ้วเรียวของรินรดาชะงักค้างอยู่บนหน้าจอ เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความสารภาพรักที่ชัดเจนที่สุดถูกส่งมากลางแชตโดยไม่มีการเกริ่นนำใดๆ อีกต่อไป ทว่าทันใดนั้นเอง... ข้อความนั้นก็ถูกกดยกเลิกไปต่อหน้าต่อตา! **กันต์:** [ข้อความนี้ถูกยกเลิก] **กันต์:** เฮ้ย! กดผิด! อย่าอ่านนะ! รินรดาที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ได้แต่จ้องมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเงียบงันรอบตัวกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี... ในเมื่อเขาสารภาพมาแล้ว ถึงจะลบไป แต่หลักฐานมันฟ้องอยู่ในใจเธอเรียบร้อยแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ! จากใจ... ที่คั่นหนังสือสีชมพู