ขอโทษด้วยความปากแข็ง

"ถอยไปเลยนะกันตินันท์! จะมาดักหน้าดักหลังแบบนี้มันเสียมารยาท รู้จักคำว่าพื้นที่ส่วนตัวบ้างไหมคะ?" ฉันกระแทกกระเป๋าใส่แฟ้มผลงานลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในโรงอาหารคณะวิศวะฯ เสียงดังสนั่นจนนักศึกษาที่นั่งอ่านชีทอยู่ใกล้ๆ หันมามองเป็นตาเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะวุ่นวาย แต่ในนาทีนี้ สายตาคู่คมของคนตรงหน้ากลับทำให้โลกทั้งใบของฉันเงียบกริบลงอย่างน่าประหลาด กันต์ในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนจะเนี๊ยบไปทุกกระเบียดนิ้ว แม้แต่คราบน้ำมันจางๆ บนข้อมือนั่นยังดูเหมือนตั้งใจทำมาให้เป็นพร็อพประกอบความเท่ เขาไม่สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายของฉันเลยสักนิด กลับยืนกอดอกพิงเสาเหล็กท่าทางวางมาดเหมือนพระเอกในนิยายเกรดบีไม่มีผิด "ก็ที่บอกว่าห้ามกลับก่อน... ฟังภาษาคนไม่ออกหรือไงรินรดา" เขาเลิกคิ้วกวนประสาท น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาในแบบที่เขามักจะใช้ปกปิดความจริงบางอย่างที่ฉันเองก็เริ่มจะเดาออก "ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ และเราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดจะมาสั่งให้รอ! มีอะไรก็พูดมาสิคะ จะได้รีบจบๆ ฉันมีนัด" ฉันโกหกคำโต ทั้งที่จริงๆ แล้วเย็นนี้ฉันว่างจนแทบจะเอาไปพับนกขาย แต่ศักดิ์ศรีของดีไซเนอร์ปากแจ๋วอย่างฉันมันค้ำคออยู่ จะให้ยอมใจอ่อนแค่เพราะข้อความแชตบ้าๆ นั่นน่ะเหรอ... ไม่มีทาง! กันต์เปลี่ยนท่าทาง ยืนตัวตรงแล้วก้าวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดของเขา เขาเว้นระยะห่างไว้เพียงพอที่จะไม่ดูคุกคาม แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้หัวใจของฉันทำงานหนักขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ มือหนาหยิบม้วนกระดาษร่างแบบที่ฉันลืมทิ้งไว้ในห้องแล็บเมื่อวันก่อนออกมา "ของตกหล่น... ผมก็แค่อยากเอามาคืน" เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย ทั้งที่สายตาเขากลับจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนกำลังค้นหาว่าฉันจะอ่านออกไหมว่า 'การเอาของมาคืน' เป็นแค่ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นที่สุดในโลก "ขอบคุณค่ะ ทีหลังวางไว้ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ก็ได้ ไม่ต้องลงทุนมาดักรอถึงที่นี่" ฉันยื่นมือไปคว้า แต่เขากลับดึงกลับไปไว้ด้านหลังทันที "เดี๋ยวนี้ทำตัวเหลวไหลนะริน งานค้างเพียบ สมาธิไปอยู่ที่ไหนหมด?" "นั่นมันเรื่องของฉันค่ะ! นายเป็นใคร? เพื่อนสนิทก็ไม่ใช่ พี่รหัสก็ไม่เชิง อย่ามาทำตัวเป็นพ่อคนที่สองแถวนี้เลยน่ารำคาญ" ฉันเริ่มฉุนขาด เมื่อเห็นเขายังคงตีหน้านิ่งทำเป็นเจ้าระเบียบใส่อยู่ได้ กันต์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง จังหวะที่เขาขยับแว่นสายตาช้าๆ นั่นแหละที่ทำให้ฉันชะงัก สายตาเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ที่ทำตัวน่ารำคาญ... ก็เพราะห่วงมั้ง... ถึงได้สั่งให้รอ" เขาพึมพำประโยคนั้นออกมาเบาเสียจนฉันเกือบไม่ได้ยิน มันเป็นจังหวะที่หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความโกรธที่สั่งสมมาหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสับสนที่ตีกันนัวเนียในอก "นายว่าไงนะ?" "เปล่า" เขาทำหน้าตาย วางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี "ถ้าพรุ่งนี้ยังส่งงานไม่ครบ ก็เตรียมตัวรับบทลงโทษจากผมได้เลย... รินรดา" เขาเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่คนเดียว กลิ่นน้ำหอมของเขายังคงวนเวียนอยู่รอบจมูกฉันไม่ยอมไปไหน สมองของฉันประมวลผลคำว่า 'ห่วงมั้ง' ซ้ำไปซ้ำมาจนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้กับความปากแข็งที่น่าทุบให้เละของคนคนนี้ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตดังขึ้นในจังหวะที่ฉันกำลังใจลอย ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นน้อยๆ *[Kant_K]: ที่พูดไปเมื่อกี้... ไม่ได้หมายความว่าต้องทำตามจริงๆ หรอกนะ แค่ไม่อยากให้เธอเหนื่อยจนล้มพับไปต่อหน้าผมเท่านั้นเอง* *[Kant_K]: แล้วก็... เมื่อกี้ขอโทษด้วย* *[Kant_K]: (ข้อความนี้ถูกลบแล้ว)* หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เขากำลังจะบอกอะไร? หรือเขากำลังจะสารภาพอะไรบางอย่างก่อนจะกดลบข้อความนั่นทิ้ง? ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างลืมตัว 'ลบทำไม! อ่านไม่ทันนะ!' ทันทีที่ฉันกดยืนยันข้อความไป โทรศัพท์ของฉันก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่จากกันต์ แต่มันคือสายเรียกเข้าจาก 'ต้นข้าว' เพื่อนสนิทตัวแสบที่โทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรนผิดปกติ "ริน! แกอยู่ไหน? มีเรื่องใหญ่แล้ว... กันต์มัน... มันถูกรุ่นพี่คนนั้นลากตัวไปที่ตึกวิศวะฯ ชั้นบนสุดแล้วนะ! เห็นว่าจะมีเรื่องกันเพราะแก!" สมองของฉันว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณบางอย่างจะสั่งให้ฉันรีบวิ่งออกไปทันที โดยไม่สนเลยว่าคำว่า 'เรื่องใหญ่' ของต้นข้าวจะหมายถึงอะไร แต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือ... ถ้ากันต์เป็นอะไรไปเพียงเพราะความปากแข็งของเขา ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลยเด็ดขาด ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ มาเอาใจช่วยยัยรินและคุณวิศวะปากแข็งให้ผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไปด้วยกันนะคะ!