เมื่อความไว้ใจถูกสั่นคลอน

แท็บเล็ต iPad Pro ในมือของรินรดาสั่นเบา ๆ ตามแรงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันส่งข้อความ แต่หญิงสาวแทบไม่มีสติพอจะสนใจมันด้วยซ้ำ ในเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้ากำลังแสดงภาพโปรเจกต์งานออกแบบ "ศาลาพักผ่อนอเนกประสงค์" ที่ใช้เวลาอดหลับอดนอนทำมาเกือบสามสัปดาห์... พรุ่งนี้เช้าต้องส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาประเมินผลงานรอบสุดท้ายแล้ว แต่ตอนนี้ไฟล์งานหลักกลับถูกเขียนทับด้วยโครงสร้างทางวิศวกรรมที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร! "ให้ตายสิ กันตินันท์! นายคิดว่าสมองศิลปินของฉันมันว่างเปล่าจนต้องให้วิศวกรขี้เก๊กอย่างนายมาช่วยจัดระเบียบชีวิตหรือไงยะ!" รินรดาสบถออกมาเสียงดังลั่นห้องสตูดิโอคณะศิลปกรรมที่ตอนนี้เหลือเธอเป็นนักศึกษาคนสุดท้ายที่ยังนั่งสู้ชีวิตอยู่ มือเรียวบางกำเมาส์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองเส้นกราฟและตัวเลขคำนวณโครงสร้างเหล็กกล้าที่ถูกแทรกเข้ามาในไฟล์งานดีไซน์โครงสร้างผ้าใบโค้งมนของเธออย่างเหลืออด มันไม่ใช่แค่การแก้ไมนอร์เชนจ์ธรรมดา แต่มันเป็นการทำลายคอนเซปต์ "ความพลิ้วไหวอิสระ" ที่เธอตั้งใจนำเสนอให้กลายเป็นกล่องเหล็กทรงเรขาคณิตแข็งกระด้างที่ไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง ครืน... เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปรดิวเซอร์จำเป็นของโปรเจกต์นี้—หรือก็คือพ่อหนุ่มวิศวะปีสามเจ้าของรอยยิ้มมุมปากที่รินรดาเริ่มอยากจะเอาแฟ้มงานฟาดหน้าสักที—เดินถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ เข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงาน "อ้าว ยังไม่กลับอีกเหรอคุณดีไซเนอร์... ผมเห็นไฟยังเปิดอยู่ นึกว่าสิงอยู่กับหน้าจอไปแล้วซะอีก" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโดยไม่เว้นระยะห่างให้เธอได้ตั้งตัว รินรดาหันขวับ ดวงตาดุ ๆ ส่งประกายไฟราวกับจะเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล เธอหมุนหน้าจอแท็บเล็ตหันเข้าหาหน้าเขาเต็มแรงจนเกือบจะกระแทกจมูกโด่งเป็นสันนั้น "นายช่วยอธิบายหน่อยสิคะท่านวิศวกรผู้ประเสริฐ ว่าไอ้โครงสร้างเหล็กบ้าๆ บอๆ ที่นายยัดเข้ามาในไฟล์งานของฉันเนี่ย มันคืออะไร! งานออกแบบของฉันพังไม่เป็นท่าเพราะลายมือชื่อของนายคนเดียวเลยนะ!" กันตินันท์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขายกมือขึ้นกอดอก พิงสะโพกกับขอบโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอที่มีผลงานของเธอก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทที่ชวนให้เลือดขึ้นหน้ายิ่งกว่าเดิม "ก็โครงสร้างที่ปลอดภัยไงครับ... ถ้าคุณรินรดาปล่อยให้หลังคารูปทรงอิสระไม่มีเสาค้ำยันตรงกลางแบบนั้น ลมพายุพัดมาทีเดียว รับรองว่าศาลากลางคณะคุณได้กลายเป็นกองขยะรีไซเคิลแน่ๆ ผมแค่วิเคราะห์ตามหลักกลศาสตร์เบื้องต้น เพื่อไม่ให้งานมันพังคามือคุณในวันพรีเซนต์ต่างหาก" "แต่นี่มันงานศิลปะค่ะคุณกันต์! มันคือดีไซน์ที่มีจิตวิญญาณ ไม่ใช่สะพานลอยข้ามแยกพญาไทที่คุณจะเอาคานเหล็กหนาเตอะมาเชื่อมต่อแบบไร้รสนิยม!" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันทำให้เธอไม่ต้องเงยหน้ามองเขามากนัก แต่แรงกดดันจากความโมโหทำให้เธอยิ่งฮึดฮัด "นายเข้ามาแก้ไฟล์ฉันโดยไม่ขออนุญาตแถมยังอ้างนู่นอ้างนี่... บอกมานะว่านายแอบเอาไฟล์ฉันไปส่งให้อาจารย์ภาควิชาวิศวะตรวจลับหลังมาใช่ไหม!" รอยยิ้มมุมปากของกันตินันท์หายวับไปทันที ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อย ความไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาบ้างเมื่อความหวดีหวังดีของเขาถูกมองเป็นเรื่องไร้รสนิยม "คุณกำลังคิดไปกันใหญ่แล้วนะรินรดา ผมแค่อยากช่วยให้งานเรามันผ่าน... คุณคิดว่าผมว่างมากจนไม่มีโปรเจกต์ปีสามต้องปั่นหรือไง ถึงได้มานั่งแก้ไฟล์เล่นแก้เครียดให้คุณแบบนี้ ห้ะ?" เสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นตามอารมณ์ที่ถูกจุดติด "ถ้าไม่ได้ว่างแล้วมาจุ้นจ้านเรื่องงานชาวบ้านทำไมล่ะยะ! นายมันพวกเจ้าระเบียบ สมองมีแต่สูตรคำนวณจนแข็งกระด้าง ไม่เข้าใจสุนทรียศาสตร์อะไรเลยสักนิด!" ระหว่างที่สงครามขนาดย่อมกำลังดำเนินไปอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตกลุ่ม **"แก๊งนี้มีแต่คนสวยและรวยมาก"** ก็ดังรัวติดต่อกันหลายข้อความจนสั่นสะเทือนกระเป๋าเสื้อฮู้ดของรินรดา *ต้นข้าว: @รินรดา แกกกก ดูข่าวหน้าเพจคณะวิศวะด่วน! มีคนเอาดีไซน์ศาลาพักผ่อนของแกไปโพสต์อวดว่าเป็นโปรเจกต์ร่วมระหว่างคณะ แต่ชื่อคนออกแบบหลักมีแค่ชื่อ "กันตินันท์" คนเดียววะแก! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ยยย!* รินรดาชะงักกึก มือที่กำลังกำหมัดแน่นค่อย ๆ คลายออก เธอก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพื่อนสนิทส่งลิงก์โพสต์สาธารณะของเพจสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์มาให้ ภาพหน้าจอแสดงผลงานการออกแบบโครงสร้างศาลาพักผ่อนที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาครึ่งเดือนเต็ม แต่ชื่อเจ้าของผลงานเด่นหราอยู่บรรทัดบนสุดมีเพียงชื่อของ "กันตินันท์" เท่านั้น โดยไม่มีเครดิตถึงเธอหรือคณะศิลปกรรมแม้แต่น้อย! ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ทันที บรรยากาศที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์โกรธเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววฉุนเฉียว ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความเสียใจ และความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น "นี่สินะ... เหตุผลที่นายเข้ามาแก้ไฟล์งานของฉัน..." เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยประโยคนี้ออกมา "นายไม่ได้หวังดี... นายแค่อยากได้ผลงานชิ้นนี้ไปเป็นของตัวเอง เพื่อเอาหน้ากับอาจารย์และเพื่อนๆ นายใช่ไหม กันตินันท์" กันตินันท์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นแววตาที่เธอมองมา "ไม่ใช่แบบนั้นนะริน... ฟังผมก่อน ผมไม่ได้ทำ..." "ไม่ต้องมาแก้ตัวค่ะ!" รินรดาตวัดเสียงกร้าว น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอคว้าแท็บเล็ตและกระเป๋าถือขึ้นมาสะพายไหล่อย่างแรง "นายมันก็แค่วิศวกรจอมปลอมที่ขโมยผลงานคนอื่นหน้าด้านๆ ฉันเกลียดคนแบบนายที่สุด!" พูดจบรินรดาก็หันหลังวิ่งหนีออกไปจากสตูดิโอทันที ทิ้งให้กันตินันท์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องท่ามกลางความเงียบงัน ชายหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าเพจดังกล่าวด้วยความตกใจและหัวใจที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม โพสต์เจ้าปัญหาถูกแชร์ไปนับร้อยครั้งแล้ว พร้อมกับคอมเมนต์ชื่นชมความอัจฉริยะของเขาเต็มไปหมด... แต่มันไม่ใช่ฝีมือเขา! เขายังไม่ได้อัปโหลดอะไรลงระบบเลยด้วยซ้ำ! ก่อนที่กันตินันท์จะได้ก้าวขาตามรินรดาออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวในหน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็เด้งขึ้นมา เป็นข้อความจาก "อาจารย์วิรัช" อาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ร่วมของสองคณะ *อาจารย์วิรัช: กันตินันท์ พรุ่งนี้เช้าเธอไม่ต้องเอาโปรเจกต์ศาลาพักผ่อนมาส่งแล้วนะ ทางคณบดีอนุมัติให้ใช้แบบแปลนที่ส่งประกวดรอบแรกในระบบกลางไปเลย เพราะทางผู้สนับสนุนทุนเขาถูกใจโครงสร้างที่ส่งเข้ามาแล้ว... อ้อ ยินดีด้วยนะที่ผลงานผ่านการคัดเลือกเดี่ยว* กันตินันท์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือหนาที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า ใครบางคนจงใจ "สลับไฟล์" และ "ส่งชื่อ" ตัดหน้าเพื่อสร้างความร้าวฉานนี้ขึ้นมาอย่างแนบเนียน และคนที่เข้าถึงระบบกลางของทั้งสองคณะได้... มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น! จากใจ... ที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ