ประเมินค่าพลังครั้งแรก

“ผลลัพธ์นี้... เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ” เสียงทุ้มต่ำของกรรมการคุมสอบระดับอาวุโสดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องประเมินพลังทรงกลม ผลึกแกศิลาสีนิลตรงกลางห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุม รินทร์ยืนนิ่งสงب มือข้างหนึ่งยังคงกระชับยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกแดงไว้มั่น สัมผัสเย็นเฉียบของกระดาษสะท้อนผ่านปลายนิ้ว เธอมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียוניน ร่างระหงในชุดเสื้อคลุมสีเข้มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สำหรับอดีตนักศึกษาแพทย์ผู้มองทุกสิ่งผ่านกรอบตรรกะและโครงสร้างทางฟิสิกส์ พลังไสยเวทก็เป็นเพียงตัวแปรคณิตศาสตร์ที่สามารถคำนวณและปรับแต่งค่าความหนาแน่นได้เท่านั้น ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามกะพริบถี่รัวอยู่กลางอากาศ: [ติ๊ง! ตรวจพบค่าพลังจิตวิญญาณทะลุขีดจำกัดระดับ 3 ของสถาบัน] [ทำการรีเซ็ตค่าฐานข้อมูล... ไม่สำเร็จ] [ระบบอัปเกรดสถานะ: รินทร์ ถูกยกระดับสู่ 'ผู้ใช้ไสยเวทอัจฉริยะรุ่นเยาว์' เป็นกรณีพิเศษ] อาจารย์สิงหาที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้อง หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบภายใต้เงาหมวกคลุมศีรษะฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นที่สุดในสถาบัน เขารู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ได้พึ่งพาแค่พรสวรรค์ แต่เป็นเพราะความสามารถในการวิเคราะห์โครงสร้างอาคมราวกับถอดรหัสพันธุกรรมต่างหากที่ทำให้เธอมาถึงจุดนี้ได้ “รินทร์... เธอทำได้อย่างไร” เสียงของกรรมการสอบคนเดิมเอ่ยถามด้วยความระคนตกใจ กระดาษผลการประเมินในมือสั่นเทาเล็กน้อย “การดึงวิญญาณระดับอาฆาตเข้ามาแปรรูปเป็นพลังงานขับเคลื่อนอักขระ... นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ผู้เริ่มต้นจะทำได้ แม้แต่ศิษย์สายตรงของตระกูลใหญ่ยังต้องใช้เวลาฝึกฝนไม่ต่ำกว่าห้าปี” รินทร์คลายมือออกจากยันต์ในมืออย่างช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคณะกรรมการทุกท่านด้วยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทอันดีงาม “ดิฉันเพียงแค่มองว่าวงแหวนอาคมก็เหมือนกับวงจรไฟฟ้าค่ะ” รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “หากเราเข้าใจความต้านทานและจุดเชื่อมต่อของกระแสวิญญาณ การควบคุมพลังงานมหาศาลก็เป็นเพียงแค่การจัดระเบียบเส้นทางเดินของกระแสไฟให้ถูกทิศทางเท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรซับซ้อนเกินกว่าหลักการทางวิทยาศาสตร์เลยนะคะ” คำอธิบายที่เรียบง่ายแต่เฉียบคมทำให้ห้องประเมินตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง กรรมการหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ การมองไสยเวทศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์ให้กลายเป็นวิชาฟิสิกส์ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะกล้าทำ—แถมเธอยังพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ามันใช้งานได้จริงอย่างไร้ที่ติ ข่าวลือเรื่องผลการประเมินระดับปรากฏการณ์ของรินทร์แพร่สะพัดออกไปนอกห้องสอบอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ชื่อของเธอถูกบันทึกไว้ในทำเนียบรายชื่อบุคคลที่ต้องจับตามองเป็นพิเศษจากสภาผู้ใช้ไสยเวท บรรดาศิษย์พี่และทายาทตระกูลขมังเวทต่างเริ่มจับกลุ่มซุบซิบถึงเด็กสาวปริศนาผู้มาจากไหนก็ไม่รู้คนนี้ ในขณะที่รินทร์กำลังก้าวเดินออกจากอาคารประเมินเพื่อไปสมทบกับอาจารย์สิงหา ร่างสูงของชายหนุ่มก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ซ่อนความหมายบางอย่าง “เก่งมากนี่คะ ศิษย์ตัวน้อยของฉัน” อาจารย์สิงหาเอ่ยแซוด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเอ็นดู “แต่ดูเหมือนว่าความโดดเด่นครั้งนี้ จะไม่ได้ดึงดูดแค่สายตาชื่นชมของพวกอาจารย์หรอกนะคะ” รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกว้างหน้าอาคาร บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกสวนทางกับทิศทางของธรรมชาติ ทั้งที่ดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสงเจิดจ้า เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตนับร้อยกำลังจ้องมองพวกเขาจากความมืดมิดที่มองไม่เห็น ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาขวางหน้าสายตาของรินทร์อย่างกะทันหัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใดๆ ทั้งสิ้น: [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS!] [ตรวจพบการแทรกแซงจากเขตแดนอาคมภรณ์มืด... เป้าหมาย: รินทร์] [คำเตือน: ผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้าประชิดตัวในรัศมี 3 เมตร... และมันไม่ได้มาเพื่อประเมินพลังค่ะ] รินทร์ชะงักฝีเท้า มือเรียวบางรีบควานหาสำรับยันต์ในกระเป๋าเสื้อคลุมทันที ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสโดนกระดาษยันต์แผ่นแรก แสงสว่างรอบตัวก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างใบหู... เป็นเสียงที่ไม่ใช่มนุษย์ และมันกำลังเอ่ยเรียกชื่อของเธอด้วยความโหยหาอย่างน่ากลัว ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินทร์ในบทนี้นะคะ