ข้อตกลงลับกับชายผู้เย็นชา

เศษกระจกใสที่ร่วงหล่นกราวราวกับสายฝนโปรยปรายสะท้อนแสงจันทร์ยามวิกาลให้แตกกระจายออกเป็นพันๆ เสี้ยว บรรยากาศรอบกายในโกดังร้างแห่งนี้อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของไออาคมเข้มข้นที่กดทับลงบนปลายประสาทจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ารินทร์กลับไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาคู่คมกริบของอดีตนักศึกษาแพทย์หรี่ลงเล็กน้อย ประเมินมวลพลังงานและทิศทางการเคลื่อนไหวของเงาร่างที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ สำหรับเธอ ไสยเวทไม่ได้แตกต่างไปจากกลศาสตร์ควอนตัมหรือระบบไหลเวียนโลหิตในร่างกายมนุษย์ ทุกอย่างมีกฎเกณฑ์ มีสมดุล และมีจุดอ่อนที่สามารถคำนวณได้เสมอ "ปฏิกิริยาไวใช้ได้นี่คะ... แต่ถ้ายืนรับแรงกดดันจากอาคมระดับนี้อีกสักสามวินาที เส้นเลือดฝอยในจอประสาทตาของคุณคงได้แตกกลายเป็นสีแดงฉานไปแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน อาจารย์สิงหา—จอมขมังเวทหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทรับกับดวงตาคมปลาบที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงช่วงแขน ร่างสูงสง่าในชุดโค้ทสีเข้มนั้นแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องพยายาม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของรินทร์มากกว่าความกดดันนั้น กลับเป็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขา รอยยิ้มที่สื่อความหมายว่าเขากำลังสนุกกับการทดลองบางอย่างอยู่ รินทร์ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เพื่อลดอัตราการเต้นของหัวใจ ปลายลิ้นยังคงรับรู้รสฝาดจางๆ จากความตึงเครียด แต่มือที่กระชับยันต์กระดาษสีชาเอาไว้มั่นกลับไม่สั่นแม้แต่น้อย เธอมองตรงไปยังชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่เหยื่อรายอื่นมักแสดงออกมาเมื่อเผชิญหน้ากับเขา "ถ้าฉันไม่ตั้งรับด้วยการปรับสมดุลการไหลเวียนจักระภายในสามวินาทีแรก คุณคงไม่ได้ยืนพูดประโยคนี้หรอกค่ะ อาจารย์สิงหา" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยพอๆ กัน พลางปรายตาไปยังเศษกระจกที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศด้วยแรงกดดันทางจิต "และการที่จอมขมังเวทระดับแถวหน้าบุกเข้ามากลางดึกเพื่อเล่นตลกปาเศษแก้วใส่ฉัน คงไม่ใช่เพราะว่างงานจนไม่มีที่ไปหรอกกระมังคะ" สิงหาหัวנסเสียงทุ้มในลำคออย่างนึกขัน ดวงตาคมกริบกวาดมองร่องรอยการปลดปล่อยพลังงานวิญญาณรอบห้องที่รินทร์เพิ่งจัดการเสร็จสิ้นไปก่อนหน้านี้ ร่องรอยการผูกด้ายอาคมและการตัดวงจรพลังงานนั้นสะอาดและแม่นยำ ราวกับทำโดยผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์มานานหลายปี ทั้งที่เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน เด็กสาวคนนี้ยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ที่บังเอิญมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นเท่านั้น ความสามารถในการเรียนรู้และปรับตัวของเธอกำลังท้าทายขีดจำกัดของระบบไสยเวทในปัจจุบันอย่างแท้จริง "คุณฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่ผู้ช่วยแพทย์ฝึกหัดนะคะ รินทร์" สิงหาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของธูปหอมโบราณและสนิมเหล็กโชยแตะจมูก "และเพราะความฉลาดนี่แหละ ที่กำลังทำให้คุณตกเป็นเป้าสายตาของพวก 'เบื้องบน' เข้าอย่างจัง... คุณคิดจริงๆ หรือว่าการจัดการวิญญาณเร่ร่อนตามซากตึกเก่าพวกนี้ จะทำให้คุณปลอดภัยจากเงื้อมมือของคนที่ควบคุมกระดานเบื้องหลังทั้งหมดได้?" คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของรินทร์หรี่แคบลง สมองของเธอเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังประโยคสั้นๆ นั้นทันที ข้อมูลเกี่ยวกับคดีลี้ลับที่เธอพยายามไข ความผิดปกติของโครงสร้างพลังงานในเมืองนี้ และท่าทีลึกลับของสำนักวิชาอาคมต่างๆ ที่ดูเหมือนจะจับตาดูเธออยู่เงียบๆ "คุณกำลังหมายถึงอะไรคะ?" รินทร์ถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มเห็นภาพเค้าโครงของกระดานหมากรุกที่เธอเผลอเดินเข้าไปเหยียบเข้าแล้ว "ฉันหมายความว่า..." สิงหาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนรินทร์สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ดวงตาสบกันพอดี "คุณกำลังเล่นเกมที่ใหญ่เกินกว่าจะรอดชีวิตไปได้ด้วยตัวคนเดียว... รินทร์ มาร่วมมือกับฉันสิคะ เข้าสังกัดภายใต้การดูแลโดยตรงของฉัน แลกกับการที่ฉันจะคอยกางอาคมคุ้มครองคุณจากพวกที่จ้องจะฉีกกระชากวิญญาณคุณเป็นชิ้นๆ" ข้อเสนอที่ถูกโยนลงมากลางคันนั้นไร้ซึ่งการเกริ่นนำใดๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยน้ำหนักที่สามารถตัดสินความเป็นความตายของเธอได้ในพริบตา รินทร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความลังเล แต่เป็นเพราะตรรกะในหัวกำลังคำนวณ 'ต้นทุน' และ 'ผลกำไร' ของข้อตกลงนี้อย่างรวดเร็ว การเข้าสังกัดกับจอมขมังเวทระดับสูงอย่างสิงหาหมายถึงการได้รับทรัพยากร ข้อมูลเชิงลึก และเกราะคุ้มกันจากภัยคุกคามระดับสูงที่เธอรับมือไม่ไหวในตอนนี้ แต่ในทางกลับกัน มันก็หมายถึงการสูญเสียอิสรภาพ และการก้าวเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระดับสูงที่อาจอันตรายยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า "ฟังดูเหมือนฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลยนะคะ" รินทร์เอ่ยขึ้นเบาๆ มุมปากยกยิ้มหยันนิดๆ "การถูกบังคับให้เลือกโดยที่รู้ว่าอีกทางคือความตาย มันไม่ใช่การยื่นข้อเสนอค่ะ แต่มันคือการยื่นคำขาดต่างหาก" "ฉลาดมากค่ะที่มองออกเร็วขนาดนี้" สิงหาตอบรับด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "แต่คุณก็รู้ไม่ใช่หรือคะว่า ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานลี้ลับนี้ มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่คิดว่าจะรอดชีวิตด้วยตัวคนเดียวโดยไม่มีพันธมิตรที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลัง... ว่ายังไงล่ะคะ รินทร์? ข้อเสนอของฉันยังเปิดกว้างเสมอ หรือคุณอยากจะลองเสี่ยงดวงเดินออกจากตึกนี้แล้วไปเจอ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ฉันเพิ่งไล่ตะเพิดไปเมื่อกี้นี้ดีล่ะ?" สิ้นคำพูดของสิงหา บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในโกดังลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงไฟกระพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะดับสนิทลงเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามา ในความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง—ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลจาก 'เงาอสูร' ระดับสูงที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยเจตนาบางอย่าง และพวกมันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมทั้งคู่ไว้ตรงกลาง รินทร์สูดหายใจเข้าลึกว่าเดิม ปลายนี้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของยันต์ในมือ ขณะที่สิงหายังคงยืนนิ่งสงบราวกับผู้ชมนั่งชมละครเวทีในแถวหน้าสุด โดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวเข้าไปช่วยเธอเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เงาร่างแรกพุ่งทะลุผนังปูนเข้ามาพร้อมกรงเล็บแหลมคม เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของรินทร์อย่างชัดเจน— *[ระบบไสยเวทตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ผู้ใช้กำลังเผชิญหน้ากับ 'ผู้คุมกฎแห่งเงา' (ระดับ SSS)]* *[เงื่อนไขพิเศษ: ยอมรับข้อเสนอของอาจารย์สิงหาภายใน 10 วินาที เพื่อปลดล็อกสกิลสายประสานอาคมระดับสูง]* *[หากปฏิเสธ: โอกาสรอดชีวิต 0.00%]* ดวงตากลมโตของรินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่ามกลางเงาร่างมหึมาที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วดุจพายุฝน รินทร์หันไปสบตากับสิงหาที่ยังคงมองเธอด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร มือเล็กกระชับยันต์ในมือแน่นขึ้น ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากพูดประโยคสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!