โดนดูถูกก็แค่ตบหน้ากลับ

"เสียงฝีเท้าที่ซ้อนทับกันอยู่เบื้องหลังไม่ได้สะท้อนถึงจำนวนมนุษย์ที่มีอยู่จริงในเขตทดสอบปิดตายแห่งนี้ค่ะ" รินทร์พึมพำกับตัวเองในใจ ขณะที่ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปรอบห้องโถงโบราณของตึกพฤกษศาสตร์ที่ถูกปิดตาย อดีตนักศึกษาแพทย์อย่างเธอไม่เคยเชื่อเรื่องงมงาย แต่เมื่อระบบไสยเวทถูกถอดรหัสออกมาในรูปแบบของ 'ฟิสิกส์อีกแขนงหนึ่ง' ทุกความผิดปกติทางเสียงจึงกลายเป็นคลื่นความถี่ที่สามารถคำนวณหาต้นตอได้ เงาดำทมิฬที่ทาบทับลงมาบนผนังอิฐมอญไม่ได้เกิดจากแสงเงาธรรมชาติ แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานอาคมชั้นต่ำที่ถูกส่งตรงมาจากใครบางคนในกลุ่มนักเรียนทดสอบร่วมรุ่น อาคมประเภท *'เงาตามตัว'* นี้ถูกออกแบบมาเพื่อบั่นทอนสติและดูดกลืนพลังวิญญาณของผู้ถูกกระทำทีละน้อย ช่างเป็นวิธีสกปรกที่ไร้ซึ่งเกียรติยศเสียนี่กระไร "คิดจะใช้ไม้ต้มตุ๋นแบบนี้กับฉัน คงประเมินฉันต่ำไปหน่อยนะคะ" รินทร์เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังซ้อนกันเป็นเงาก็กระชั้นชิดเข้ามา รินทร์ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ เธอย่อเข่าลงเล็กน้อยพร้อมกับถ่ายเทน้ำหนักตัวตามหลักกลศาสตร์ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดออกเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วราวกับดีดสายพิณ พลังงานออร่าสีครามเข้มที่ถูกกลั่นกรองด้วยตรรกะอันแม่นยำพุ่งทะยานออกไปกระทบเข้ากับอากาศว่างเปล่าตรงจุดอับสายตา *เปร๊าะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องโถง แรงปะทะจากอาคมสะท้อนกลับเล่นงานเจ้าของต้นทางอย่างรุนแรง ท่ามกลางความเงียบงัน ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักเรียนเตรียมขมังเวทก็กระเด็นออกมาจากมุมมืด ร่างของเขากระแทกเข้ากับเสาหินอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาคำโต "อั่ก... เป็นไปได้ยังไงวะ! แกใช้คาถาอะไรทำลายอาคมของฉัน!" เด็กหนุ่มคนนั้นครางฮือด้วยความเจ็บปวด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นและหวาดกลัวระคนกัน รินทร์ก้าวเท้าเดินเข้าไปช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไร้ซึ่งความเร่งรีบแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด "คาถาเหรอคะ?" รินทร์หยุดยืนตรงหน้าเขา ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีสง่างามแต่น่าเกรงขาม "สำหรับฉัน มันคือ 'กฎข้อที่สามของนิวตัน' ต่างหากค่ะ... แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา คุณส่งความสกปรกแบบไหนมา ฉันก็แค่ส่งมันกลับไปหาคุณในปริมาณที่สาสมกว่าเดิมเท่านั้นเอง" "แก... นังปีศาจ!" เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด พยายามจะหยิบยันต์อาคมในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาโต้กลับ แต่ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วสกปรกนั้นจะทันได้สัมผัสแผ่นกระดาษยันต์ อากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน กลิ่นอายกดดันระดับสูงแผ่ซ่านจนขนลุกเกรียว เงาร่างสูงโปร่งของอาจารย์สิงหาปรากฏขึ้นราวกับภูตผี เขามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังของรินทร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครล่วงรู้ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองเหยื่อตรงหน้าด้วยความสมเพชเวทนา "กฎของเขตทดสอบปิดตายระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ห้ามใช้อาคมโจมตีเพื่อนร่วมสถาบันก่อนเริ่มการประเมินอย่างเป็นทางการ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของอาจารย์สิงหาดังขึ้น ราวกับเสียงพิพากษาจากยมโลก "แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีความพยายามสูงมาก... ในการหาทางไปนอนห้องพยาบาลก่อนกำหนดนะ" เด็กหนุ่มตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนพูดไม่ออก แรงกดดันจากขมังเวทระดับสูงทำให้เขาแทบไม่กล้าหายใจ รินทร์เหลือบมองอาจารย์หนุ่มเล็กน้อยด้วยหางตา ก่อนจะหันมามองคู่กรณีที่นอนหมดสภาพบนพื้น เธอไม่ได้มีความรู้สึกสะใจ หรือมีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย สำหรับเธอนี่เป็นเพียงการกำจัดสิ่งกีดขวางบนเส้นทางที่เธอต้องก้าวเดินก็เท่านั้น "จำไว้นะคะ" รินทร์ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถ้าอยากจะดูถูกหรือเล่นตลกอะไรกับฉันอีก กรุณาใช้สมองให้มากกว่าไสยเวทชั้นต่ำพวกนี้... เพราะครั้งหน้า ฉันอาจจะไม่แค่สะท้อนอาคมกลับไปเบาๆ แบบนี้หรอกนะคะ" ทันทีที่พูดจบ ระบบแจ้งเตือนโปร่งแสงสีทองก็เด้งขึ้นตรงหน้าของรินทร์ พร้อมกับเสียงกังวานใสที่ดังขึ้นในโสตประสาท [ระบบอัปเดตสถานะ: สำเร็จเงื่อนไขลับ 'การตอบโต้ด้วยตรรกะขั้นเด็ดขาด'] [แต้มความเข้าใจไสยเวทพุ่งทะยานสู่ระดับ 85%] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัว: 'เขตอาคมสะท้อนกลับระดับสมบูรณ์'] รินทร์กวาดตามองตัวเลขเหล่านั้นอย่างพึงพอใจ แต่ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเดินต่อเพื่อมุ่งหน้าสู่ใจกลางเขตทดสอบ บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เสียงกระซิบปริศนานับร้อยเสียงที่เคยเงียบหายไป กลับดังระเบิดขึ้นพร้อมกันอีกครั้งจากใต้พื้นดินลึกลงไปนับร้อยเมตร และครั้งนี้... มันไม่ได้มาแค่เสียง แต่พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเธอกลับเริ่มแตกร้าวแยกออกจากกันอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของไอร้อนสีแดงฉานที่พวยพุ่งขึ้นมาจับขั้วหัวใจ อาจารย์สิงหาขมวดคิ้วแน่นเป็นครั้งแรก เขาคว้าแขนของรินทร์เอาไว้ทันที "ถอยหลังไป! มีบางอย่าง... กำลังตื่นขึ้นมาจากชั้นใต้ดินที่ถูกผนึกไว้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางอันลี้ลับครั้งนี้ด้วยกันนะคะ