อาจารย์ครับ ผมแค่นักเรียนทุน

กลิ่นสนิมเหล็กและธูปเก่าจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของทางเดินชั้นสี่ รินทร์หยุดนิ่ง ปลายเท้าของเธอยังคงตรึงอยู่บนพื้นปูนขัดมันที่เย็นเฉียบ ขณะที่สมองส่วนเหตุผลกำลังคำนวณความน่าจะเป็นของปรากฏการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ในโลกของเธอ—อดีตนักศึกษาแพทย์ผู้เคารพศรัทธาในกฎฟิสิกส์—ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการ "หายตัวไปในอากาศ" หากมีสสารเคลื่อนที่ ย่อมต้องมีร่องรอยการแทนที่ของอากาศและแรงสั่นสะเทือนในมวลบรรยากาศ แต่วินาทีนี้ อุปกรณ์ตรวจวัดคลื่นพลังงานวิญญาณในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเธอกลับสั่นระริกจนแทบหลุดมือ ตัวเลขบนหน้าจอดิจิทัลกระโดดขึ้นลงอย่างไร้ทิศทาง ราวกับระบบกำลังรวนเพราะเผชิญหน้ากับสนามแม่เหล็กขนาดยักษ์ "คุณหนูรินทร์คะ... การหันหลังกลับมามองผู้ใหญ่ที่เดินตามหลังมาด้วยสายตาจับผิดแบบนั้น ดูจะไม่ใช่วิสัยของนักเรียนทุนผู้เรียบร้อยเท่าไหร่นะคะ" เสียงกระซิบแหบพร่าทว่ากังวานใสราวน้ำค้างบนยอดหญ้าดังขึ้นชิดใบหูขวา ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย รินทร์ไม่สะดุ้งโหยง เธอเพียงแต่เอี้ยวตัวกลับไปอย่างช้า ๆ ปรับองศาการยืนให้มั่นคงตามหลักชีวกลศาสตร์ พร้อมกับกวาดสายตาคมกริบสำรวจร่างของสตรีที่ก้าวออกมาจากเงาเสาปูน อาจารย์สิงหา ในชุดเสื้อคลุมสีเข้มปักลายอักขระโบราณที่สะท้อนแสงไฟสลัวเป็นประกายระยิบระยับ เธอกำลังแย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสนิทที่ไร้ก้นบึง มือเรียวยาวข้างหนึ่งถือพัดกระดาษจีนที่ปิดสนิท เคาะเบา ๆ ลงบนฝ่ามืออีกข้างอย่างใจเย็น "อาจารย์สิงหาค่ะ..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย "ถ้าจะนับอัตราเร็วในการเคลื่อนที่จากบันไดหนีไฟฝั่งตะวันตกมายังจุดนี้โดยไม่มีเสียงฝีเท้า... คุณครูคงต้องใช้พลังงานจลน์เกินขีดจำกัดของมนุษย์ปกติถึงสี่เท่าตัว หรือไม่... คุณครูก็กำลังใช้ประโยชน์จากความผิดเพี้ยนของโครงสร้างมิติย่อยในตึกร้างแห่งนี้" รอยยิ้มบนเรียวปากของอาจารย์สิงหาคลี่กว้างขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ฉลาดมากค่ะ สมกับที่เป็นอดีตนักศึกษาแพทย์ผู้มองทุกอย่างเป็นฟิสิกส์... แต่คุณลืมคิดถึงตัวแปรสำคัญไปอย่างหนึ่งนะคะคุณหนู" จอมขมังเวทสาวก้าวเข้ามาใกล้จนรินทร์ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว "นั่นคือ... ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล หรือห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ ที่ซึ่งกฎเกณฑ์ทุกอย่างถูกตีกรอบไว้ด้วยตัวเลข" พัดในมือของอาจารย์สิงหาถูกกางออกอย่างรวดเร็ว สะบัดเบา ๆ จนเกิดกระแสลมเย็นเฉียบพัดผ่านใบหน้าของรินทร์ กลิ่นอายของไสยเวทระดับสูงแผ่ซ่านกดทับจนบรรยากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้น "ที่นี่คือเขตอาคมปิดตาย และคุณ... กำลังเดินเข้าไปในปากเสือด้วยความสมัครใจ" อาจารย์สิงหาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินทร์ "บอกฉันมาสิคะ รินทร์... สิ่งที่คุณกำลังตามหาอยู่หลังประตูไม้บานนั้น คือความจริง... หรือความตายกันแน่?" รินทร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดและท่าทีของอีกฝ่าย อาจารย์สิงหาไม่ได้มาขัดขวาง แต่กำลังทดสอบ... หรืออาจจะกำลังเปิดทางให้เธอก้าวข้ามผ่านบางสิ่ง "ฉันเป็นแค่นักเรียนทุนที่ต้องการทุนการศึกษาเพื่อจบการศึกษาตามหลักสูตรค่ะอาจารย์" รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแววตากลับฉายความดื้อรั้นอย่างชัดเจน "และถ้าความจริงที่อยู่หลังประตูบานนั้น คือกุญแจสำคัญในการไขปริศนาคดีวิญญาณเร่ร่อน... ต่อให้มันจะเป็นปากเสือ ฉันก็จำเป็นต้องถอดรหัสโครงสร้างของมันอยู่ดี" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ จะหลุดออกมาจากลำคอของอาจารย์สิงหา "ช่างเป็นเด็กที่ดื้อรั้นและน่าสนใจเสียจริงนะคะ..." อาจารย์สิงหาหุบพัดลงแล้วใช้อั้นด้ามพัดชี้ไปที่ประตูไม้สักโบราณเบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้ปรากฏอักขระเรืองแสงสีทองจาง ๆ วิ่งวนรอบขอบประตู "ถ้าเช่นนั้น ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา... ฉันคงทำได้แค่คอยดูไม่ให้คุณพลาดท่าจนวิญญาณหลุดออกจากร่างก่อนส่งรายงานสินะคะ" สิ้นคำพูดนั้น อาจารย์สิงหาก็ก้าวผ่านตัวรินทร์ไปยืนอยู่หน้าประตูไม้ ประทับฝ่ามือลงตรงกลางบานประตูอย่างแรง แรงกระแทกส่งคลื่นพลังงานอัดแน่นจนฝุ่นละอองรอบตัวกระจัดกระจาย อักขระบนประตูส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับเสียงโลหะเสียดสีกัน ก่อนที่บานประตูจะค่อย ๆ แง้มเปิดออกเองช้า ๆ เผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่า และกลิ่นอายอันเย็นเยียบที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงกระซิบนับร้อยเสียง รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ มือเรียวเอื้อมไปหยิบอุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ทว่าในวินาทีที่เธอก้าวเท้าตามหลังอาจารย์สิงหาข้ามธรณีประตูเข้าไป หน้าจอดิจิทัลในกระเป๋าเสื้อก็สั่นสะท้อนอย่างรุนแรงอีกครั้ง พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างไร้การควบคุม: [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเขตอาคมระดับ SSS - 'มิติสะท้อนวิญญาณ'] [คำเตือน: ตัวตนปริศนาภายในห้องกำลังลืมตาตื่น... และกำลังจับจ้องมาที่รหัสพันธุกรรมของคุณ] ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับนภากระซิบผีนะคะ