คดีแรกที่หอพักร้าง

กลิ่นอายความชื้นของปูนเก่าและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่บานประตูกระδอกฝ้าถูกผลักเปิดออก ความกดอากาศในห้องหอพักร้างหมายเลข 404 ลดต่ำลงอย่างกะทันหันจนผิวหนังบริเวณแขนของรินทร์ลุกชันขึ้นเป็นเม็ดละเอียด ไม่ใช่เพราะความกลัว ไสยเวทสำหรับอดีตนักศึกษาแพทย์อย่างเธอนั้นไม่มีพื้นที่ให้ความงมงาย—มันคือความผิดปกติทางเทอร์โมไดนามิกส์ พลังงานศักย์ที่ถูกกักเก็บ และความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กวิญญาณที่บิดเบี้ยวเกินกว่าค่ามาตรฐาน เงาร่างที่ยืนอยู่เบื้องหลังกรอบประตูไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'พี่พิมพ์' อดีตรูมเมทผู้ล่วงลับไปเมื่อสามเดือนก่อน ใบหน้าของหล่อนขาวซีดราวกับกระดาษสา ดวงตาสองข้างเบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำชวนสยดสยอง ทว่าสิ่งที่ทำให้รินทร์ต้องหรี่ตาลงมองอย่างใช้ความคิด ไม่ใช่สภาพศพที่เน่าเปื่อยตามกาลเวลา หากเป็นแผ่นยันต์สีเหลืองหมึกจีนโบราณที่แปะทับอยู่กลางหน้าผากของร่างนั้น ลายเส้นอักขระขมوกขมัวขยับไหวได้เองราวกับมีชีวิต มันกำลังสูบกลืนออร่ารอบตัวของวิญญาณสาวให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด "คุณหนูรินทร์... ถอยออกมาจากตรงนั้นซะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง อาจารย์สิงهاก้าวเท้าเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายธูปหอมจาง ๆ ลอยละล่องกลบกลิ่นอับชื้นในห้องทันที นิ้วเรียวยาวของจอมขมังเวทหนุ่มสะบัดออกเบา ๆ ปรากฏประกายไฟสีครามวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนจะดีดเข้าใส่ผนังห้องเพื่อสร้างเขตอาคมคุ้ม รินทร์ไม่ขยับเขยื้อน สายตาคู่คมยังคงจ้องมองวิญญาณเบื้องหน้าอย่างพิจารณา สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลด้วยความเร็วสูง "ยันต์แผ่นนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อปลดปล่อยวิญญาณค่ะอาจารย์ แต่มันคือ 'สลักล็อกพลังงาน' ที่ออกแบบมาเพื่อบังคับให้วิญญาณดวงนี้กลายเป็นแบตเตอรี่สำรองให้กับอาคมบางอย่างในตึกนี้" อาจารย์สิงหาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววพึงพอใจระคนแปลกใจในความเฉียบคมของลูกศิษย์จำเป็น "ฉลาดมาก มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงโครงสร้างไสยเวทระดับสูงได้... สมกับที่เป็นอดีตหมอผ่าศพที่มองทุกอย่างเป็นระบบโครงสร้างกายวิภาค" "โครงสร้างก็คือโครงสร้างค่ะ ไม่ว่าจะเนื้อเยื่อมนุษย์หรือกระแสจิตวิญญาณ หากมีจุดเริ่มต้นย่อมมีจุดจบและจุดอ่อน" รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ มือเรียวหยิบแท่งโลหะทรงกระบอกขนาดเท่าปากกาขึ้นมา มันคืออุปกรณ์ตรวจจับคลื่นพลังงานวิญญาณที่เธอประดิษฐ์ขึ้นเองโดยผสานวงจรอิเล็กทรอนิกส์เข้ากับผงแร่เหล็กไหล หน้าจอ LED ขนาดจิ๋วกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน วิญญาณของพี่พิมพ์ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างโปร่งแสงเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนกระจกหน้าต่างสั่นระรัว ยันต์โบราณบนหน้าผากเปล่งแสงสีทองสว่างวาบพร้อมกับกลิ่นไหม้ของกระดาษเก่า ร่างของวิญญาณสาวพุ่งเข้าหารินทร์ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะตอบสนองทัน! "ระวัง!" อาจารย์สิงหาพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของรินทร์แล้วหมุนตัวหลบไปอีกทางอย่างเฉียดฉิว ลมพายุวิญญาณพัดผ่านจนเส้นผมของทั้งสองปลิวไสว รินทร์ไม่มีเวลาแม้แต่จะเขินอายกับการแนบชิดนั้น ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่ลายเส้นอักขระบนหน้าผากของวิญญาณที่กำลังจะระเบิดพลังงานครั้งใหญ่ "อาจารย์คะ หนูต้องการเวลาสามวินาทีเพื่อรีเซ็ตค่าความถี่ของอาคม" รินทร์กล่าวอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นและคำนวณอย่างรอบคอบ "สามวินาที? สำหรับการดึงยันต์ควบคุมวิญญาณระดับบรรพกาลออกโดยไม่ให้วิญญาณสลายหายไปพร้อมกัน... มันเป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์ธรรมดา" อาจารย์สิงหาเอ่ยแย้ง แม้กายจะเตรียมพร้อมประสานอินทร์มือเพื่อรับมือกับแรงระเบิด "สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ได้ค่ะ... แต่สำหรับฟิสิกส์ของไสยเวทที่หนูเข้าใจ ทุกอย่างมีจุดตัดเสมอ" รินทร์ไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างเพรียวพุ่งเข้าหาร่างที่กำลังคลุ้มคลั่งของพี่พิมพ์อย่างเด็ดเดี่ยว ปลายเล็บเรียวแตะลงที่มุมซ้ายสุดของยันต์โบราณซึ่งเป็น 'จุดศูนย์ถ่วงทางพลังงาน' ที่เธอคำนวณไว้จากรอยต่อของแสงออรา หล่อนหลับตาลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อใช้สมาธิขั้นสูงสุดในการประสานคลื่นสมองเข้ากับสนามพลังงานรอบตัว ก่อนจะกระชากแผ่นยันต์นั้นออกด้วยความเร็วและมุมองศาที่แม่นยำราวกับผ่าตัดหัวใจ! *เปรี๊ยะ!* เสียงประจุไฟฟ้าสถิตดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีทองจากยันต์แตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ กลายเป็นละอองแสงโปรยปรางราวดอกไม้ไฟ ร่างของพี่พิมพ์หยุดชะงักกะทันหัน ดวงตาที่เคยแดงก่ำค่อย ๆ กลับมาใสสะอาดขึ้น รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว หล่อนโค้งศีรษะให้รินทร์เล็กน้อยก่อนจะเลือนหายไปกับสายลมยามค่ำคืนอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้อง 404 อีกครั้ง ทว่าในวินาทีที่รินทร์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก หน้าจออุปกรณ์ตรวจจับในมือของเธอกลับส่งเสียงเตือนแหลมสูงจนน่าหนวกหู แสงไฟ LED บนหน้าจอไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวเพื่อแสดงสถานะปลอดภัย... แต่มันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความโค้ดลับตัวอักษรสีเลือดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีวีเก่าคร่ำครึที่มุมห้อง ทั้งที่ไม่ได้เสียบปลั๊กไฟ! [ ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: เจ้าของอาคมตัวจริงกำลังรับชมการทดลองของคุณอยู่ ] พื้นห้องปูนเปลือยใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวออกเป็นทางยาว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดในผนังห้อง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าวิญญาณร้ายกำลังก้าวเท้าขึ้นมาจากชั้นใต้ดินเพื่อมาทวงคืนผลงานของมัน ขอบคุณคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและร่วมผจญภัยไปกับรินทร์นะคะ