ระบบคลังสมุนไพรเริ่มทำงาน

"ถ้ากล้าก้าวเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและลักทรัพย์... ป้าสะใภ้ คิดว่าของในบ้านหลังนี้เป็นถังข้าวสารของบ้านใหญ่หรือไง ถึงได้ขนออกไปหน้าตาเฉยแบบนี้!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูใบไม้ร่วงดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก หลินอิงยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลมโตกลับเปล่งประกายคมปลาบ ทอดมองป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังหน้าเสีย มือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งยังกำห่อผ้าแพรที่บรรจุเครื่องเงินเก่าแก่ของมารดาฉันเอาไว้แน่น ป้าสะใภ้ใหญ่สะดุ้งสุดตัว นางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความโมโหที่แผนการขนของหนีถูกจับได้คาหนังคาเขา ใบหน้าอวบอูมขึ้นสีแดงจัดด้วยความอับอายปนโกรธแค้น "นังเด็กอกตัญญู! ฉันเป็นป้าแท้ๆ ของเธอนะ! ของพวกนี้พ่อแม่เธอเคยรับปากว่าจะยกให้พี่ชายเธอใช้แต่งเมีย ตั้งแต่พวกมันตายไป สมบัติพวกนี้ก็ควรตกเป็นของบ้านใหญ่สิยะ! เธอมันก็แค่ผู้อาศัย จะมาหวงทำไม!" "ผู้อาศัยอย่างนั้นหรือคะ?" หลินอิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงจนป้าสะใภ้ต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "โฉนดที่ดินและตัวบ้านหลังนี้เป็นชื่อของพ่อฉันแต่เพียงผู้เดียว ส่วนพวกท่าน... อาศัยกินบุญเก่าและสูบเลือดสูบเนื้อบ้านฉันมาสิบกว่าปี ยังมีหน้ามาทวงสิทธิ์อะไรอีก?" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวราวกับคนละคนของหลินอิง เด็กสาวคนนี้ที่เคยอ่อนแอและยอมให้รังแกมาตลอด บัดนี้กลับมีรัศมีกดดันบางอย่างที่ทำให้นางไม่กล้าสบตาตรงๆ "แก... แกจำไว้นะ นังตัวดี!" ป้าสะใภ้ใหญ่ชี้หน้าคาดโทษด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทิ้งเสียงสบถด่าทอไว้ไล่หลัง หลินอิงมองตามร่างอ้วนท้วนที่วิ่งหนีหายลับไปจากรั้วบ้าน มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างสะใจ สมองอันรวดเร็วของเธอกำลังประมวลผลสถานการณ์ ความทรงจำของร่างเดิมผสานเข้ากับมันสมองของนักธุรกิจสาวมือหนึ่งในยุคปัจจุบันได้อย่างไร้รอยต่อ การจัดการกับคนพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง แค่ใช้กฎหมายและความเด็ดขาดก็เพียงพอแล้ว *ครืน...* ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสายฟ้าก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ พร้อมกับแสงสีเขียวมรกตที่วาบผ่านหน้าจอโปร่งใสลอยอยู่กลางอากาศ **[ระบบคลังสมุนไพรโบราณและมิติเกษตรอัจฉริยะ เริ่มต้นการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%]** **[ยินดีต้อนรับโฮสต์ 'หลินอิง' สู่การเป็นเจ้าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์]** **[ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่: เมล็ดพันธุ์โสมป่าร้อยปี 1 ห่อ, บ่อน้ำทิพย์ฟื้นฟูร่างกาย 1 บ่อ, และคลังเก็บของนิรันดร์ขนาด 100 ลูกบาศก์เมตร]** หัวใจของหลินอิงเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น มิติลับ! มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือระบบคลังสมุนไพรและพื้นที่เกษตรกรรมที่เธอเคยอ่านเจอในนิยายแฟนตาซี ทว่ามันกลับเกิดขึ้นจริงกับเธอในโลกยุคนี้ โลกที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบากและการถูกเอาเปรียบ ร้อยเอกศิลาที่เดินถือถาดกระเบื้องเคลือบใส่ซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าร้อนกรุ่นออกมาจากห้องครัว ชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นประกายแสงจางๆ รอบตัวหญิงสาว ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ป่ากวาดมองสำรวจทั่วร่างของเธออย่างระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มห้วนที่เจือความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน "ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้น? หน้าตาก็ซีดเซียวเหมือนคนอดนอน... มากินซุปซะ ก่อนที่มันจะหายร้อน" หลินอิงหันกลับมาสบตากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนบังแสงแดดช่วงสายให้เธอ ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว ยิ่งขับเน้นให้เขาดูดุดันน่าเกรงขามในสายตาคนนอก แต่สำหรับหลินอิงแล้ว ผู้ชายคนนี้กลับเปรียบเสมือนเตาผิงอุ่นๆ ในคืนฤดูหนาวอันเหน็บหนาว เธอก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมกรุ่นของโสมป่าและกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นจนเปื่อยนุ่มลอยเตะจมูกทันที ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาเบาๆ จนเจ้าตัวต้องแอบกะพริบตาปริบๆ ด้วยความเขินอายเล็กน้อย ศิลาเห็นท่าทางนั้นแล้วก็มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเอ็นดู เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ วางถาดไม้ลงบนโต๊ะไม้ไผ่เก่าๆ ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ริมลานบ้าน มือหนายื่นช้อนกระเบื้องตักน้ำซุปสีขาวขุ่นส่งเป่าให้หายร้อน แล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ "กินซะ อย่าดื้อ" น้ำเสียงนั้นออกคำสั่ง แต่นุ่มนวลกว่าครั้งแรกมาก หลินอิงรับช้อนนั้นมาตักซุปเข้าปาก รสชาติกลมกล่อม หอมหวานละมุนลิ้น และอบอุ่นซ่านไปทั่วทั้งร่างราวกับพลังงานอุ่นๆ ไหลเวียนเข้าสู่เส้นเลือด พลังชีวิตที่เคยเหือดแห้งจากร่างกายเดิม กลับฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ แน่นอนว่านี่ต้องเป็นฝีมือของวัตถุดิบชั้นยอดที่ชายหนุ่มผู้นี้หามาให้แน่นอน "อร่อยมากค่ะ..." หลินอิงเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ "พี่ศิลานี่ฝีมือทำอาหารเก่งกว่าพ่อครัวเหลาอาหารในเมืองเสียอีกนะคะเนี่ย" ศิลาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามที่เธอใช้เรียก ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างไม่คุ้นชิน ปกติแล้วเด็กสาวคนนี้มักจะหลบหน้าเขา หรือไม่ก็เรียกเขาห้วนๆ ว่านายทหารป่า แต่วันนี้... เธอกลับเรียกว่า 'พี่ศิลา' ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนนิดๆ "ถ้าชอบ วันหลังฉันจะขึ้นเขาไปหาโสมป่าและกระดูกหมูมาตุ๋นให้เธอกินทุกวัน" ศิลาตอบเสียงทุ้มต่ำ พยายามซ่อนความยินดีไว้ภายใต้ใบหน้าขรึมๆ หลินอิงยิ้มรับในใจ พลางคิดถึงแผนการใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ระบบคลังสมุนไพรในมิติของเธอกำลังจะเริ่มผลิตพืชผลลอตแรก และด้วยบ่อน้ำทิพย์วิเศษ สมุนไพรและผักเหล่านี้จะต้องเติบโตเร็วกว่าปกติร้อยเท่าแน่นอน การใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ ปลูกผัก ทำอาหาร และร่ำรวยเงียบๆ กำลังรอเธออยู่เบื้องหน้า ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นหวานละมุน เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มคนหนึ่ง "นังหลินอิง! นังสารเลว กล้าดียังไงไปแจ้งความไล่แม่ฉันออกจากบ้าน! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย ถ้าไม่อยากให้ฉันพังประตูบ้านพังๆ ของแกให้ราบ!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างหนาราวกับเสือร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่น เขาวางช้อนในมือลงอย่างแรง เสียงโลหะกระทบถาดดังขึ้นชัดเจนในความเงียบ หลินอิงหรี่ตาลง มองไปทางประตูรั้วด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ดูเหมือนว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของป้าสะใภ้ใหญ่ จะรีบเร่งเดินทางมาส่งตัวเองให้เธอจัดการถึงที่เสียแล้ว "พี่ศิลาคะ..." หลินอิงเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของชายหนุ่มไว้ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะมีแขกไม่速之客 (แขกไม่ได้รับเชิญ) มาช่วยทดสอบฝีมือการจัดการคนอวดดีเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" ศิลาหันมามองหญิงสาวข้างกายที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมีแต่แววตาเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอกน้อย มุมปากหยักลึกของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นตาม เขาใช้มือใหญ่วางทับมือเรียวของเธอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังร่างบางไว้ด้านหลังมิดชิด "รอดูกันว่า... ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายคลานออกจากบ้านหลังนี้" ศิลาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความเย็นชา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติมความอบอุ่นให้ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ