รอยร้าวในเกมออนไลน์

"ข้อมูลที่เจ้าป้อนเข้ามาในระบบตีเหล็กเมื่อครู่ มันมีความคลาดเคลื่อนทางตรรกะอยู่ศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์นะลูเซีย... และในฐานะช่างตีดาบ ผมคิดว่าความผิดพลาดระดับทศนิยมนี้ มองข้ามไม่ได้อย่างเด็ดขาดครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเรนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโรงตีเหล็กใต้ดิน เมืองหลวงโอรเทีย แสงสีส้มแดงจากเตาหลอมเวทมนตร์สะท้อนเข้ากับแว่นตาไร้กรอบของเขา ประกายไฟจากการตีเหล็กครั้งสุดท้ายยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด ลูเซียสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบดึงมือกลับจากการสัมผัสหน้าต่างอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมของระบบเกม ใบหน้าเรียบเนียนฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาทันทีอย่างปิดไม่มิด ดวงตาสองสีคู่สวยมองค้อนใส่ชายหนุ่มตรงหน้า พรางกอดอกแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์ "นายจะตาดีเกินไปแล้วนะเรน! แค่ศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์ มันจะไปมีผลอะไรกับดาบไร้คมเล่มนั้นกันเล่า นั่นมันเป็นแค่ค่าความคลาดเคลื่อนทางสถิติที่ระบบสุ่มขึ้นมาตามปกติของเกม VRMMO ไม่ใช่หรือยังไง ทำไมชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยเนี่ย" หญิงสาวโต้กลับด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ปากเรียวเล็กยื่นออกมาเล็กน้อยตามนิสัยเวลาเถียงไม่ออก เรนไม่ได้ตอบทันที เขาวางค้อนเหล็กกล้าลงบนทั่งตีด้วยจังหวะที่แม่นยำ ไร้ซึ่งเสียงกระทบกระแทกที่รุนแรงเกินจำเป็น ชายหนุ่มถอดถุงมือหนังมังกรออกทีละข้างอย่างประณีต ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของจอมเวทสาวคู่หู ตั้งแต่ผ่านศึกใหญ่ในดันเจี้ยนชั้นที่สามมาได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ก้าวข้ามคำว่าผู้เล่นร่วมปาร์ตี้ไปไกลแล้ว เรนเข้าใจลูเซียดีพอๆ กับที่เข้าใจโครงสร้างโค้ดของเกมนี้ แต่ทว่า... พักหลังมานี้ มีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ชอบพากลเกิดขึ้นในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ และมันเริ่มต้นจากความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ที่มีเพียงโปรแกรมเมอร์เก่าอย่างเขาเท่านั้นถึงจะสังเกตเห็น "ลูเซีย... ลองมองย้อนกลับไปดูบันทึกการสนทนากับ NPC เควสต์ 'ช่างตีดาบผู้สาบสูญ' เมื่อสามวันก่อนสิครับ" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็น จนบรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทีละน้อย "คุณจำได้ไหมว่า เขาตอบคำถามของคุณว่าอะไร" ลูเซียขมวดคิ้วมุ่น นึกย้อนกลับไปในเหตุการณ์วันนั้น "เขาก็... แค่บอกให้เราหาแร่ทังสเตนวิญญาณมาให้สิบก้อน เพื่อแลกกับพิมพ์เขียวลับไม่ใช่หรือไง นายถามทำไมเนี่ย" "นั่นแหละคือประเด็นครับ" เรนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่มีแผนผังเมืองซ้อนทับกันอยู่ นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่จุดสีแดงกระพริบซ้ำๆ บนแผนที่ "ในฐานะที่ผมเป็นโปรแกรมเมอร์... เอ่อ หมายถึง ในฐานะคนที่ชอบวิเคราะห์ระบบเกม NPC ตัวนั้นไม่มีทางพูดประโยคซ้ำเดิมด้วยน้ำเสียงและโทนเสียงที่ตรงกันเป๊ะถึงสามครั้งแบบนั้นโดยไร้การประมวลผล มันไม่ใช่การสุ่มคำพูดแบบไดนามิก แต่มันคือ 'ลูป' ครับ... ลูปที่ถูกบังคับให้เล่นซ้ำเพราะตัวระบบหลักกำลังปฏิเสธที่จะดำเนินเนื้อเรื่องต่อ" จอมเวทสาวนิ่งงันไป สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจแต่ก็เริ่มมีความกังวลฉายชัดขึ้นมาในแววตา "นายกำลังจะบอกว่า... NPC กำลังติดบั๊กอย่างนั้นเหรอ? มันก็เป็นเรื่องธรรมดาในเกมอัปเดตใหม่ไม่ใช่หรือไงเรน" "ถ้ามันเป็นแค่บั๊กกราฟิกหรือเควสต์ค้าง ผมคงไม่ใส่ใจหรอกครับ" เรนหันไปมองหน้าต่างระบบหลักที่เชื่อมต่อกับภายนอก แถบสถานะปิง (Ping) ของเกมแสดงตัวเลขเป็นศูนย์อย่างผิดปกติ ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เกมออนไลน์ระดับนี้ไม่มีทางเสถียรได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มโดยไม่มีความหน่วงเลยแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว "แต่สิ่งที่ผมเจอเมื่อคืนนี้... ตอนที่ผมแอบเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลส่วนกลางเพื่อตรวจสอบสูตรการหลอมดาบ มันมี 'รอยร้าว' บางอย่าง" "รอยร้าว?" ลูเซียทวนคำ เสียงของเธอเริ่มเบาลงโดยไม่รู้ตัว "ใช่ครับ... มันไม่ใช่รอยร้าวของโค้ดโปรแกรม แต่มันเหมือนกับ... มีใครบางคน หรือ 'บางสิ่ง' กำลังพยายามฝืนบังคับให้โลกใบนี้ดำเนินไปในทิศทางที่ถูกกำหนดไว้ ทั้งๆ ที่จิตสำนึกของตัวละครในเกมเริ่มปฏิเสธมันแล้ว" เรนอธิบายพลางหยิบแผ่นกระดาษม้วนเก่าที่เพิ่งดรอปจากมอนสเตอร์ระดับสูงขึ้นมา กางออกบนโต๊ะ เผยให้เห็นตัวหนังสือภาษารหัสที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องใต้ดินก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปากของทั้งสองคน เตาหลอมเวทมนตร์ที่เคยลุกโชนด้วยเปลวไฟสีส้ม กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมม่วงอย่างน่าประหลาด เสียงหอบหายใจของใครบางคนดังแว่วมาจากมุมมืดของห้อง ทั้งที่ระบบความปลอดภัยของโรงตีเหล็กระบุไว้ชัดเจนว่าไม่มีผู้เล่นอื่นอยู่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร ลูเซียสะดุ้งสุดตัว มือเรียวรีบคว้าคถาเวทมนตร์ขึ้นมาตั้งการ์ดโดยอัตโนมัติ ดวงตาสองสีเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เรน... นั่นเสียงอะไร? นายไม่ได้ล็อกประตูหรอกเหรอ!" เรนไม่ตอบ เขายกมือขึ้นห้ามลูเซียเบาๆ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังเงาดำที่ทาบทับอยู่บนกำแพงอิฐ เงาดำนั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนผู้เล่นทั่วไป แต่มันบิดเบี้ยว ไร้รูปทรง และขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหมึกสีดำที่หยดลงบนผืนผ้าใบสีขาว ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประหลาดดังขึ้นจากด้านในของ "กำแพงทึบ" ที่ไม่มีทางเชื่อมต่อกับภายนอก เรนหรี่ตาลง วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็วด้วยหลักการทางคณิตศาสตร์และตรรกะที่เขาถนัด แต่ไม่ว่าเขาจะคำนวณอย่างไร ปรากฏการณ์ตรงหน้าก็ไม่สามารถหาเหตุผลมารองรับได้เลยในกรอบของเกม VRMMO นี้ หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าของเขาทันที โดยไม่มีเสียงเตือนใดๆ ล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ชวนให้หัวใจเต้นระรัว [คำเตือนระบบระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากเอนทิตีภายนอก] [รอยร้าวแห่งโลกเสมือนได้ขยายตัวเกินขีดจำกัดความปลอดภัยแล้ว] [เป้าหมาย: ผู้เล่น 'เรน' และ 'ลูเซีย' ถูกระบุว่าเป็นภัยคุกคามต่อความสมบูรณ์ของระบบ] [กำลังเริ่มต้นกระบวนการ... ลบข้อมูลส่วนเกินออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักในอีก 3... 2...] ก่อนที่ตัวเลขถอยหลังจะสิ้นสุดลง แสงสีขาวสว่างจ้าก็สาดส่องทะลุกำแพงหินเข้ามา พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยร้าวบนอากาศอย่างไร้ร่องรอย และเมื่อฮู้ดที่คลุมศีรษะถูกเปิดออก... ใบหน้าที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเรน ก็ทำให้ลมหายใจของช่างตีดาบหนุ่มต้องสะดุดกักค้างไว้ทันที! ...มันคือใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองทุกระเบียดนิ้ว แต่ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ และกำลังแย้มยิ้มให้อย่างเยือกเย็น... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารอยร้าวแห่งโลกเสมือนไปพร้อมกับเรนและลูเซียนะครับ