กลยุทธ์ดาบไม่มีคม

"ถ้าเธอคิดจะใช้ไม้คทานี้ฟาดหัวมอนสเตอร์แทนการร่ายเวทล่ะก็ ลูเซีย... วันนี้เราคงได้กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนในดันเจี้ยนตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปแล้วครับ" เสียงของเรนดังก้องภายในโรงตีเหล็กขนาดเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอของถ่านหินและโลหะร้อนแรง เขาไม่ได้หันไปมองคู่หูที่กำลังยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่ด้านหลัง ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่แท่งเหล็กสีเทาหม่นบนทั่งเหล็ก มือขวาถือค้อนเหล็กกล้าที่ส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านถุงมือหนังอย่างมั่นคง ลูเซียขยับแว่นตาที่ค่อนข้างหนาเตอะ พ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ "นายมันก็เก่งแต่พูดนั่นแหละเรน นายก็รู้ว่าค่ามานาของฉันมันมีปัญหา—ทุกครั้งที่ฉันพยายามร่ายเวทระดับสูง ร่างกายมันเหมือนโดนสูบเลือดสูบเนื้อไปหมด จนสุดท้ายฉันก็ทำได้แค่ยิงลูกไฟกระจอกๆ ที่แม้แต่สไลม์เลเวล 1 ยังหัวเราะใส่!" เรนหยุดค้อนในมือชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว ดวงตาคมกริบนั้นไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความเย็นเยียบของการวิเคราะห์ "ที่มันเป็นแบบนั้น เพราะเธอพยายาม 'ควบคุม' มานาด้วยสัญชาตญาณ ไม่ใช่ 'คำนวณ' ด้วยตรรกะครับลูเซีย และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องดัดแปลงอาวุธชิ้นนี้ให้เธอ" เขาคีบแท่งโลหะที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานออกมาจากเตาเผา แสงสีส้มสาดส่องไปทั่วใบหน้าของคนทั้งคู่ เรนไม่ได้ทำการตีขึ้นรูปด้วยวิธีการแบบช่างเหล็กทั่วไปที่เน้นพละกำลัง แต่เขากลับใช้ค้อนเคาะลงไปบนเนื้อเหล็กด้วยจังหวะที่แม่นยำดุจการพิมพ์รหัสโปรแกรม ทุกสัมผัสคือการเรียงตัวของอะตอมโลหะให้รองรับค่าสถานะเวทมนตร์ได้ลื่นไหลขึ้น "ทำไมต้องทำเป็นดาบไม่มีคม?" ลูเซียถามเสียงแผ่ว ความหงุดหงิดในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัย "เพราะจอมเวทไม่จำเป็นต้องมีดาบไว้ฟันใคร แต่เธอต้องการ 'ตัวนำทาง' ที่ช่วยรีดเค้นมานาจากสภาพแวดล้อมแทนที่จะดึงจากร่างกายตัวเอง" เรนอธิบายพลางหยิบน้ำยาเคลือบผลึกมานาชโลมลงบนตัวดาบ "ดาบเล่มนี้ไม่มีคม เพราะมันไม่ใช่เครื่องมือสังหาร แต่มันคือเครื่องแปลงสัญญาณเวทมนตร์ (Mana Transducer) ที่ฉันออกแบบมาให้เข้ากับความถี่คลื่นมานาที่ผิดปกติของเธอโดยเฉพาะ" การกระทำของเรนสะกดสายตาของลูเซียไว้จนไม่อาจละไปไหนได้ เขาไม่ได้แค่ตีเหล็ก แต่เขากำลัง 'จูน' ประสิทธิภาพของไอเทมให้ก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบที่เกมกำหนดไว้ ทุกครั้งที่ค้อนกระทบเหล็ก เสียงที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงโลหะทั่วไป แต่เป็นเสียงสั่นสะเทือนของพลังงานที่ถูกบีบอัดลงไปในเนื้อเหล็ก "เสร็จแล้ว" เรนวางค้อนลง เขาหยิบดาบเหล็กไร้คมที่ตอนนี้มีลวดลายเรืองแสงจางๆ ขึ้นมา มันดูเรียบง่ายแต่น่าเกรงขามในแง่ของวิศวกรรมอาวุธ เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากก่อนจะยื่นมันให้หญิงสาว ลูเซียรับมันไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับด้ามดาบ ความรู้สึกเย็นวาบที่ไหลเวียนผ่านแขนเข้าสู่หัวใจก็เกิดขึ้น ระบบแจ้งเตือนเด้งขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่ด้วยสีทองอร่ามที่หาได้ยากยิ่ง **[ระบบ: ท่านได้รับอาวุธระดับ 'Relic-Grade' - ดาบแห่งการปฏิเสธโชคชะตา (Mana Rejection Blade)]** **[ความสามารถพิเศษ: ดึงมานาจากบรรยากาศ 50% / ลดภาระการใช้มานาส่วนตัว 80% / ทักษะ 'สะท้อนเวทผันแปร' (เมื่อกดใช้งาน จะทำการเปลี่ยนมานาที่ถูกขัดจังหวะให้กลายเป็นคลื่นกระแทกทำลายล้าง)]** ลูเซียเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอหันไปมองเรนที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังด้วยรอยยิ้มมุมปาก "นี่มัน... อาวุธระดับ Relic เหรอ? นายไปเอาวิธีสร้างแบบนี้มาจากไหนกันแน่เรน? นายไม่ใช่แค่ช่างตีดาบธรรมดาใช่ไหม?" เรนยังไม่ทันจะได้ตอบคำถาม เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นกะทันหัน บรรยากาศภายในโรงตีเหล็กที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นหนาวเหน็บจนน่าขนลุก ชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาข้างใน เขาสวมหน้ากากกะโหลกเงินที่สะท้อนแสงจากเตาเผาจนน่าสยดสยอง "ผลงานชิ้นเอกที่สร้างขึ้นจากความว่างเปล่า..." ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางก้าวเข้ามาใกล้เรน "เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่ควรสร้างดาบเล่มนี้ขึ้นมาในเวลานี้ เพราะเจ้าเพิ่งจะไปปลุกบางสิ่งที่คนทั้งเซิร์ฟเวอร์ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้า" เขายื่นมือที่สวมถุงมือเหล็กออกมา วางลงบนเคาน์เตอร์ร้านของเรนพร้อมกับชิ้นส่วนกระดูกสีดำที่แผ่ไอสีม่วงออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว "ฉันมีภารกิจหนึ่งมาให้เจ้าช่างตีดาบ... ภารกิจที่จะตัดสินว่า ดาบของเจ้าจะเป็นเพียงของเล่น หรือจะเป็นกุญแจปิดผนึกวันสิ้นโลกที่กำลังจะมาถึงในอีกห้านาทีข้างหน้านี้" เรนหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ทันทีว่าระบบกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวเลขเคาน์เตอร์ดาวน์ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของชายแปลกหน้า เป็นตัวเลขที่เดินถอยหลังด้วยความเร็วที่เร็วกว่าปกติ **[ภารกิจระดับ SSS: 'รอยแยกแห่งความหายนะ' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!]** **[คำเตือน: บอสลับ 'ผู้กลืนกินมานา' ได้ถูกดึงดูดมายังพิกัดนี้ด้วยการสร้างอาวุธของคุณ!]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม