จอมเวทผู้ไร้มานา

“ถอยไป! ถ้าไม่อยากตายก็อย่าเข้ามาขวางทาง!” เสียงตะโกนแหลมสูงที่เปี่ยมไปด้วยความเดือดดาลดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังหินชื้นแฉะภายในดันเจี้ยนโคลน กลิ่นอับชื้นของซากศพมอนสเตอร์และกลิ่นโคลนตมคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ผม—เรน—ก้าวเท้าหลบเศษดินที่กระเด็นมาจากการระเบิดของเวทมนตร์ไร้ทิศทางเบื้องหน้าอย่างสุขุม ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหญิงสาวในชุดคลุมสีครามขาดวิ่น เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน เธอหอบหายใจรุนแรง มือเรียวบางสั่นระริกขณะชี้ไม้เท้าที่ทำจากไม้โอ๊คธรรมดาไปยังกลุ่มก้อนโคลนยักษ์ที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายอสูรกาย “เธอใช้มานาผิดจุดศูนย์กลางครับ” ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะยืนพิงผนังถ้ำห่างจากจุดปะทะประมาณสิบเมตร “กระแสพลังเวทของเธอไม่ได้พุ่งออกจากวงจรเวท แต่มันกำลังไหลย้อนกลับเข้าหาตัว... ถ้าเธอยังขืนยิงเวทมนตร์แบบนั้นต่อไป อีกไม่เกินสามวินาที ร่างกายเธอจะกลายเป็นระเบิดฆ่าตัวตายเสียเอง” ลูเซียหันขวับมามองผม แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความโกรธปนความสิ้นหวัง “นายเป็นใคร! แล้วรู้เรื่องบ้าอะไรเกี่ยวกับเวทมนตร์ของฉัน? ออกไป! ฉันจัดการเองได้!” ผมไม่ได้ตอบโต้ แต่สายตาที่ผ่านการวิเคราะห์เชิงตัวเลขมานับหมื่นชั่วโมงกวาดมองหน้าต่างสถานะของเธอที่เปิดค้างไว้—ค่ามานาของเธอไม่ใช่ศูนย์ แต่มันติดลบจนน่าเหลือเชื่อ มันเป็นบั๊กหรือเป็นระบบที่โหดร้ายเกินกว่าจะเข้าใจ? ช่างเถอะ สำหรับผมแล้ว ปัญหาทุกอย่างย่อมมีสมการที่แก้ไขได้ เจ้าอสูรโคลนคำรามลั่น มันพุ่งกระโจนเข้าหาหญิงสาวด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าที่เห็นภายนอก ลูเซียหลับตาปี๋ รวบรวมมานาครั้งสุดท้ายจนเกิดประกายไฟสีม่วงที่สั่นคลอนรอบตัวเธอ นั่นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดมหันต์ ผมกระชับด้ามค้อนเหล็กในมือแน่น สัญชาตญาณของการเป็นช่างตีเหล็กเตือนว่า จังหวะนี้ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยพละกำลัง แต่เป็นการ 'ปรับจูน' *เคร้ง!* ผมพุ่งตัวตัดหน้าเธอในเสี้ยววินาที ค้อนเหล็กหนักอึ้งในมือกระแทกเข้ากับจุดเชื่อมต่อของก้อนโคลนอสูรด้วยแรงเหวี่ยงที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่มันคือการ 'ตอก' เพื่อขัดจังหวะการหมุนเวียนของพลังงานธาตุดิน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้โครงสร้างโคลนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่มันจะทันได้ลงมือ ความเงียบเข้าปกคลุมดันเจี้ยนอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของลูเซียที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่อ “นาย... ทำไมถึงหยุดมันได้?” เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด “ฉันเป็นจอมเวทระดับท็อปของคลาส แต่ทำไมฉันถึงไม่มีมานาเหลือเลยแม้แต่หยดเดียวในเวลาที่จำเป็นที่สุด” ผมวางค้อนลงบนบ่าแล้วหันไปมองเธอ สายตาของผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีมรกตคู่นั้นอย่างจริงจัง “เธอไม่ได้ขาดมานา ลูเซีย เธอแค่พยายามยัดเยียดพลังลงในภาชนะที่ไม่มีวันเต็ม โชคชะตาอาจจะบอกว่าเธอเป็นจอมเวทผู้ไร้มานา แต่ผมมองเห็นสิ่งที่ต่างออกไป” ลูเซียขมวดคิ้ว มือของเธอที่กำไม้เท้าแน่นเริ่มคลายออก “หมายความว่ายังไง?” “หมายความว่า... เธอไม่ต้องเป็นจอมเวทที่พึ่งพามานาจากจักรวาลนี้ แต่เธอต้องเป็นจุดกำเนิดของมานาด้วยตัวเอง” ผมเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นมือออกไป “และถ้าเธอยอมรับความช่วยเหลือจากช่างตีดาบไร้คมคนนี้ ผมอาจจะช่วยหาคำตอบให้ได้ว่า ทำไมระบบถึงจงใจขังเธอไว้ในวงจรที่พังทลายแบบนี้” ลูเซียลังเล สายตาของเธอเหลือบมองผมสลับกับร่องรอยการต่อสู้ที่พังพินาศ เธอเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ราวกับคนหมดหนทางจะไปต่อ แต่ในวินาทีที่มือของเรากำลังจะแตะกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบสีแดงฉานก็พุ่งพรวดขึ้นมากลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS 'พันธสัญญาแห่งผู้ถูกเนรเทศ' เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: หากผู้เล่นลูเซียแตะมือกับผู้เล่นเรน ดันเจี้ยนแห่งนี้จะทำการ 'รีเซ็ต' สู่สภาวะวิกฤตสูงสุด] ผมชะงักมือก่อนจะถึงตัวเธอ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงสั่นสะเทือนมหาศาลเริ่มสั่นไหวไปทั่วผืนดิน ผนังถ้ำที่เคยแน่นหนาเริ่มปริแตก เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่จ้องมองลงมาจากเพดานถ้ำอันมืดมิด “ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะอยากให้เราพิสูจน์ฝีมือเร็วกว่าที่คิดนะ ลูเซีย” ผมกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “พร้อมจะเปลี่ยนทฤษฎีเวทมนตร์ที่พังพินาศให้กลายเป็นอาวุธระดับตำนานหรือยังครับ?” ลูเซียเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวกลายเป็นความมุ่งมั่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกำไม้เท้าแน่น “ถ้ามันจะพังพินาศ ก็ขอให้พังด้วยมือของฉันเองเถอะ!” ทว่า ก่อนที่เสียงตอบรับของเธอจะจบลง พื้นดินใต้เท้าของเราทั้งคู่ก็ถล่มลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างไร้การตั้งตัว และสิ่งที่รออยู่ข้างใต้... คือสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในแผนที่ของเกมนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม