แผนซ้อนแผน

[ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระดับลึกในระบบกิลด์...] [เงื่อนไขลับ: "ความริษยาของคนในกิลด์" บรรลุครบถ้วน] [คำเตือน: อาวุธชิ้นสุดท้ายที่คุณกำลังจะหลอม ได้ถูกดัดแปลงพิกัดโดยบุคคลนิรนาม เพื่อส่งต่อไปยัง "ดันเจี้ยนต้องห้าม" ในอีก 3 นาทีข้างหน้า...] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดแสงวาบสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมของเรน อดีตโปรแกรมเมอร์ผู้ผันตัวมาเป็นช่างตีดาบในโลก VRMMO กลิ่นอายของโลหะร้อนผ่าวและผงคาร์บอนในโรงหลอมยังคงคุกกรุ่น ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยือกเย็นราวจับไข้ เสียงฮัมต่ำของเตาหลอมเวทมนตร์ระดับสูงที่ควรจะทำงานอย่างเที่ยงตรง บัดนี้กลับติดขัดด้วยสัญญาณรบกวนคล้ายเสียงคลื่นวิทยุแตกซ่า "สามนาที... รวดเร็วดีนี่ครับ" เรนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก แม้ปลายนิ้วจะสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนผิดปกติจากท่อส่งมานาใต้พื้นห้อง เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบค่าพิกัดที่กำลังถูกบิดเบือน ตัวเลขโค้ดสีเขียวที่เคยวิ่งอย่างเป็นระเบียบกำลังถูกเขียนทับด้วยชุดคำสั่งแปลกปลอม—มันเป็นฝีมือของคนใน... คนที่รู้กระบวนการหลอมดาบไร้คมเล่มสุดท้ายนี้ทุกขั้นตอน ข้างกายเขา ลูเซีย จอมเวทสาวอัจฉริยะผู้มีเส้นผมสีเงินยวงกำลังกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตากลมโตคู่นั้นมองหน้าจอระบบสลับกับใบหน้าสุขุมของเรนด้วยความร้อนรน "เรน! เจ้าพวกนั้นไม่ได้แค่ต้องการขโมยดาบนะ" ลูเซียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงความดุดันตามนิสัย "พวกมันตั้งใจส่งชิ้นงานไปให้ 'บอสประจำดันเจี้ยนต้องห้าม' กลืนกิน เพื่อให้ระบบนับว่าเราเป็นฝ่ายทำผิดกฎกิลด์และถูกรีเซ็ตไอเทِمทั้งหมด! นี่มันแผนทำลายตัวตนชัดๆ!" เรนเงยหน้าขึ้นจากแผงควบคุม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนประกายแสงสีฟ้าของโค้ดระบบที่กำลังนับถอยหลัง *2 นาที 15 วินาที* "ใจเย็นๆ ก่อนครับ ลูเซีย" เรนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะไหล่บางเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง "ความโกรธทำให้มานาในตัวคุณปั่นป่วน... และตอนนี้ เราต้องการมานาที่เสถียรที่สุดเพื่อเล่นละครบทใหญ่ให้พวกมันดู" ลูเซียสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่ม เธอสูดหายใจเข้าลึก and พยายามกดความตื่น กลัวลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ "แล้วนายจะเอายังไง? อาวุธชิ้นนั้นกำลังจะถูกส่งออกไปแล้วนะ! ถ้ามันหลุดมือไป ความพยายามตลอดสามสัปดาห์ของเราจะสูญเปล่า!" "ไม่มีอะไรสูญเปล่าหรอกครับ ในโลกนี้ไม่มีคำว่าสูญเปล่าสำหรับโปรแกรมเมอร์... มีเพียง 'การรีแฟกเตอร์โค้ด' เพื่อให้มันทำงานได้ดีขึ้นต่างหาก" เรนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ลูเซียรู้สึกใจชื้นขึ้นมาอย่างประหลาด แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด ชายคนนี้ก็ยังคงมีแผนสำรองซ่อนไว้เสมอ "ลูเซีย..." เรนหันมาสบตาอย่างจริงจัง "คุณจำเวทพรางตัวขั้นสูง 'ม่านเงาดารา' ที่เราเคยทดลองใช้ด้วยกันเมื่อครั้งก่อนได้ไหมครับ?" ลูเซียเบิกตากว้างทันที สมองอันปราดเปรื่องของจอมเวทสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว "นายหมายถึง... จะให้ฉันใช้มันสร้างภาพลวงตาของดาบที่ถูกส่งไป ขณะที่ตัวจริงยังอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ? แต่มันเป็นไปไม่ได้นะ! ระบบตรวจสอบพิกัดของดันเจี้ยนต้องห้ามมีความหนาแน่นสูงมาก เวทพรางตัวธรรมดาไม่มีทางตบตาเซิร์ฟเวอร์หลักได้หรอก!" "ถ้าเป็นเวทพรางตัวธรรมดาคงไม่ได้ครับ..." เรนหยิบแท่งชนวนเวทสีดำสนิทขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน มันคือเศษแร่คาร์บอนที่เหลือจากการตีดาบไร้คม "แต่ถ้าเราผสานมันเข้ากับ 'รหัสโครงสร้างอาวุธ' ที่ผมเพิ่งปรับแต่งล่ะครับ?" เรนยื่นแท่งชนวนนั้นให้ลูเซีย เธอมองมันด้วยความไม่เข้าใจชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะฉายแววตื่นตะลึงเมื่อเข้าใจเจตนาของเขา "นายจะให้ฉันใช้มานาที่ติดลบของฉัน... เป็นตัวขับเคลื่อนสัญญาณหลอกล่อ?" ลูเซียทวนคำเสียงหลง "ถูกต้องครับ" เรนพยักหน้ารับ "ค่ามานาติดลบของคุณไม่ใช่ข้อด้อย แต่มันคือ 'บั๊ก' ที่ระบบไม่รู้จัก เมื่อคุณใส่มานาติดลบลงไปในเวทพรางตัว มันจะไม่เพียงแค่ซ่อนเร้น แต่จะสร้าง 'หลุมดำทางข้อมูล' ที่ทำให้ระบบสับสนว่าพิกัดไหนคือของจริงและพิกัดไหนคือภาพลวงตา" เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง [1 นาที 10 วินาที...] เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ลูเซียสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ความลังเลในดวงตาหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เธอเป็นถึงจอมเวทอัจฉริยะ หากปราศจากความกล้าหาญที่จะก้าวข้ามขีดจำกัด เธอก็คงเป็นได้แค่จอมเวทธรรมดาๆ คนหนึ่งในกิลด์ที่คอยก้มหัวให้คนอื่น "เข้าใจแล้ว..." ลูเซียกำแท่งชนวนเวทในมือแน่นจนข้อต่องอขาว เธอยืนขึ้นเต็มความสูง ประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ท่องบทเวทมนตร์ด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงพลัง "ถ้าพวกมันอยากได้ดาบนัก... ฉันก็จะส่ง 'เงา' ที่น่ากลัวที่สุดไปให้พวกมันลิ้มลอง!" สิ้นเสียงคำประกาศของลูเซีย วงแหวนเวทสีม่วงเข้มก็ระเบิดออกรอบตัวเธอ ละอองแสงระยิบระยับนับพันชิ้นลอยฟุ้งกระจายราวกับหมู่ดาวในยามค่ำคืน ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ เลือนรางหายไปในอากาศ กลืนกลายไปกับเงาของกำแพงโรงหลอม เรนไม่รอช้า นิ้วมือทั้งสิบบนมือจับแผงควบคุมขยับพิมพ์ชุดคำสั่งอย่างรวดเร็วราวกับดีดเปียโน หน้าจอสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม สัญญาณการถ่ายโอนข้อมูลพุ่งพล่านขึ้นถึงขีดสุด *30 วินาที...* "เริ่มแผนการ... เบี่ยงเบนวิถี" เรนพسึมพำเสียงต่ำ ทันใดนั้นเอง แสงสว่างวาบสีขาวโพลนก็พุ่งทะยานออกจากเตาหลอม มันห่อหุ้มวัตถุลักษณะคล้ายดาบเล่มยาวไว้ภายใน ก่อนจะถูกแรงดึงดูดปริศนาดึงหายวับไปผ่านประตูมิติสีดำที่เปิดอ้าซ่าอยู่กลางอากาศ—นั่นคือพิกัดที่ถูกดัดแปลงไปยัง "ดันเจี้ยนต้องห้าม" ตามที่ระบบแจ้งเตือน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและเงียบงัน ประตูมิติปิดตัวลงอย่างไร้ร่องรอย โรงหลอมกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของลูเซียที่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่มุมห้อง ร่างของเธอดูเหนื่อยล้าจนแทบล้มยืนไม่ไหว เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน แต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะกลับปรากฏอยู่บนเรียวปากของเธอ "สำเร็จ... ไหม?" ลูเซียเอ่ยถามเสียงแผ่ว พิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงหินเพื่อพยุงร่าง เรนไม่ได้ตอบทันที เขายังคงจ้องมองหน้าจอโฮلوแกรมที่แสดงสถานะของดันเจี้ยนต้องห้ามปลายทาง เส้นกราฟพลังงานที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กำลังพุ่งทะยานขึ้นสูงจนแตะขีดแดง และตามด้วย... *ตูมมมม!* แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผ่านมาถึงพื้นห้องใต้ดิน ราวกับเสียงคำรามจากใต้พิภพที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายร้อยไมล์ [แจ้งเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบการทำลายล้างฉับพลันภายในดันเจี้ยนต้องห้าม ชั้นที่ 4] [เป้าหมายการโอนย้าย: อาวุธไร้คม (สถานะ: ภาพลวงตาเชิงโครงสร้าง)] [ผลลัพธ์: บอสประจำดันเจี้ยน "การ์เดียนแห่งความมืด" ถูกโจมตีด้วยปฏิกิริยามานาติดลบ เกิดความเสียหายทางระบบ 300%] [ผู้เล่นที่เกี่ยวข้อง: ลูเซีย และ เรน ได้รับสิทธิ์ในการครอบครองไอเทِمลับชิ้นใหม่โดยสมบูรณ์] เรนดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสุขุม เขามองไปยังจอมเวทสาวที่นั่งหอบหายใจอยู่ไม่ไกล "ดูเหมือนว่า... พวกที่อยู่เบื้องหลังการแทรกแซงครั้งนี้ คงกำลังนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วล่ะครับ" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความนัยที่เฉียบคม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงจากชัยชนะอันงดงาม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอกโรงหลอม—มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงรองเท้าเหล็กของผู้เล่นระดับสูงในกิลด์ที่กำลังมุ่งตรงมาที่นี่ด้วยเจตนาที่ไม่เป็นมิตร เรนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองกะพริบขึ้นที่ประตูทางเข้า [แจ้งเตือนความปลอดภัย: สมาชิกสภากิลด์ 5 คน กำลังเข้าสู่เขตหวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต] [หัวข้อการตรวจสอบ: "ข้อหาขโมยทรัพยากรและทำลายทรัพย์สินส่วนกลางของกิลด์"] ลูเซียขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามจะฝืนลุกขึ้นยืน แต่มานาที่ใช้ไปก่อนหน้านี้ทำให้ร่างกายยังคงติดสถานะอัมพฤกษ์ชั่วคราว "เรน... พวกมันมาเร็วเกินไป นี่มันไม่ใช่ความบังเอิญแน่ๆ" เรนก้าวเท้าเดินไปยืนขวางหน้าประตูทางเข้าโรงหลอม ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม สัมผัสกับด้ามมีดสั้นเล่มเล็กที่เขาซ่อนไว้ ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ฝุ่นควันจางลงเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำอร่าม—หัวหน้าฝ่ายยุทธวิธีของกิลด์ผู้มีรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า พร้อมกับลูกน้องอีกสี่คนที่ถืออาวุธครบมือ "ไงล่ะ ช่างตีดาบฝึกหัด... และยัยจอมเวทตกอับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเหยียดหยาม "พวกแกคิดเหอตะลอนเล่นตลกอะไรลับหลังกิลด์? รู้ไหมว่าความผิดฐานทำลายทรัพย์สินในดันเจี้ยนต้องห้าม มีบทลงโทษถึงขั้นแบนตัวละครถาวรนะ!" เรนเงยหน้าขึ้นสบตากับหัวหน้าฝ่ายยุทธวิธีนั่นนิ่งๆ ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงแววตาของนักวิเคราะห์ที่กำลังประเมิน "แต้มต่อ" ของคู่ต่อสู้ตรงหน้า เขายกยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "ก่อนจะคุยเรื่องบทลงโทษ... ผมว่าคุณน่าจะลองเช็คหน้าจอระบบของตัวเองดูสักนิดนะครับ ว่าตอนนี้ 'ไอเทِمชิ้นสุดท้าย' ที่คุณพยายามจะขโมยไป... มันอยู่ที่ไหนกันแน่" หัวหน้าฝ่ายยุทธวิธีชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง เมื่อเสียงแจ้งเตือนระบบส่วนตัวของเขาเองดังขึ้นพร้อมกันถึงสามครั้งติดๆ กัน! [แจ้งเตือน: ไอเทِمระดับตำนานในคลังส่วนตัวของคุณ ถูกแทนที่ด้วยระเบิดมานา...] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ผมมาจนถึงบทนี้นะครับ