กฎสามข้อในห้องซ้อม

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวชั้นสามของคณะดุริยางคศิลป์ ไม่ได้ช่วยลดความระอุที่กำลังแผดเผาอยู่กลางอกของพิมพ์รตาลงได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องร่างสูงของมือกีตาร์หน้านิ่งที่กำลังยืนกอดอกพิงแผงควบคุมเสียง ใบหน้าคมคายนั้นยังคงเรียบเฉยรา Tor กับรูปปั้นหินอ่อน ทว่าแววตาพราวระยับที่มองตรงมา กลับซ่อนร่องรอยความท้าทายเอาไว้จนเธอนึกหมั่นไส้ ให้ตายสิ... ประโยคกระซิบชิดริมหูเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันทั้งใกล้ชิดและอันตรายเกินกว่าที่หญิงสาวผู้ครองฉายาสตรีมเมอร์ฝีปากกล้าจะปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ "มองหน้าฉันแบบนี้ แปลว่าสมองกำลังประมวลผลไม่ทัน หรือว่ากำลังคิดหาคำแก้ตัวเรื่องความซุ่มซ่ามของตัวเองอยู่กันแน่ครับ... คุณพิมพ์รตา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง ทำเอาคนฟังถึงกับคิ้วกระตุก ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังออกห่างจากวงแขนของเขาที่เมื่อครู่เกือบจะกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยและเชิดปลายคางขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องซ้อมที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ดนตรีราคาแพง ก่อนจะย้อนกลับมาสบตาคมกริบคู่นั้นตรงๆ "เลิกหลงตัวเองสักทีเถอะค่ะ... เอ้ย! เถอะครับ" พายอาร์เกือบหลุดคำพูดติดปากออกไป แต่ดีที่ไหวตัวทันรีบเปลี่ยนสรรพนามกระทันหันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในสถานะผู้ร่วมโปรเจกต์ที่ต้องรักษาฟอร์ม "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่าม แค่ทางเดินบ้านคุณมันแคบเกินไปต่างหาก แล้วก็เลิกเรียกชื่อจริงฉันเสียที มันฟังดูสนิทสนมเกินความจำเป็นสำหรับคนเพิ่งรู้จักกันนะ... คุณธีรดนย์" ธีร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยมือจากการกอดอกแล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้ามิกเซอร์ สายตายังคงจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา ราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นแมวพยศพยายามแยกเขี้ยวใส่ "ปากเก่งใช้ได้นี่..." เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแววแพรวพราว "สมกับที่เป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังช่อง *Pie-A Live* แต่บอกไว้ก่อนนะว่าในห้องซ้อมของผม ไม่มีฟิลเตอร์สวยๆ หรือปุ่มแบนกดบล็อกเหมือนในไลฟ์สตรีมของเธอหรอกนะ" "แล้วใครบอกว่าฉันจะมาขอความเห็นใจจากคุณล่ะคะ... เอ๊ย! จากคุณกัน" พายอาร์กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดที่เผลอหลุดเสียงผู้หญิงออกมาอีกรอบ เธอรีบดึงมาดมั่นใจกลับมาทันที "ฉันมาที่นี่เพื่อทำโปรเจกต์เพลงประกอบสตรีมตามสัญญาของมหาลัย ไม่ได้มาฟังคุณวิจารณ์เรื่องส่วนตัว เพราะฉะนั้น... เชิญบอกกติกาบ้าบออะไรนั่นมาให้จบๆ ซะทีเถอะค่ะ! เอ๊ย... ซะทีเถอะครับ!" ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในการเปลี่ยนสรรพนามทำให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอายปนเคือง ทว่าธีร์กลับระบายยิ้มบางๆ ออกมาอย่างนึกสนุก เป็นรอยยิ้มที่นานๆ ทีใครจะได้เห็น แต่มันกลับทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห มือกีตาร์หน้านิ่งหยิบกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งขึ้นมาเคาะเบาๆ กับโต๊ะกระจก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้พายอาร์ต้องผถดถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "กฎสามข้อในการใช้ห้องซ้อมร่วมกับผม..." ธีร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา ลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านแก้บเนียนทำเอาพายอาร์แทบหยุดหายใจ "จำใส่สมองเอาไว้ให้ดี เพราะถ้าทำผิดแม้แต่ข้อเดียว... โปรเจกต์นี้ถือเป็นโมฆะทันที" พายอาร์เม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงกลองเบสดรัมในเพลงร็อก เธอนึกอยากจะผลักอกกว้างออกไปให้พ้นทาง แต่สายตาดุดันและจริงจังคู่นั้นกลับสะกดให้เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ "ข้อแรก..." นิ้วเรียวยาวชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู "ห้ามแตะต้องกีตาร์โปร่งตัวโปรดของผมเด็ดขาด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม" พายอาร์เบะปากทันที "ทำไมล่ะ? ฉันก็แค่อยากลองจับดูแค่นั้นเอง หวงยิ่งกว่าไข่ในหินไปได้" "เพราะมันไม่ใช่กีตาร์โหลๆ ที่ใครจะมาจับเล่นก็ได้..." ธีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนเธอนิ่งไป "ข้อสอง... ห้ามส่งเสียงดังหรือไลฟ์สดในห้องซ้อมนี้เด็ดขาด เวลาทำงานคือเวลาทำงาน ไม่ใช่เวลามานั่งทักทายแฟนคลับ" "ข้อนี้เกินไปหน่อยไหมคะ... เอ๊ย! เกินไปหน่อยไหมครับ!" พายอาร์โพล่งออกมาอย่างเหลืออด "การสตรีมคืออาชีพของฉันนะ!" "แต่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของผม..." ธีร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "และข้อสุดท้าย... ข้อที่สำคัญที่สุด" ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและจริงจังจนน่ากลัว พายอาร์แทบไม่กล้าหายใจ เธอนิ่งค้างราวกับถูกมนต์สะกด "ห้ามตกหลุมรักมือกีตาร์หน้านิ่งอย่างผมเด็ดขาด... เพราะผมไม่มีทางใจอ่อนให้ใครง่ายๆ แน่นอน" สิ้นคำพูดนั้น พายอาร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะกับความหลงตัวเองขั้นสุดยอดของคนตรงหน้า เธอกำหมัดแน่นเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดชนิดเจ็บถึงทรวงใน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต กรณ์เพื่อนสนิทและโปรดิวเซอร์ประจำวงก้าวเข้ามาพร้อมถุงกาแฟในมือ ส่งยิ้มร่าเริงแจ่มใสก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันติดกำแพง "อุops... กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย? หรือว่ากูควรจะปิดประตูแล้วออกไปรอข้างนอกก่อนดีวะ... ธีร์" กรณ์เลิกคิ้วแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พายอาร์อาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกมือกีตาร์หน้านิ่งให้ออกห่างจากตัวอย่างแรง ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความอายผสมความโกรธ เธอกัดฟันกรอดส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนฉวยโอกาส แล้วสะบัดหน้าพรวดเดินสวนทางกรณ์ออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ธีร์ยืนมองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำกว่าเดิม -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!