สตรีมเมอร์สาวกับกีตาร์โปร่งฝุ่นเกาะ

"บอกแล้วไงครับว่ากีตาร์โปร่งตัวนี้... มันไม่ได้มีไว้ให้ใครมาดีดเล่นตามอำเภอใจ" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องซ้อมดนตรีส่วนท้ายตึกคณะ ธีรดนย์ หรือที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่า 'มือกีตาร์หน้านิ่ง' แห่งภาควิชาดุริยางคศิลป์ปีสี่ กำลังใช้ผ้าสักหลาดเนื้อนุ่มเช็ดทำความสะอาดบอดี้ไม้มาฮอกกานีของกีตาร์โปร่งคลาสสิกตัวโปรดอย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวยาวจรดลงบนสายโลหะทีละเส้นด้วยความคุ้นเคย ทว่าแววตาคมกราบกลับฉายแววครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมา พิมพ์รตา หรือยัยตัวแสบจากนิเทศศาสตร์ปีสี่ กล้าดียังไงถึงมาท้าทายเขาด้วยการบอกว่า *'เสียงดนตรีไร้ชีวิตชีวา ถ้าคนเล่นไม่มีหัวใจ'* ประโยคนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเขาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ธีร์ถอนหายใจยาวพรืด พลางโยนผ้าเช็ดทำความสะอาดลงบนโซฟาหนังสีดำตัวเก่า เขากดเปิดโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูเพื่อเช็คตารางงานในสัปดาห์หน้า ทว่าจังหวะที่นิ้วโป้งกำลังจะปัดหน้าจอเพื่อเคลียร์อีเมลแจ้งเตือน แอปพลิเคชันสีชมพูคุ้นตาอย่าง 'StreamLive' กลับเด้งแจ้งเตือนขึ้นมากลางหน้าจอ *[แจ้งเตือน: 'PieAraya' กำลังถ่ายIive สตรีมมิ่งในหัวข้อ "ร้องเพลงแก้เครียดกับยัยนิเทศตัวแสบ!"]* คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความฉงน ธีร์จำได้แม่นว่าเขาไม่เคยกดติดตามช่องของยัยเด็กปากเก่งคนนี้เลยสักครั้ง (อย่างน้อยก็... ไม่เคยตั้งใจกดล่ะนะ) นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอชั่วครู่ ก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นบางอย่างจะสั่งให้ปลายนิ้วกดจิ้มเข้าไปยังหน้าจอสีสันสดใสโดยไม่รู้ตัว หน้าจอไลฟ์สตรีมปรากฏภาพห้องนอนโทนสีพาสเทลที่ตกแต่งอย่างน่ารัก พิมพ์รตานั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหนานุ่มนิ่ม สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีครีมกับแว่นตาใสทรงกลมที่ทำให้เธอดูลดอายุลงไปอีกหลายปี รอบตัวเต็มไปด้วยไมโครโฟนคุณภาพสูง ไฟสตูดิโอ และ... กีตาร์โปร่งสีอ่อนตัวหนึ่งที่วางพิงอยู่ข้างกาย *“ฮัลโหลๆๆ ทุกคน ได้ยินเสียงพายชัดเจนไหมคะ?”* เสียงใสกังวานทักทายผู้ชมในแชทด้วยร่าเริงสดใส รอยยิ้มกว้างจนตาหยีของเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทำเอาคนแอบดูหลังจอถึงกับเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว *“วันนี้บอกเลยว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะทุกคน มีตาหน้านิ่งคนหนึ่งแถวตึกดุริยางค์มาทำเสียงดุใส่พายอย่างไร้เหตุผล ทั้งที่ความจริงแล้ว... เฮ้อ ช่างเถอะค่ะ อย่าไปพูดถึงเขาเลย เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ วันนี้เรามาฟังเพลงเพราะๆ เยียวยาหัวใจกันดีกว่าเนอะ”* ธีร์ที่กำลังยกกาแฟดำขึ้นจิบถึงกับสำลักเบาๆ เขาแค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ *'ยัยเด็กนี่... กล้าดียังไงมานินทาคนอื่นออกอากาศแบบนี้ หูตากว้างไกลเสียจริงนะ'p* เขาก수ตัั้งใจจะกดปิดไลฟ์สตรีมบ้าๆ นี่เสียที เพื่อตัดรำคาญและไม่อยากเปลืองพื้นที่สมองไปคิดถึงเจ้าของช่อง ทว่าจังหวะที่นิ้วกำลังจะแตะปุ่มกากบาท สายตากลับสะดุดเข้ากับการกระทำของเธอเสียก่อน พิมพ์รตาเอื้อมมือไปหยิบกีตาร์โปร่งตัวที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก ท่าทางตอนที่เธอนิ้วเรียวสวยเกาลงบนสายกีตาร์เบาๆ เพื่อเช็คเสียงนั้น... มันไม่ได้ดูเก้ๆ กังๆ เหมือนคนเล่นไม่เป็นเลยแม้แต่น้อย ท่วงทำนองอะคูสติกเบาๆ ถูกบรรเลงขึ้น เสียงใสๆ ของเธอบวกกับเสียงสายกีตาร์ที่กังวานก้องผ่านไมโครโฟนเข้ามาในหูฟังของธีร์ มันไม่ใช่เสียงดนตรีที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ไม่มีเทคนิคแพรวพราวหรือคอร์ดที่ซับซ้อน แต่ทว่า... มันกลับมีพลังบางอย่าง พลังที่สั่นสะท้อนลึกลงไปในห้องหัวใจส่วนที่ปิดตายของเขาอย่างจัง *♪ ปล่อยให้เสียงเพลงนำพาหัวใจ... ไปยังที่ที่เราเคยพบกัน ♪* *♪ แม้ว่าเธอจะทำเป็นเมินเฉยใส่กัน... แต่ฉันก็ยังแอบมองเธออยู่ดี ♪* เนื้อเพลงที่เธอแต่งสดๆ ตรงนั้น ร้องแซวใครบางคนกลายๆ ทำเอาธีรดนย์ถึงกับนั่งนิ่งค้างไปสนิท หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ จังหวะดนตรีที่เธอบรรเลงมันไม่ได้แย่... ไม่สิ มันเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความจริงใจ จนคนฟังอย่างเขารู้สึกเหมือนถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง ดวงตาคมกริบจ้องมองภาพบนหน้าจอไม่วางตา ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งหงุดหงิด ทั้งหมั่นไส้ และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมกำลังเต้นแรงเป็นจังหวะรัวเร็วจนน่ารำคาญ *ก็แค่เด็กกะโหลกะกะlaeเล่นกีตาร์แก้เซ็ง... ทำไมถึงทำให้เราละสายตาไม่ได้เลยวะ?* ธีร์สบถเบาๆ กับตัวเอง พลางขยับตัวเข้าใกล้หน้าจอสมาร์ทโฟนมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือที่เคยจับแต่กีตาร์ของตัวเองกลับเผลอเคาะโต๊ะตามจังหวะเพลงที่เธอกำลังร้องอย่างเผลอไผล ไลฟ์สตรีมยังคงดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะสดใสของพายอาร์ที่พูดคุยหยอกล้อกับแฟนคลับในแชท ทำให้บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยความอึมครึมของธีร์พลอยสว่างไสวขึ้นมาอย่างประหลาด เขากลายเป็นผู้ชมเงียบๆ ที่ไม่ยอมกดออกจากไลฟ์ แถมยังเผลอยิ้มมุมปากออกมาจางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารอยยิ้มนั้นมันอบอุ่นแค่ไหน จนกระทั่ง... เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทกลุ่มไลน์ของแก๊งเพื่อนสนิทเด้งแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ *(กรณ์): @Thee ไอ้คุณธีร์ มึงหลบไปซดกาแฟที่ไหนวะ? อาจารย์เรียกประชุมด่วนที่ห้องพักอาจารย์ตอนนี้นะเว้ย!* ธีร์สะดุ้งเล็กน้อย หลุดออกจากภวังค์ความเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่ เขารีบกดออกจากหน้าจอไลฟ์สตรีมทันทีราวกับคนทำความผิดแล้วกลัวถูกจับได้ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดตัวเองที่เผลอไปอินกับเสียงเพลงของยัยเด็กนั่น "บ้าชิบ..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางคว้ากีตาร์โปร่งคู่ใจมาเก็บใส่เคสอย่างลวกๆ แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องซ้อมเพื่อไปตามนัด แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังก้าวเดินผ่านประตูห้องซ้อม เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความป๊อปอัพที่ทำให้ฝ่าเท้าของมือกีตาร์หน้านิ่งต้องหยุดชะงักกึกทันที *[แจ้งเตือน: 'PieAraya' เชิญคุณเข้าร่วมชมไลฟ์สตรีมแบบส่วนตัว — "มือกีตาร์หน้านิ่งคนนั้น... แอบดูอยู่ใช่ไหมล่ะคะ ออกมาคุยกันหน่อยสิคะคุณธีรดนย์"]* หัวใจของธีร์กระตุกวูบ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ... ยัยเด็กนี่รู้ได้อย่างไรว่าเขาแอบดูอยู่?! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเสียงเพลงของพวกเขานะครับ