บันทึกของคนตาย

เสียงก ⸺ ของอุปกรณ์ถอดรหัสข้อมูลเจาะลึกความถี่ต่ำ ดังก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมสลัวบนสถานีอวกาศรกร้างแห่งนั้น แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าดึงข้อมูลโฮโลแกรมส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเอเลียส วอล์คเกอร์ สันกรามของวิศวกรหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นไม่ได้กะพริบมาเป็นเวลานานนับสิบนาทีแล้ว นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการสัมผัสประแจและแผงวงจรมานับไม่ถ้วน กำลังเคาะลงบนพื้นโต๊ะโลหะเป็นจังหวะรัวเร็วและไร้ความปรานี "นายกำลังใช้ตรรกะทางฟิสิกส์ตัดสินเรื่องที่ต้องใช้หลักมนุษยธรรม เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของร้อยเอกคาเรน วาลอส ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอสวมชุดเกราะสนามเบาที่ถอดหมวกออกแล้ว เผยให้เห็นเส้นผมสีดำสนิทที่รวบตึง และร่องรอยของความเหนื่อยล้าบนใบหน้าคมคาย ทว่าแววตาของเธอยังคงคมกริบและแน่วแน่ไม่มีเสื่อมคลาย เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลบนหน้าจอ "ฟิสิกส์ไม่เคยโกหกใคร คาเรน" เอเลียสตอบโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนเย็นเยียบ "แรงอัดระดับห้าร้อยเมกะพาสคาลที่ผนึกห้องกั้นโซนสามในวันนั้น ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของระบบระบายอากาศตามที่รายงานทางการของสมาพันธ์ระบุไว้... มันเกิดจากการสั่งการด้วยมือจากรหัสมาสเตอร์คีย์" คาเรนขยับตัวเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและดินปืนจากชุดเกราะของเธอลอยปะปนกับอากาศอับชื้นในห้อง เธอมองหน้าจอโฮโลแกรมที่มีผังโครงสร้างของสถานีอวกาศเมื่อสิบปีก่อน—ช่วงเวลาที่เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ครอบครัวของเอเลียสหายสาบสูญไปพร้อมกับทีมกู้ภัยชุดแรกที่ถูกประกาศว่า 'เสียชีวิตในหน้าที่' "คุณกำลังบอกว่า... มีคนตั้งใจสับคัทอウト เพื่อฆ่าคนกลุ่มนั้น?" คาเรนถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง ความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นขึ้นจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ "ไม่ใช่แค่คนกลุ่มนั้น แต่หมายถึงทุกคนที่รู้ความลับเกี่ยวกับ 'รหัสลับจักรวาลที่ 9'" เอเลียสค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย "บันทึกเสียงที่ฉันเพิ่งถอดรหัสได้จากกล่องดำตัวสุดท้าย... เป็นเสียงของนาวาตรีโรเบิร์ต พ่อของฉันเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟสำรองที่ใกล้จะหมดพลังงาน คาเรนจ้องมองดวงตาที่ซ่อนความเจ็บปวดร้าวลึกไว้ภายใต้ท่าทีเยชาของวิศวกรหนุ่ม เธอย่อมรู้ดีว่าการขุดคุ้ยเรื่องนี้หมายถึงการประกาศสงครามกับเบื้องบนของสมาพันธ์ดวงดาว แต่อุดมการณ์ที่เธอถือ "เล่นเพลงนั้นให้ฉันฟังหน่อยสิครับ... เอเลียส" คาเรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด เอเลียสไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธ นิ้วของเขากดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อเล่นไฟล์เสียงที่ถูกเข้ารหัสลับซับซ้อนเจ็ดชั้น เสียงซ่าของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดังขึ้นก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหนักหน่วง และเสียงสัญญาณเตือนภัยอันคุ้นเคยในอดีต *(“...ระบบล็อกอัตโนมัติถูกเปิดใช้งานโดยคำสั่งฉุกเฉินระดับศูนย์... พ่อครับ! ประตูมันปิดตายจากข้างนอก!”)* เสียงเด็กชายคนหนึ่งกรีดร้องดังแทรกเข้ามาในไฟล์เสียง *(“ตั้งสติไว้ เอเลียส... ฟังพ่อให้ดีนะลูก... ถ้าลูกได้ยินบันทึกนี้ แสดงว่าความจริงเรื่อง 'พลังงานมืดสังเคราะห์' ถูกเปิดเผยแล้ว... คนของสมาพันธ์ไม่ได้ต้องการช่วยเรา พวกเขาต้องการลบหลักฐาน... วิ่งไปที่ท่อระบายความร้อนซะ! อย่าหันหลังกลับ...!”)* เสียงระเบิดกึกก้องจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว ตามมาด้วยเสียงตัดขาดของสัญญาณอย่างไร้เยื่อใย ห้องควบคุมกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง คาเรนยืนนิ่งงัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ข้อมูลนี้ทำลายความเชื่อมั่นที่เธอมีต่อสมาพันธ์ดวงดาวจนป่นปี้ในพริบตา แววตาของเธอสั่นไหวระริก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันแข็งกร้าวที่น่ากลัว "นั่นคือเหตุผลที่พวกมันส่งหน่วยล่าสังหารมาเก็บกวาดเราสินะ" คาเรนพึมพำ พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะปืนพกเลเซอร์ที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "ถูกต้อง" เอเลียสตอบ พลางดึงแผ่นชิปข้อมูลสีดำสนิทขนาดเท่าเล็บมือออกจากช่องเสียบ "และชิปตัวนี้มีพิกัดของสถานที่ที่เก็บรักษาวิจัยชิ้นสุดท้ายของพ่อ... ที่ซึ่งอาจเป็นจุดจบ หรือจุดเริ่มต้นใหม่ของสมาพันธ์" ทันใดนั้นเอง ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตกรีดร้องลั่น ประตูนิรภัยของห้องควบคุมที่ควรจะปิดตาย กลับถูกความร้อนจากลำแสงพลาสม่าตัดผ่านจนขอบโลหะละลายกลายเป็นสีส้มสว่าง คาเรนชักปืนพกออกเล็งตรงไปยังประตูทันทีอย่างไร้ความลังเล "มีคนเจาะระบบเข้ามาทางท่อระบายอากาศ... พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้" เอเลียสเก็บชิปข้อมูลเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าประแจโลหะหนักขึ้นมาถือไว้ในมือแทนอาวุธ ดวงตาของเขากวาดมองรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนทีที ก่อนที่ประตูเหล็กหนาจะพังทลายลงมา เสียงฝีเท้าจำนวนมากที่สวมรองเท้าบูทเหล็กกระแทกพื้นดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก และเสียงกระซิบผ่านเครื่องสื่อสารทหารก็ลอดผ่านรอยแยกเข้ามา— *"เป้าหมายอยู่ในห้องควบคุม... จัดการเก็บกวาดให้เรียบ อย่าให้เหลือแม้แต่ร่องรอย... ตามคำสั่งท่านประธานสมาพันธ์"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานฝ่าห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์