สงครามภายในใจ

"ความภักดีไม่ได้แปลว่าการหลับตาข้างหนึ่ง ร้อยเอกวาลอส... แต่มันคือการลืมตาให้กว้างพอที่จะมองเห็นว่าใครกำลังขุดหลุมศพให้องค์กรของตนเองอยู่" เสียงทุ้มต่ำของเอเลียส วอล์คเกอร์ดังลอดผ่านเครื่องกรองอากาศของชุดสkafander ร, แฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างดี ภายในห้องควบคุมแรงดันต่ำของสถานีวิจัยร้างสคิปป์-9 อากาศเย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ สะท้อนกับแสงไฟสีอำพันฉุกเฉินที่กะพริบเป็นจังหวะทุกสามวินาที คาเรน วาลอส ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าจอคอนโซลหลัก นิ้วมือเรียวยาวในถุงมือเส้นใยคาร์บอนกำลังกำแฮนด์จับของปืนพกเลเซอร์แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกัดกริมฝีปากล่างจนห้ามเลือดแทบไม่ทัน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจไม่ใช่เพราะคำดูถูกของวิศวกรหนุ่มตรงหน้า แต่เป็นเพราะ "ข้อมูลดิบ" ที่เธอเพิ่งดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์สำรองของสมาพันธ์ดวงดาวเมื่อหนาวเหน็บก่อนหน้านี้ มันกำลังตบหน้าอุดมการณ์สิบปีของเธออย่างฉาดใหญ่ เอกสารระดับลับสุดยอดรหัส 'โอเมก้า-ศูนย์' บ่งชี้ชัดเจนว่า ภารกิจกู้ภัยดาวร้างดวงนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อช่วยเหลือใครตั้งแต่แรก หากแต่เป็น "ห้องทดลองปิดตาย" เพื่อทดสอบอาวุธชีวภาพคลื่นความถี่ต่ำที่สามารถหลอมละลายโครงสร้างกระดูกของสิ่งมีชีวิตจากภายใน โดยมีชีวิตของเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนและประชาชนบนสถานีเป็นเพียงตัวเลขในสมการทดลอง *นี่คือคำสั่งจากเบื้องบน... จากคนที่ฉันเคารพรักและยอมถวายหัวให้* คาเรนคิดในใจ มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อย ความคิดที่ว่าเธอคือผู้พิทักษ์ความยุติธรรมกำลังพังทลายลงทีละน้อยราวกับโครงสร้างเหล็กที่โดนกรดกัดกร่อน เอเลียสสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพนั้นทุกกระเบียดนิ้ว เขาเห็นกล้ามเนื้อบริเวณกรามของเธอเกร็งตัว เห็นม่านตาที่ขยายกว้างด้วยความตื่นตระหนก และเห็นหยาดเหงื่อที่ไหลรินลงมาตามขมับ แม้ภายนอกเธอจะพยายามยืนหยัดด้วยท่าทีแข็งกร้าวเพียงใด แต่จิตวิญญาณของนายทหารผู้ซื่อตรงกำลังแตกสลายเป็นจุล วิศวกรหนุ่มถอนหายใจยาวนาน เขาละสายตาจากจอภาพ หันมามองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความรู้สึกขัดแย้งระหว่างอุดมการณ์ที่ต่างขั้วเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันเงียบงัน ทั้งสองคนต่างเป็นเหยื่อของระบบจักรวาลที่ไร้หัวใจ เพียงแต่เขาเลือกที่จะเดินออกมา ส่วนเธอกำลังถูกบังคับให้ลืมตาตื่น "คุณไม่ได้โง่ คาเรน" เอเลียสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ไม่มีร่องรอยของการเสียดสี "แค่ความจริงมันหนักหนาเกินกว่าที่เครื่องแบบสีขาวสะอาดของคุณจะแบกรับไว้ไหวเท่านั้นเอง" "หุบปากซะ เอเลียส..." คาเรนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอยกปืนขึ้นเล็งตรงไปที่อกเสื้อของเขา แต่นิ้วชี้กลับไม่ยอมกดไก "ถ้าฉันรายงานเรื่องนี้... ฉันจะกลายเป็นกบฏทันที" "แล้วถ้าคุณเงียบ คุณจะกลายเป็นฆาตกร" เอเลียสสวนกลับทันทีอย่างไร้ความปรานี ดวงตาสสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เลือกเอา ระหว่างตายในฐานะสุนัขรับใช้ของคนชั่ว กับการมีชีวิตอยู่เพื่อลากพวกมันลงมาจากบัลลังก์" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองที่ใกล้หมดพลังงาน คาเรนหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความจริงอันโหดร้ายซึมซับเข้าสู่กระแสความคิด เธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างหน้าที่ที่เธอเคยศรัทธากับความถูกต้องที่แท้จริง ทว่า ในวินาทีที่ความลังเลกำลังถูกตัดสินใจด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายของความกล้าหาญ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโครงสร้างสถานี *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* แสงไฟฉุกเฉินสีอำพันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอคอนโซลหลักที่คาเรนเพิ่งดึงข้อมูลมา ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด เหลือไว้เพียงข้อความสีเขียวเรืองแสงชุดหนึ่งที่ถูกพิมพ์ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติทีละตัวอักษร `[ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ต้องห้ามโดยบุคคลภายนอก]` `[เริ่มกระบวนการล้างข้อมูลอัตโนมัติในระบบภายใน 60 วินาที]` `[เป้าหมาย: กำจัดพยานทั้งหมด - ดำเนินการโดยหน่วยรบพิเศษ 'ซีโร่-ชิฟท์']` คาเรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอหันขวับไปมองประตูนิรภัยทางเข้าห้องควบคุมที่หนากว่าฟุต ซึ่งบัดนี้รอยต่อของประตูเริ่มมีประกายไฟจากการตัดด้วยลำแสงความร้อนสูงจากภายนอก "พวกมันมาแล้ว..." คาเรนกระซิบ เสียงสั่นพร่าด้วยความตระหนก "พวกมันรู้ว่าเราดึงข้อมูลชุดนี้... และส่งทีมเก็บกวาดมาแล้ว!" เอเลียสไม่รอช้า เขากระโจนเข้าประชิดแผงควบคุมฉุกเฉิน มือทั้งสองข้างรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อพยายามบายพาสระบบล็อกประตู แต่หน้าจอแสดงผลกลับขึ้นสัญลักษณ์สีแดงเตือนข้อผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ระบบถูกล็อกดาวน์จากศูนย์บัญชาการหลัก..." เอเลียสกัดฟันกรวด เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผาก "พวกมันตั้งใจขังเราไว้ที่นี่เพื่อเผาให้กลายเป็นจุลพร้อมกับหลักฐานทั้งหมด" เสียงโลหะหนาถูกกรีดร้องด้วยความร้อนสูงดังแสบแก้วตา ประตูนิรภัยค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งเข้ามาในห้องควบคุม เงาดำทะมึนสามร่างในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิท ปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู อาวุธปืนพลาสม่าในมือของพวกมันถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่ร่างทั้งสองอย่างไร้ความลังเล และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำใดออกมา กระสุนนัดแรกก็พุ่งแหวกอากาศเฉียดศีรษะของคาเรนไปปักคาเข้ากับผนังด้านหลังจนเกิดระเบิดขนาดย่อม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดนี้มาด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์