รหัสที่ยังไม่ถูกถอด

เสียงคำรามต่ำของเครื่องประมวลผลควอนตัมดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องปฏิบัติการแคบๆ บนสถานีอวกาศร้างเซกเตอร์ 9 แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเอเลียส วอล์คเกอร์ สันจมูกคมสันและดวงตาคู่ที่นิ่งสนิทบ่งบอกถึงสมาธิขั้นสุด นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มกำลังขยับพิมพ์คำสั่งชุดรหัสผ่านระบบรีเซ็ตโครงสร้าง เพื่อสกัดข้อมูลดิบจากชิ้นส่วนโลหะปริศนาที่เพิ่งกู้ขึ้นมาได้จากซากยานอับปาง "อย่าแม้แต่จะคิดฝืนระบบความปลอดภัยระดับสามนะครับ วอล์คเกอร์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ร้อยเอก คาเรน วาลอส ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังแสงโฮโลแกรม ชุดเกราะรบภาคสนามของสมาพันธ์ดวงดาวส่งเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ตามจังหวะก้าวเดิน ดวงตาคมกริบของเธอจ้องมองกราฟฟิกการไหลของพลังงานที่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจบนหน้าจอ "ถ้าคุณทำให้แผงวงจรความร้อนระเบิดขึ้นมาตอนนี้ ข้อมูลในหน่วยความจำสำรองจะถูกลบอัตโนมัติ และนั่นหมายถึงเราจะคว้าความว่างเปล่ากลับไปรายงานสภา" เอเลียสไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมเคอร์เซอร์บนอากาศ ปลายนิ้วแตะลากสลับหน้าต่างข้อมูลด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ "ถ้าผมไม่ฝืนระบบความปลอดภัยระดับสาม ร้อยเอก... เราก็คงนั่งรอความตายบนเศษเหล็กนี่จนกว่าออกซิเจนจะหมดถัง คุณก็รู้ดีว่ารหัสเข้ารหัสของชิ้นส่วนนี้ไม่ใช่เทคโนโลยีของสมาพันธ์ มันคือสถาปัตยกรรมทางคณิตศาสตร์แบบวนซ้ำ ซึ่งมีแค่ผมคนเดียวบนสถานีนี้ที่อ่านออก" คาเรนก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายและกลิ่นอายโลหะจางๆ เธอยื่นมือซ้ายออกไปกดปุ่มเบรกฉุกเฉินบนแผงควบคุมหลักอย่างเด็ดขาด บังคับให้ระบบของเอเลียสหยุดชะงักลงทันที หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยความถี่ต่ำดังขึ้นเตือนสติ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เอเลียส" คาเรนโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาของเธอมองลึกลงไปในดวงตาที่เย็นชาของเขา "ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อปล่อยให้คุณเล่นสนุกกับความเสี่ยงแบบวิศวกรบ้าบิ่น ข้อมูลชิ้นนั้นเชื่อมโยงกับใครบางคนที่ต้องการให้เราเดินเข้าไปติดกับ ระเบียบของสมาพันธ์มีไว้เพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่เพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นของคุณ" เอเลียสถอนหายใจยาว แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขายอมละมือจากแป้นพิมพ์แล้วหันกลับมาประจันหน้ากับหญิงสาว ร่างกายของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ความตึงเครียดแผ่ซ่านในอากาศราวกับกระแสไฟฟ้าสถิต "ระเบียบของคุณมันช่วยชีวิตครอบครัวผมไม่ได้เมื่อสี่ปีก่อนหรอกนะ ร้อยเอก" เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่นิ่งสนิท บาดลึกเข้าไปถึงความรู้สึก "และมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยในสถานีที่ถูกลืมแห่งนี้ สิ่งที่คุณเรียกว่าความปลอดภัย มันเป็นแค่เกราะบังตาของพวกเบื้องบนที่ไม่ยอมรับความจริงว่า จักรวาลกำลังจะล่มสลายจากรหัสตัวเลขชุดเดียว" คาเรนชะงักไปชั่ววินาที แววตาแข็งกร้าวอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคที่ซ่อนปมในใจของชายหนุ่ม เธอเข้าใจความเจ็บปวดนั้นดี—เพราะเธอก็สูญเสียลูกน้องใต้บังคับบัญชาไปครึ่งกองร้อยในปฏิบัติการกู้ภัยครั้งเดียวกันนั้นเอง เพียงแต่หน้าที่บังคับให้เธอนิ่งและซ่อนมันไว้ใต้เครื่องแบบผู้คุมกฎ "ฉันรู้ว่าคุณแบกรับอะไรอยู่..." คาเรนลดเสียงลง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะกระชั้นชิด "แต่การดึงดันไขปริศนาโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ จะทำให้เรากลายเป็นศพรายต่อไป... ร่วมมือกับฉัน ถอดรหัสด้วยวิธีของสมาพันธ์ที่มีความเสี่ยงน้อยที่สุด ไม่อย่างนั้น ฉันจะยึดชิ้นส่วนนี้แล้วส่งกลับยานแม่ทันที" เอเลียสจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแต่นัยน์ตาแฝงความห่วงใยของเธอ ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ระหว่างวิศวกรผู้เชื่อมั่นในตรรกะดิบเถื่อนกับนายทหารผู้ยึดมั่นในระเบียบวินัย กลายเป็นแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่ยากจะปฏิเสธ เขารู้ดีว่าหากไม่มีเธอ คุมกำลังและความสามารถในการถอดรหัสระดับสูงของสมาพันธ์ เขาก็ไม่สามารถทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นในสุดได้เช่นกัน มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ อย่างยอมจำนน "ตกลง... ตามใจคุณ ร้อยเอก วาลอส เราจะใช้โปรโตคอลผสม แต่ถ้าข้อมูลข้างในเปิดออกมาแล้วไม่ใช่สิ่งที่เราคาดคิด คุณต้องยอมให้ผมปรับแต่งระบบขับเคลื่อนตามใจชอบเป็นเวลาสามวันเต็ม" "ตกลง" คาเรนตอบรับสั้นๆ ก่อนจะดึงมือออกจากปุ่มเบรกฉุกเฉิน ระบบสีแดงเปลี่ยนกลับเป็นสีฟ้าคายความตึงเครียดลง ทั้งสองคนหันกลับมาทำงานร่วมกันอีกครั้ง นิ้วของเอเลียสป้อนคำสั่งประสานเข้ากับรหัสผ่านความปลอดภัยที่คาเรนปลดล็อกให้ การทำงานร่วมกันของทั้งคู่เปรียบเสมือนฟันเฟืองสองชิ้นที่แตกต่างกันสุดขั้ว แต่เมื่อขบเข้าหากันกลับสร้างพลังงานอันมหาศาล แถบข้อมูลแถวสุดท้ายเริ่มคลายตัวออก เผยให้เห็นโครงสร้างไฟล์ที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด *ไฟล์ข้อมูลลับ: โครงการ ‘โอเมก้า-เก้า’* หน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด มันไม่ใช่แผนผังดวงดาว ไม่ใช่รหัสลับทางทหาร และไม่ใช่สูตรฟิสิกส์ แต่มันคือรายชื่อพิกัดที่ระบุตำแหน่งของสถานีวิจัยลับ... และหนึ่งในรายชื่อผู้มีอำนาจที่อนุมัติโครงการนั้น มีลายเซ็นของบุคคลที่คาเรนคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน คาเรนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความซีดเผือก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เอเลียสจะทันได้วิเคราะห์ตัวเลขพิกัดบรรทัดสุดท้าย ระบบเสียงเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงเลือดหมูก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี ไฟส่องสว่างภายในห้องดับวูบลง เหลือเพียงแสงกระพริบสีแดงฉานสาดส่องใบหน้าที่ตื่นตะลึงของทั้งคู่ ไม่ใช่ระบบรวน... และไม่ใช่การโจมตีจากภายนอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูล็อกเกอร์นิรภัยด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงล็อกรหัสผ่านภายนอกที่กำลังถูกแทนที่ด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดจากผู้บัญชาการภาคพื้นทวีป... ที่ไม่มีทางมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บไปด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์