วิศวกรผู้กุมชะตา

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น ร้อยเอก... อากาศสองแสนลูกบาศก์เมตรในภาคผนวก C จะถูกระบายทิ้งภายในสิบสองวินาที และมนุษย์สามร้อยชีวิตที่ติดอยู่ข้างในจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งแห้งลอยเคว้งอยู่ในสุญญากาศ" เสียงของเอเลียส วอล์คเกอร์ราบเรียบราวกับกระแสไฟฟ้ากระแสตรงในสายส่ง แต่น้ำเสียงนั้นกลับมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ห้องควบคุมแรงดันสั่นสะเทือน ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศส่วนกลางไม่ระคายผิวเขาเท่ากับแสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสสีเทาเข้มของเขา ร้อยเอกคาเรน วาลอส ไม่ได้กะพริบตา ปลายกระบอกปืนพกพลังงานพลาสมาในมือของเธอยังคงชี้ตรงมาที่กลางหน้าอกของเขา ระยะห่างไม่ถึงสองเมตร—ระยะที่ต่อให้เอเลียสมีความเร็วเหนือมนุษย์แค่ไหน ก็ไม่มีทางเบี่ยงหลบวิถีกระสุนที่ถูกตั้งค่าให้เผาไหม้เนื้อหนังจนถึงกระดูกได้ทัน "นั่นคือคำสั่งจากส่วนกลาง, คุณวอล์คเกอร์" คาเรนเอ่ยขึ้น เสียงของเธอต่ำและแห้งผาก แฝงร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามวันเต็ม "สถานีวิจัยรหัสที่ 9 กำลังจะเกิดภาวะปฏิกรณ์หลอมละลาย หากเราไม่ตัดการเชื่อมต่อโซน C ทิ้งทันที รังสีแกมมาจะรั่วไหลเข้าสู่แกนกลาง และมันจะลามไปถึงระบบหล่อเลี้ยงชีพหลักของทั้งสถานี... สละสามร้อยเพื่อรักษาเจ็ดหมื่น นั่นคือคณิตศาสตร์ที่เรียบง่ายที่สุดสำหรับผู้รักษากฎ" "แต่นั่นไม่ใช่คณิตศาสตร์ของผม" เอเลียสขยับตัวเล็กน้อย แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุเมื่อสี่ปีก่อน—รอยแผลที่ย้ำเตือนเขาเสมอว่าความผิดพลาดจากการคำนวณครั้งเดียวพรากอะไรไปจากเขาบ้าง นิ้วเรียวยาวของวิศวกรกำลังรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการคาดเดาของระบบอัตโนมัติ "ระบบระบายความร้อนไม่ได้ล่มเพราะความร้อนสูงเกินไปอย่างที่รายงานของคุณบอก แต่มันถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับห้า... รหัสที่ผมเพิ่งถอดได้เมื่อสามนาทีที่แล้ว" คาเรนหรี่ตาลง สัญชาตญาณของทหารอาชีพบอกเธอว่าชายตรงหน้ากำลังเล่นเกมเสี่ยงตายที่อาจดึงทุกคนลงเหวไปด้วยกัน "คุณกำลังทำอะไร... ถอยมือออกจากแผงควบคุมเดี๋ยวนี้!" "ผมกำลังช่วยชีวิตคนของคุณไงล่ะ, ร้อยเอก" เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ของวิศวกรผู้เชื่อมั่นในฟิสิกส์มากกว่าอำนาจรัฐ "โซน C ไม่ได้รั่วไหลเพราะความล้มเหลวทางกลศาสตร์ แต่มันถูกจงใจปิดตายจากข้างใน... มีคนกำลังขโมยข้อมูลดิบของรหัสลับจักรวาลที่ 9 และพวกมันใช้สามร้อยชีวิตนั้นเป็นตัวประกันเพื่อซื้อเวลา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องยนต์ควอนตัมที่สะเทือนมาจากพื้นเบื้องล่าง คาเรนชั่งน้ำหนักคำพูดของเขาในใจ สมองส่วนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดประเมินความน่าจะเป็น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอเพียงเสี้ยววินาที "คุณคิดจะให้ผมเชื่อว่ามีกลุ่มก่อวินาศกรรมซ่อนอยู่ในดงก๊าซพิษงั้นหรือ? หลักฐานอยู่ตรงไหน?" "หลักฐานกำลังเดินทางมาที่หน้าจอของคุณนี่ไงครับ" เอเลียสใช้นิ้วปัดข้อมูลชุดใหญ่ขึ้นกลางอากาศ ภาพสามมิติแสดงแผนผังความร้อนของสถานีอวกาศปรากฏขึ้น จุดสีแดงกระพริบระรัวที่บริเวณท่อส่งก๊าซสำรอง—ไม่ใช่จุดที่คาเรนคาดคิดไว้แต่แรก คาเรนกวาดสายตาอ่านข้อมูลด้วยความรวดเร็ว สัญชาตญาณของเธอร้องเตือนภัยทันที ข้อมูลที่เอเลียสดึงขึ้นมาแสดงให้เห็นเส้นทางการโอนถ่ายข้อมูลลับสุดยอดของสมาพันธ์ไปยังยานภายนอกที่ไม่ได้ลงทะเบียน... และรหัสผ่านที่ใช้ในการอนุมัติการโอนถ่ายนั้น เป็นรหัสลับระดับสูงที่มีเพียงเจ้าหน้าที่ความมั่นคงระดับสูงเท่านั้นที่ถือครอง ดวงตาของคาเรนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ความเย็นชาจะกลับมาทาบทับใบหน้าของเธออีกครั้ง เธอกำด้ามปืนแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ผู้บัญชาการฮาร์ท... เป็นคนอนุมัติเส้นทางนั้น" คาเรนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่ได้ยิน "ถูกต้องครับ" เอเลียสกล่าวเสริม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "ดังนั้น ถ้าคุณกดปุ่มฆ่าโซน C ตามคำสั่งเดิมของคุณ คุณไม่ได้กำลังช่วยสถานีนี้... แต่คุณกำลังช่วยทำลายหลักฐานชิ้นเดียวที่จะสาวไปถึงตัวหนอนบ่อนไส้ระดับสูงในสมาพันธ์ และสามร้อยชีวิตนั้น... ก็แค่ความเสียหายที่ยอมรับได้ในสายตาของพวกมัน" คาเรนมองหน้าวิศวกรหนุ่ม แววตาของเขาลึกซึ้งและว่างเปล่าในเวลาเดียวกัน มันคือแววตาของคนที่สูญเสียทุกอย่างมาแล้ว และไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป ความดึงดูดประหลาดบางอย่าง—ความเคารพซึ่งกันและกันระหว่างสองมืออาชีพที่ยืนอยู่คนละฝั่งของกฎหมาย—แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียด เสียงปืนคลิกเบาๆ เมื่อคาเรนลดปากกระบอกลงเล็กน้อย แต่ยังไม่เก็บเข้าซอง "ถ้าเราไม่ระบายอากาศในโซน C ตามที่คุณว่า ปฏิกรณ์จะระเบิดภายในสิบนาที เราจะตายกันหมดก่อนที่จะได้ลากคอใครมาลงโทษ" คาเรนท้วงด้วยเหตุผลทางยุทธวิธี "ใครบอกว่าเราจะต้องระบายทิ้ง?" มุมปากของเอเลียสยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ทำให้คาเรนรู้สึกทั้งหมั่นไส้และใจเต้นในเวลาเดียวกัน "ผมเขียนโค้ดแก้ทางไว้แล้ว... เราจะเปลี่ยนเส้นทางการระบายความร้อนไปที่ระบบขับเคลื่อนสำรอง แทนที่จะทิ้งออกสู่อวกาศ เราจะใช้ความร้อนส่วนเกินนั้นขับเคลื่อนสถานีนี้ให้พ้นรัศมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า มันอาจจะทำให้สถานีสั่นสะเทือนจนกาแฟบนโต๊ะคุณหกหมด แต่รับรองว่าทุกคนจะรอด" คาเรนมองดูชุดคำสั่งยาวเหยียดที่เอเลียสกำลังพิมพ์ด้วยมือเดียว มืออีกข้างของเขาเตรียมพร้อมสำหรับการสับคันโยกหลัก เธอยกปืนขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เพื่อเล็งไปที่เขา แต่เพื่อหันไปยิงแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติที่กำลังจะขัดขวางการทำงานของเขา *เปรี้ยง!* ประกายไฟจากการยิงทำลายเซ็นเซอร์ของสมาพันธ์สาดกระเซ็นลงบนพื้นโลหะ "ลงมือสิ, วิศวกร" คาเรนกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "ถ้าคำนวณของคุณพลาดแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งเดียว เราจะกลายเป็นฝุ่นผงด้วยกันทั้งคู่" เอเลียสไม่ตอบคำถาม เขาเพียงพยักหน้ารับครั้งหนึ่งอย่างให้เกียรติ ปลายนิ้วกดลงบนปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้ายพร้อมกัน เสียงคำรามต่ำๆ ของระบบขับเคลื่อนอวกาศดังสะท้านขึ้นจากแกนกลางสถานี แรงโน้มถ่วงเทียมกระชากร่างของทั้งสองคนให้เซไปข้างหน้าชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอหลักจะเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีฟ้าคายความร้อน ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบยืนยันความปลอดภัยดังขึ้นเป็นจังหวะสุดท้าย *สถานะโซน C: ปลอดภัย มนุษย์ทั้งสามร้อยชีวิตได้รับการเชื่อมต่อระบบหล่อเลี้ยงชีพสำรองเรียบร้อย* คาเรนถอนหายใจยาวเหยียด ยุติความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอกำลังจะหันไปเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างกับเอเลียส แต่ทว่า... เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน กลับดังลั่นขึ้นมาจากแผงควบคุมหลักของสถานี—สัญญาณเตือนการเข้าถึงจากภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาต และหน้าจอโฮโลแกรมหลักก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ก่อนที่ไฟฉุกเฉินสีแดงจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภาพของยานรบไร้คนขับนับสือลำที่ปรากฏขึ้นบนเรดาร์ล้อมรอบสถานีวิจัยแห่งนี้ไว้ทุกด้าน และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม พร้อมกับเสียงเคาะโลหะสามครั้งตามด้วยเสียงล็อกรหัสผ่านจากภายนอก... ที่แปลว่าพวกมันเข้ามาอยู่ข้างในสถานีแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บไปด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์