จุดเปลี่ยนผ่าน

กลิ่นอายของโอโซนที่เจือจางด้วยคราบน้ำมันเครื่องและออกซิเจนสังเคราะห์ที่ใกล้หมดอายุ คืออากาศเดียวที่เรามีสิทธิ์หายใจในเวลานี้ครับ "ถ้าคุณตัดวงจรผิดเส้นเดียว แรงดันจากท่อจ่ายไครโอเจนิกจะพัดร่างเราสองคนกลายเป็นละอองน้ำแข็งภายในเสี้ยววินาที... วอล์คเกอร์" เสียงของร้อยเอกคาเรน วาลอส ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องเครื่องยนต์หลัก เซอร์กิตเบรกเกอร์สีแดงฉานสาดแสงวาบสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยของเธอนั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด จ้องมองผมผ่านหน้ากากอนามัยที่เลื่อนลงมาคล้องคอ ผมไม่ได้หันไปมองเธอทันที นิ้วมือที่สวมถุงมือกันความร้อนยังคงคีบประแจเลื่อนขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายด้วยความแม่นยำระดับไมครอน กฎของฟิสิกส์ไม่เคยปรานีใคร และความตายก็เช่นกันครับ มันไม่สนใจว่าคุณจะเป็นวิศวกรผู้รอดชีวิตจากโศกนาฏกรรม หรือนายทหารผู้ภักดีต่อสมาพันธ์ดวงดาว "ถ้าผมกลัวตาย ผมคงไม่เลือกซ่อมเครื่องยนต์ "รหัสลับจักรวาลที่ 9" ให้กลับมาเดินเครื่องร่วมกับคนที่จ้องจะใส่กุญแจมือผมหรอกครับ... ผู้กอง" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงความเย็นชาไว้เช่นเคย แม้ในใจลึกๆ จะยอมรับว่าสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ระหว่างเรา เราสองคนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย ภายในสถานีอวกาศรกร้างที่ระบบแรงโน้มถ่วงกำลังล่มสลายทีละภาคส่วน ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ระหว่างกฎระเบียบที่เธอถือครอง กับความจริงอันโหดร้ายทางวิทยาศาสตร์ที่ผมเผชิญหน้า บัดนี้ถูกบีบอัดให้เหลือเพียงทางเลือกเดียว นั่นคือการร่วมมือกัน... หรือไม่ก็ตายไปด้วยกัน คาเรนหรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เธอขยับกายเข้าไปใกล้ผมมากขึ้นจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นอวกาศและอะดรีนาลีนพุ่งปะทะประสาทสัมผัส มือข้างหนึ่งของเธอไม่ได้ถือปืนเลเซอร์อย่างที่เคยเป็น แต่กลับเอื้อมมาจับประแจในมือผมไว้ ช่วยประคองแรงหมุนในจังหวะสุดท้ายที่ต้องอาศัยความพร้อมเพรียง "เราไม่ได้เป็นมิตรกัน... วอล์คเกอร์ จำใส่ใจเอาไว้" เธอกระซิบเสียงต่ำ ชิดริมหูผมจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "เราแค่แชร์ออกซิเจนถังเดียวกันชั่วคราว จนกว่าจะออกไปจากดาวร้างนี่ได้" "ตามใจคุณเลยครับผู้กอง... จะเรียกว่าพันธมิตรทางผลประโยชน์ หรือเพื่อนร่วมทางจำยอม ก็สุดแล้วแต่พจนานุกรมในหัวของคุณจะบัญญัติ" ผมตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากแผงวงจร *คลิก* เสียงกลไกภายในล็อกเข้าที่อย่างสมบูรณ์ หน้าจอแสดงผลหลักกะพริบวาบจากสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต แสงสว่างนวลตาค่อยๆ ไล่ความมืดมิดออกไปทีละมุม พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์หลักที่เริ่มกลับมาทำงานขับเคลื่อนอีกครั้ง แรงโน้มถ่วงเทียมถูกรีบูตขึ้นมาอย่างช้าๆ ทำให้ร่างของเราค่อยๆ แนบสนิทลงบนพื้นผิวเหล็กกล้า เรายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่เริ่มสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ คาเรนค่อยๆ ผละมือออกจากประแจ แต่สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่กับใบผมที่ชื้นเหงื่อของผม ความเงียบงันระหว่างเราเต็มไปด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูด "คุณรอดมาได้เพราะฟิสิกส์... หรือเพราะความบ้าบิ่นกันแน่ วอล์คเกอร์" เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่ทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในคลังแสงของสมาพันธ์ "ก็อย่างละครึ่งละมั้งครับ" ผมตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองจอภาพหลักที่แสดงพิกัดการเดินทางชุดใหม่ ทว่า ในวินาทีที่ระบบการสื่อสารภายในกู้คืนสำเร็จและสัญญาณดาวเทียมรอบนอกเชื่อมต่อเข้ากับฐานข้อมูลหลักของสถานี เสียงแจ้งเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศความเงียบงัน หน้าจอหลักไม่ได้แสดงเส้นทางหลบหนีอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับปรากฏภาพสตรีมมิ่งสดจากห้องควบคุมลับที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นผิวดาวร้างสามกิโลเมตร—ภาพของร่างไร้วิญญาณสามร่างในชุดเจ้าหน้าที่สมาพันธ์... และรหัสผ่านจักรวาลที่ถูกปลดล็อกโดยบุคคลที่สามซึ่งเราไม่เคยคาดคิดมาก่อน คาเรนเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะเมื่อมองเห็นใบหน้าของ "ผู้ตาย" บนหน้าจอชัดเจน "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้" เสียงกระซิบของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บไปด้วยกันนะครับ **ไฮเปอร์ไดรฟ์**