จุดสิ้นสุดของคนโฉด

"ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้ทำ สิ่งที่อยู่ในหีบนั้นคือการใส่ร้าย! ท่านเชื่อใจหม่อมฉันเถิด!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งดังสะท้อนก้องทั่วท้องพระโรงที่เงียบงันจนน่าอึดอัด นางพยายามตะเกียกตะกายเข้าหาบุรุษผู้สูงศักดิ์บนบัลลังก์ ทว่าองครักษ์เสื้อแพรสองนายกลับตรึงไหล่นางไว้แน่นดุจคีมเหล็ก หลงอี้เทียนไม่ได้ชายตามองนางแม้แต่น้อย สายตาที่ดุดันดั่งพยัคฆ์ยามล่าเหยื่อของเขากำลังจับจ้องไปที่เอกสารในมือ ท่ามกลางความเงียบที่กดทับดั่งภูเขา หลินฟางเซียนยืนเด่นอยู่เบื้องหน้า กลิ่นหอมจางๆ จากอาภรณ์ของนางตัดกับกลิ่นอายคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศอย่างชัดเจน "ท่านพ่อข้า... และตระกูลหลินที่ต้องจบชีวิตลงด้วยคมดาบเพียงเพราะ 'หลักฐาน' ที่ท่านเสกสรรปั้นแต่งขึ้นมาตลอดสามปี" ฟางเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุก "วันนี้ข้าเพียงแค่ส่งคืน 'ความจริง' ให้ท่านได้รับรู้บ้างเท่านั้นเอง กุ้ยเฟย" "นังแพศยา! เจ้ามันปีศาจ!" หลิวเมิ่งพ่นคำด่าทอ ดวงตางามที่เคยหยาดเยิ้มไปด้วยมารยาบัดนี้แดงก่ำดุจสัตว์ร้ายจนตรอก หลงอี้เทียนขว้างปาเอกสารเหล่านั้นลงบนพื้นเบื้องหน้ากุ้ยเฟย บรรดาขุนนางในท้องพระโรงต่างก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครกล้าหายใจแรง "ตราประทับของจวนอัครเสนาบดีลัทธิมารที่เจ้าซุกซ่อนไว้ในฐานพระพุทธรูป รวมถึงรายชื่อขุนนางที่เจ้าติดสินบนเพื่อบีบบังคับให้ตระกูลหลินเป็นแพะรับบาป... หลักฐานพวกนี้ เจ้าจะบอกว่าข้าหรือที่ใส่ร้ายเจ้า?" จักรพรรดิหนุ่มลุกขึ้นยืน พลางก้าวลงจากบัลลังก์ช้าๆ แต่ละย่างก้าวเปรียบเสมือนเสียงเคาะโลงศพของตระกูลหลิว เขาหยุดยืนตรงหน้าสตรีที่เขาเคยโปรดปราน ก่อนจะเชยคางนางขึ้นด้วยปลายนิ้วที่บีบแน่นจนกรามของนางสั่นระริก "เจ้าไม่ใช่แค่ทรยศข้า แต่มันคือการหยามเกียรติของแผ่นดิน... ความตายเพียงครั้งเดียวยังน้อยไปสำหรับความผิดของเจ้า" ฟางเซียนมองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่นิ่งสงบ นางไม่ได้รู้สึกสะใจจนล้นปรี่ แต่เป็นความรู้สึกโปร่งเบาดั่งเมฆหมอกที่ถูกสายลมพัดผ่าน นางรู้ดีว่าอำนาจของตระกูลหลิวไม่ใช่สิ่งที่โค่นล้มได้ง่ายๆ หากไม่มีการวางหมากที่แยบยลไว้ตั้งแต่เริ่ม "ฝ่าบาท..." เสียงกระซิบของฟางเซียนดังขึ้นเบาๆ แต่มีพลังพอที่จะดึงความสนใจของทุกคน "คนโฉดที่แท้จริง ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกเพคะ" หลิวเมิ่งชะงัก สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวหันไปมองฟางเซียนทันที "เจ้าหมายความว่าอย่างไร..." ฟางเซียนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แต้มด้วยความเมตตา แต่มันคือรอยยิ้มของเพชฌฆาตที่กำลังบั่นคอเหยื่อ "ท่านพ่อของเจ้า... อัครเสนาบดีหลิว กำลังเดินทางกลับมาจากชายแดนด้วยกองกำลังทหารม้าห้าพันนายที่ไม่ได้ขออนุญาตราชสำนัก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาเพื่อช่วยลูกสาวที่กำลังตกที่นั่งลำบากหรอกนะเพคะ" "เจ้าโกหก! ท่านพ่อข้าจงรักภักดี!" หลิวเมิ่งกรีดร้องอย่างเสียสติ "จงรักภักดีงั้นหรือ?" หลงอี้เทียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังก้องไปถึงโถงทางเดินด้านนอก "ในขณะที่เจ้าถูกลากตัวไปขังคุกหลวง ข้าได้ส่งทหารลับไปล้อมจวนตระกูลหลิวไว้หมดแล้ว และสิ่งที่พบไม่ใช่ความจงรักภักดี... แต่เป็น 'ฉลองพระองค์มังกร' ที่ถูกตัดเย็บขึ้นมาใหม่ในห้องลับใต้ดิน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง หากครั้งนี้เป็นความเงียบแห่งความตาย หลินฟางเซียนขยับเข้าไปใกล้หลิวเมิ่ง กระซิบข้างหูของสตรีที่สิ้นไร้หนทางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบ "ความล่มสลายของตระกูลหลินคือบทเรียนที่ข้าได้รับมาตลอดสามปี... และวันนี้ ข้าจะมอบบทเรียนนั้นคืนให้พวกเจ้า ทั้งตระกูล" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เกราะเหล็กก็ดังแทรกเข้ามาในโถงพระโรง แม่ทัพหนุ่มผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบเขม่าดินปืน "ฝ่าบาท! อัครเสนาบดีหลิวได้รับข่าวแล้วพะยะค่ะ เขาประกาศตัวเป็นกบฏหน้าประตูเมืองหลวง บัดนี้กองกำลังทหารกบฏกำลังบุกประชิดประตูทิศเหนือ... และดูเหมือนว่า... ในกองทัพนั้นมีคนผู้หนึ่งที่พวกเราคาดไม่ถึงยืนอยู่บนหลังม้าด้วยพะยะค่ะ!" หลงอี้เทียนหันขวับ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองแม่ทัพหนุ่ม "ใคร!" แม่ทัพหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะก้มหน้าตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "คือ 'หลินเจี้ยน' พี่ชายของพระสนมฟางเซียนที่ประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อนพะยะค่ะ!" ฟางเซียนที่ยืนนิ่งมาตลอดถึงกับมือสั่นจนชายแขนเสื้อสั่นไหว หัวใจของนางกระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อได้ยินชื่อของพี่ชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองทัพในวันนั้น เขาคือผู้ช่วยชีวิตนาง หรือคือหมากตัวสุดท้ายที่ศัตรูซ่อนไว้เพื่อปิดฉากนางกันแน่? ความจริงที่นางไขว่คว้ามาตลอดกลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม และเบื้องหลังเงาทมิฬของกบฏนั้น... รอยยิ้มที่คุ้นเคยในความทรงจำกำลังปรากฏขึ้นพร้อมกับดาบที่เงื้อขึ้นหมายจะปลิดชีพผู้คนในวังหลวง ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยในตอนนี้จนวางไม่ลงนะคะ