ฟ้าหลังฝนที่ไร้เงา

"หลักฐานชิ้นนี้... ใต้เท้าหลิวคิดว่าเพียงพอที่จะส่งตระกูลของท่านไปปรโลกทั้งโคตรหรือไม่เพคะ?" เสียงหวานใสราบเรียบราวกับกำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระ ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในตำหนักโถงกลาง หลินฟางเซียนนั่งประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม มือเรียวบางค่อยๆ วางม้วนกระดาษประทับตราลับที่สั่นคลอนรากฐานของขุนนางเก่าแก่ลงบนโต๊ะไม้ที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "พระสนม... ท่านกำลังใส่ร้ายขุนนางผู้ใหญ่! กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องภายในตระกูลขุนนางหากไม่มีพระบรมราชโองการ!" ใต้เท้าหลิวเค้นเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "องครักษ์เสื้อแพรหรือ?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะแผ่วเบา รอยยิ้มที่มุมปากมิได้ส่งไปถึงดวงตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ใต้เท้าหลิว ท่านคงลืมไปว่าในวังหลังแห่งนี้ 'อำนาจ' ไม่ได้วัดกันที่โฉนดที่ดินหรือบันทึกพงศาวดาร แต่วัดกันว่าใครเป็นผู้ถือตราประทับ... และฝ่าบาทก็ทรงประทานสิทธิ์ขาดให้หม่อมฉันจัดการ 'ขยะ' ที่เน่าเฟะเหล่านี้ด้วยพระองค์เอง" โครม! ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง จักรพรรดิหลงอี้เทียนเสด็จเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม กลิ่นอายความกดดันดุจพญาอินทรีแผ่ซ่านจนขุนนางที่หมอบอยู่รอบห้องแทบหยุดหายใจ พระเนตรคมกริบคู่ดุดันตวัดมองไปยังม้วนกระดาษบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฟางเซียน "ฟางเซียน เจ้ายังใจอ่อนเกินไป" สุรเสียงก้องกังวานของจักรพรรดิทำลายความเงียบ "ขยะที่ไม่มีวันสำนึกผิด... ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสนทนา" ความหวังสุดท้ายของใต้เท้าหลิวพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นเหล่าองครักษ์กรูเข้ามาล้อมรอบตัวเขา ทว่าในจังหวะที่ความโกลาหลกำลังจะปะทุขึ้น สายตาของฟางเซียนกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านบังตาในมุมมืดของโถง ร่างนั้นขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุ้นเคย 'กุ้ยเฟยหลิวเมิ่ง' นางยังไม่ยอมแพ้... หรือบางที สิ่งที่นางวางแผนไว้ อาจไม่ใช่การต่อสู้ในที่แจ้ง แต่มันคือกับดักที่ลึกซึ้งกว่านั้น "ใต้เท้าหลิว ท่านคิดว่าท่านเป็นหมากตัวสำคัญหรือ?" ฟางเซียนลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูเขาเบาๆ "ท่านเป็นเพียงเหยื่อสังเวย เพื่อให้ 'ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง' ได้หลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอยต่างหากล่ะ" ใต้เท้าหลิวเบิกตากว้าง ความแค้นถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก เขาหันไปมองม่านบังตาที่ว่างเปล่าราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด ในวินาทีที่คมกระบี่ขององครักษ์พาดผ่านลำคอของขุนนางผู้มั่งคั่ง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนพื้นหินอ่อน ความสะอาดสะอ้านของวังหลวงถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยอำนาจที่ล้างบางเพื่อการเริ่มต้นใหม่ หลงอี้เทียนเดินเข้ามาโอบเอวบางของฟางเซียนไว้แน่น แรงบีบที่เอวนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก "เจ้ากำจัดพวกมันจนหมดสิ้นแล้ว แผ่นดินนี้จะสงบสุขเสียที... เจ้าพอใจแล้วใช่หรือไม่?" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ครองบัลลังก์ ดวงตาของนางว่างเปล่าไร้ซึ่งความดีใจ "ความสงบสุขที่แลกมาด้วยเลือด จะยืนยาวได้สักกี่น้ำเพคะฝ่าบาท? ยิ่งกวาดล้างอิทธิพลเก่า ก็ยิ่งสร้างอิทธิพลใหม่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงาที่มืดกว่าเดิม" นางผละออกจากอ้อมกอดของเขา ก้าวเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปสู่ท้องฟ้าหลังฝนที่ไร้เงา แต่ทว่า... ในความว่างเปล่านั้น นางกลับเห็นนกพิราบสื่อสารสีขาวนวลบินหายไปในทิศทางของตำหนักเย็น ตำหนักที่ควรจะไร้ผู้คนอาศัย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทก็วิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก "ฝ่าบาท! พระสนม! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ห้องเก็บพระคลังถูกเปิดออก ตราประทับลัญจกรที่หายไปเมื่อสามปีก่อน... บัดนี้มันไปปรากฏอยู่ในมือของ 'คนตาย' ที่เพิ่งถูกฝังไปเมื่อวานนี้!" ฟางเซียนชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งก่อนจะถูกคุมขัง นางค่อยๆ หันกลับมามองตราประทับที่อยู่ในมือของขันที และสิ่งที่เห็นบนกระดาษที่แนบมาพร้อมกันนั้น... คือลายมือที่นางคุ้นเคยที่สุด ลายมือที่ควรจะสลายไปพร้อมกับความแค้นเมื่อสิบปีก่อน "ไม่ใช่หลิวเมิ่ง..." ฟางเซียนพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา "แต่เป็น... ท่านพี่ที่ตายไปแล้วของหม่อมฉัน?" หลงอี้เทียนชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความโกรธจัด ทว่าก่อนที่เขาจะได้สั่งการใดๆ ไฟในโถงใหญ่ก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังมาจากทุกทิศทาง... บัดนี้ ความลับของบัลลังก์ไม่ได้ถูกเปิดเผยเพื่อทำลายศัตรู แต่มันถูกเปิดเผยเพื่อประกาศสงครามครั้งสุดท้ายที่ชีวิตของทุกคนบนตำหนักกำลังจะกลายเป็นเพียงหมากที่ไร้ค่าในกรงขังมรณะ ไป๋เหลียนหวาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยในตอนนี้จนวางไม่ลงนะคะ