ความลับที่เปิดเผย

“หลักฐานที่ข้าถืออยู่ในมือนี้น่ะหรือเพคะ... กุ้ยเฟย ท่านยังกล้าถามหาความจริงหลังจากที่สังหารพยานปากเอกไปเมื่อคืนนี้อีกหรือ?” เสียงของหลินฟางเซียนดังกังวานไปทั่วท้องพระโรงที่เงียบกริบดุจป่าช้า ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของผู้ที่ได้สดับฟัง จักรพรรดิหลงอี้เทียนประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระเนตรสีนิลคู่นั้นหรี่ลงจ้องมองนางด้วยความกดดัน แต่ในแววตากลับมีความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งที่ยืนอยู่กลางโถงในชุดสีแดงชาดหรูหรา หัวเราะร่าออกมาเบาๆ ทว่าดวงตาของนางกลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร “พระสนมหลิน ท่านกล่าวหาข้าด้วยคำพูดลอยๆ เช่นนี้ ในราชสำนักแห่งนี้หากไม่มีหลักฐานชัดเจน การใส่ร้ายพระมเหสีเทียมหรือผู้ครองตำแหน่งกุ้ยเฟย มีโทษถึงขั้นประหารชีวิตนะเพคะ” หลินฟางเซียนคลี่ยิ้มเย็น นางขยับกายก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ เสียงรองเท้าผ้าปักลายดอกเหมยกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่น “ข้ามิได้นำลมปากมาแลกกับชีวิตตนเองหรอกเพคะ... ใต้เท้าเว่ย รบกวนท่านนำ ‘บัญชีลับ’ เล่มนั้นขึ้นถวายฝ่าบาทด้วยเถอะ” ขุนนางชราก้าวออกมาจากแถวด้วยอาการสั่นเทา เขาทรุดกายลงแทบเท้าจักรพรรดิ มือที่สั่นระริกชูสมุดปกหนังเก่าคร่ำคร่าขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางนับร้อยที่ต่างกลั้นหายใจ บรรยากาศภายในโถงพระโรงตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยคมดาบ หลงอี้เทียนรับสมุดเล่มนั้นมาเปิดดูเพียงปราดเดียว พระพักตร์ที่เคยเคร่งขรึมพลันเปลี่ยนเป็นถมึงทึง เส้นพระโลหิตที่ขมับปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด “นี่มันหมายความว่าอย่างไร หลิวเมิ่ง! เจ้ากล้าแอบอ้างตราประทับของตระกูลเจ้า สั่งซื้ออาวุธจากชายแดนเพื่อสะสมกำลังพลอย่างนั้นหรือ?” กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งหน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้ามลายหายไปสิ้น นางรีบทรุดกายลงกราบกราน “ฝ่าบาท! เป็นแผนการของนังแพศยานี่! มันใส่ร้ายข้า บัญชีนั่น... มันเป็นของปลอมที่นางจัดฉากขึ้นมาเพคะ!” “ของปลอมหรือเพคะ?” หลินฟางเซียนเดินเข้าไปใกล้อีกก้าว กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้กุ้ยเฟยรู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง “ข้าเกรงว่าท่านจะลืมไปเสียแล้วว่า ลายมือที่ปรากฏในหน้าสุดท้ายของบัญชีเล่มนี้ มิใช่ลายมือของท่าน หากแต่เป็นลายมือของบิดาท่านที่เขียนสั่งการลงมาโดยตรง พร้อมกับลายนิ้วมือที่ประทับอยู่บนตราลับ... หากท่านต้องการความบริสุทธิ์ใจ ก็เชิญพิสูจน์ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักนี้เถิดเพคะ” จักรพรรดิหลงอี้เทียนทุบโต๊ะพระที่นั่งเสียงดังสนั่น “หลิวเมิ่ง! เจ้าบังอาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ! ตระกูลของเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ จะก่อกบฏต่อราชวงศ์มังกรอย่างนั้นหรือ!” ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นภายในโถงขุนนาง บางคนเริ่มกระซิบกระซาบ บางคนทำสีหน้าหวาดหวั่น กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ไม่อาจปิดมิด นางรู้ดีว่าหากวันนี้เอาตัวรอดไปไม่ได้ ชีวิตนี้ย่อมจบสิ้น นางจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นางควักกริชเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อออกมา ก่อนจะพุ่งตัวไปยังทิศทางของหลินฟางเซียนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ “นังบ้า! ข้าจะลากเจ้าไปลงนรกกับข้า!” หลินฟางเซียนไม่ได้ถอยหนี นางเพียงแค่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน ทว่าในวินาทีที่กริชจ่อจะถึงลำคอของนาง มือหนาของจักรพรรดิหลงอี้เทียนกลับคว้าข้อมือของกุ้ยเฟยไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบมหาศาลทำให้กริชร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง “บังอาจ!” หลงอี้เทียนตวาดกร้าว สายตาของเขาดุดันเหมือนราชสีห์ที่ถูกลบหลู่ “ทหาร! คุมตัวนางไปขังไว้ในคุกหลวง สั่งปิดล้อมจวนตระกูลหลิว ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด!” ท่ามกลางความวุ่นวายที่ขุนนางต่างกุลีกุจอจับกุมกุ้ยเฟย หลินฟางเซียนยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ชัยชนะครั้งนี้หอมหวาน ทว่ามันแลกมาด้วยความขัดแย้งที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม นางหันไปสบตากับจักรพรรดิที่ยังคงมองนางด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก ทว่าในจังหวะที่ความเงียบเริ่มกลับมาเยือนอีกครั้ง ขันทีคนสนิทของจักรพรรดิก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยอาการตื่นตระหนก เขาทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ด้วยเสียงอันสั่นเครือ “ฝ่าบาท... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ! ที่ตำหนักเย็น... พระพันปีหลวงทรงเสด็จมาที่ราชสำนักพร้อมกับกองกำลังองครักษ์ส่วนพระองค์ และในมือของพระนาง... กำลังควบคุมตัว ‘คนผู้หนึ่ง’ ที่เพิ่งถูกปล่อยตัวออกมาจากแดนไกลเมื่อรุ่งสาง!” หลินฟางเซียนชะงัก ร่างกายของนางเย็นวาบไปทั้งแถบเมื่อเห็นร่างที่ถูกผลักเข้ามากลางโถง ร่างนั้นเดินกะเผลกด้วยโซ่ตรวนที่ผูกมัดข้อเท้า ใบหน้าที่ซูบตอบและเปื้อนรอยแผลเป็นนั้นทำให้นางถึงกับเข่าอ่อนจนเกือบทรุดลงพื้น ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสูงสุดเมื่อจำได้ว่าคนผู้นี้คือใคร... ผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน ในวันที่ครอบครัวของนางถูกใส่ร้ายจนหมดสิ้น! “ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยในตอนนี้จนวางไม่ลงนะคะ”