ความลับใต้แผ่นดิน

"พระสนมฟางเซียน... หากสิ่งที่เจ้าพูดเป็นเพียงเรื่องโกหกเพื่อกำจัดศัตรูหัวใจ ข้าเกรงว่าตำแหน่งชายาของเจ้าคงถึงคราวสิ้นสุดลงในค่ำคืนนี้" สุรเสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิหลงอี้เทียนดังก้องในโถงทางเดินที่มืดมิด กลิ่นอับชื้นของคลังลับชั้นใต้ดินของวังหลังอบอวลไปด้วยไอเย็นเยียบที่เสียดแทงถึงกระดูก หลินฟางเซียนมิได้หวั่นไหวต่อคำขู่ขวัญนั้น นางเพียงยกตะเกียงในมือขึ้นสูง แสงไฟสีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "หม่อมฉันยอมแลกด้วยศีรษะ หากสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ามิใช่ความจริงที่ท่านต้องการจะเห็นเพคะ ฝ่าบาท" นางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดุจหินผา หลงอี้เทียนแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองแผ่นหลังบางของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องยอมตามเล่ห์เหลี่ยมของนาง ทว่าความกระหายใคร่รู้ใน 'ความลับ' ที่นางกุมไว้กลับมีอำนาจเหนือกว่าทิฐิในใจ เบื้องหน้าพวกเขาคือผนังหินเก่าแก่ที่มีคราบตะไคร่เกาะตัว ฟางเซียนวางตะเกียงลงบนพื้น ก่อนจะใช้นิ้วเรียวสวยกดลงบนลวดลายดอกโบตั๋นที่สลักไว้บนผนังด้วยจังหวะที่แม่นยำ *ครืด...* เสียงกลไกโบราณเคลื่อนตัวด้วยความฝืดเคือง ผนังหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่ซ่อนอยู่ลึกใต้ผืนดินของวังหลัง กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายของเหล็กสนิมโชยออกมาปะทะจมูก ทั้งสองก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไป ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แสงตะเกียงสะท้อนกับวัตถุมากมายที่กองสุมอยู่ ไม่ใช่ทองคำหรืออัญมณีล้ำค่าอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด แต่มันคือป้ายชื่อขุนนางนับร้อยที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีชาด และตราประทับราชการที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว "นี่คือบัญชีรายชื่อสายลับที่แทรกซึมอยู่ในกองทัพ" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นขณะหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา "และในหน้าสุดท้าย... มีลายพระหัตถ์ของเสด็จพ่อของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งประทับอยู่เพคะ" หลงอี้เทียนชะงัก สายตาที่เคยระแวงกลับเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาคว้าสมุดบันทึกไปอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องลับจนดูน่ากลัว ความไว้วางใจที่เขามีต่อตระกูลหลิวเริ่มพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัด "นาง... นางทำเช่นนี้เพื่ออะไร" เสียงของฮ่องเต้แผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "เพื่อบัลลังก์ที่พระองค์ประทับอยู่ไงเพคะ" ฟางเซียนหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน "คนของพระสนมฟางเซียนอาจจะเป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ แต่ใครที่อยู่เบื้องหลังการวางแผนทุจริตในครั้งนี้... พระองค์ย่อมรู้ดีกว่าใคร" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์ก็ดังขึ้นจากทางเดินภายนอก ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นหู ซึ่งทำให้บรรยากาศในห้องลับเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุด "ฝ่าบาทเพคะ! เหตุใดจึงเสด็จมายังสถานที่อัปมงคลเช่นนี้กับนังแพศยาผู้นี้กันล่ะเพคะ?" กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้างดงามนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของนางกวาดมองกองเอกสารหลักฐานบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดลงที่หลินฟางเซียนด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "ท่านพี่... ท่านคิดจะทำลายตระกูลข้าเพียงเพราะคำยุยงของผู้หญิงต่ำต้อยคนนี้งั้นหรือ?" หลงอี้เทียนนิ่งงัน แววตาของเขาเปลี่ยนไปสลับกันระหว่างความรักที่เคยมีให้กุ้ยเฟยกับความระแวงที่เพิ่งถูกปลุกเร้า ฟางเซียนขยับยิ้มที่มุมปาก นางรู้ดีว่านี่คือวินาทีชี้ชะตา หากเขาเชื่อกุ้ยเฟย วันนี้ร่างของนางคงไม่รอดพ้นไปจากคุกใต้ดินแห่งนี้ แต่หากเขาเลือกความจริง... ทุกอย่างที่กุ้ยเฟยสร้างมาจะพังพินาศในทันที ทว่า ก่อนที่จักรพรรดิจะได้เอ่ยสิ่งใดออกมา กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งก็ชักกริชเล่มงามออกจากแขนเสื้อแล้วพุ่งตรงเข้าหาหลินฟางเซียนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสตรีทั่วไป! *ฉึก!* เสียงของมีคมกรีดผ่านเนื้อผ้าและกระแทกกับบางอย่างดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึง ฟางเซียนเบิกตากว้างเมื่อเห็นโลหิตสีแดงฉานหยดลงบนพื้นหิน แต่มันไม่ใช่เลือดของนาง... หลงอี้เทียนก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้และรับคมมีดแทน นาง! "ฝ่าบาท!" กุ้ยเฟยกรีดร้องด้วยความตระหนก ส่วนฟางเซียนยืนตัวแข็งทื่อกับเหตุการณ์ที่พลิกผันเกินคาดเดา ในขณะที่เงาร่างหนึ่งที่ซุ่มอยู่ในมุมมืดของคลังลับเริ่มขยับตัวก้าวออกมาพร้อมกับจดหมายลับอีกฉบับในมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับ "ไป๋เหลียนฮวา" ในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ด้วยนะคะ