เมื่อหัวใจเริ่มหวั่นไหว

“จดหมายฉบับนี้... เจ้ากล้าอ่านมันต่อหน้าข้าหรือหลินฟางเซียน?” น้ำเสียงของหลงอี้เทียนต่ำพร่าทว่าทรงพลัง ก้องกังวานอยู่ในความมืดสลัวของคลังลับ กลิ่นอายของหยาดเลือดและฝุ่นผงโบราณอบอวลอยู่รอบกาย ฟางเซียนที่กำลังเผชิญหน้ากับความตายในสายตาของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่ง กลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบ่อลึก นางไม่ได้สะทกสะท้านต่อเงาร่างปริศนาที่ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนแววตาที่ยากจะคาดเดา “หากหม่อมฉันไม่กล้าอ่าน แล้วผู้ใดในแผ่นดินนี้จะกล้าหาญพอที่จะเปิดเผยความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้บัลลังก์เล่มนี้กันเล่าเพคะ ฝ่าบาท” ฟางเซียนเอ่ยตอบ พลางขยับกายเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิโดยไม่เกรงกลัวคมดาบที่พาดอยู่ที่คอ กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งหน้าซีดเผือด นางกรีดร้องออกมาด้วยความเดือดดาล “อย่าไปฟังนาง! นางคือสตรีแพศยาที่ต้องการทำลายตระกูลข้า! ฝ่าบาทเพคะ ตัดหัวนางเสียเดี๋ยวนี้!” หลงอี้เทียนไม่ได้ชายตาแลนางสนมคนโปรด ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดไว้ด้วยดวงตาคู่สวยที่ฉายแววแน่วแน่ของฟางเซียน มือหนาของเขาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่น สัมผัสที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้หัวใจของฟางเซียนสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแทบจะควบคุมไม่ได้ แต่นางยังคงเชิดหน้าท้าทาย “ความแค้นของเจ้าน่ะหรือ ที่ทำให้เจ้ากล้าตาย?” หลงอี้เทียนกระซิบถามข้างหู กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยทำให้นางต้องกลั้นหายใจ “ไม่ใช่ความแค้นเพคะ... แต่คือความยุติธรรมที่หม่อมฉันต้องทวงคืนให้คนบริสุทธิ์นับร้อยชีวิตที่ถูกฝังลงใต้ดินโดยที่แม้แต่วิญญาณก็ยังไม่ได้ร้องขอความเห็นใจ” ฟางเซียนตอบเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ทว่าแฝงไปด้วยความดื้อรั้นที่ทำให้จักรพรรดิหลงอี้เทียนรู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อหญิงสาวตรงหน้ากลับกลายเป็นความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เขากระชากนางเข้ามาจนอกอวบอิ่มชิดกับแผงอกแกร่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนางเปรียบดั่งยาพิษที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจของจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด หลงอี้เทียนละสายตาจากจดหมายในมือ หันมาจ้องมองริมฝีปากบางที่กำลังเม้มแน่นด้วยความตึงเครียด “เจ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินออกจากที่นี่ไปง่ายๆ หลังจากที่เจ้าเห็นสิ่งที่อยู่ในมือข้าแล้ว?” “หม่อมฉันไม่ได้คาดหวังความเมตตา แต่นางกำนัลตัวเล็กๆ อย่างหม่อมฉันไม่มีสิ่งใดให้เสียอีกแล้ว นอกเสียจากหัวใจที่แตกสลายดวงนี้” ฟางเซียนเอ่ยขึ้น พลางส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าแต่มั่นคงไปให้เขา หลงอี้เทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ความแค้นที่สั่งสมมานานดูเหมือนจะเริ่มถูกตั้งคำถามด้วยความใกล้ชิดที่บีบคั้นอารมณ์ในยามนี้ กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งที่ถูกลืมเลือนไปชั่วขณะเริ่มรวบรวมสติ นางชักปิ่นทองคำที่เหน็บอยู่บนผมพุ่งเข้าหาฟางเซียนหวังจะปลิดชีพอีกฝ่าย แต่ด้วยสัญชาตญาณ หลงอี้เทียนหันกลับมาคว้าข้อมือของกุ้ยเฟยไว้แน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่น “เจ้ากล้าลงมือต่อหน้าข้าหรือ หลิวเมิ่ง!” “ฝ่าบาท... นาง... นางกำลังจะแย่งทุกอย่างไปจากหม่อมฉัน!” กุ้ยเฟยตะโกนทั้งน้ำตา ฟางเซียนมองภาพความโกลาหลตรงหน้าด้วยแววตาที่เยือกเย็น นางรู้ดีว่านี่คือโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะพลิกเกมการเมืองในวังหลัง นางขยับตัวออกห่างจากอ้อมกอดของจักรพรรดิเล็กน้อย ก่อนจะหยิบจดหมายลับฉบับที่เงาร่างปริศนานั้นส่งมอบให้ขึ้นมากลางอากาศ “สิ่งที่กุ้ยเฟยกลัวไม่ใช่การแย่งชิงตำแหน่ง แต่นางกลัวว่าความจริงที่ว่า ตระกูลหลิวเป็นผู้ทรยศแผ่นดินตัวจริงจะถูกเปิดเผยต่างหากเพคะ” คำพูดของนางดั่งสายฟ้าฟาดท่ามกลางความเงียบงัน หลงอี้เทียนปล่อยมือจากกุ้ยเฟยทันที ดวงตาคมกริบจ้องมองจดหมายในมือฟางเซียนด้วยความระแวงผสมความใคร่รู้ ความลังเลที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความดุดันที่แผ่ออกมาจนน่าขนลุก เขาหันกลับมามองฟางเซียนอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขามิได้มองนางเป็นเพียงเครื่องมือหรือศัตรู แต่เป็นตัวละครสำคัญที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป ฟางเซียนคลี่จดหมายออก กวาดสายตาอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา แม้ใจจะสั่นด้วยความกลัวว่าตนเองอาจจะพบกับความลับที่ทำลายล้างชีวิตตนเองไปตลอดกาล แต่นางก็ต้องก้าวต่อไป ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะอ่านเนื้อความออกมาให้กระจ่างชัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบนายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูคลังลับ พร้อมกับเสียงประกาศก้องของขันทีคนสนิทที่ฟังดูตื่นตระหนกยิ่งกว่าครั้งใด “ฝ่าบาท! แม่ทัพใหญ่หลิวบุกเข้าวังมาพร้อมกับกองกำลังทหารม้าเพคะ! เขากล่าวว่า... เขามาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับกุ้ยเฟย!” หลงอี้เทียนชะงักกึก มือของเขาเลื่อนไปแตะด้ามดาบข้างกาย สัญชาตญาณนักรบพุ่งพล่าน ฟางเซียนมองเห็นแสงสะท้อนจากจดหมายที่เพิ่งเปิดออก ลายมือข้างในนั้นไม่ใช่ลายมือของบิดานางอย่างที่คิด แต่มันคือลายมือของ 'เสด็จแม่' ที่ล่วงลับไปแล้ว พร้อมกับตราประทับที่ทำให้นางถึงกับต้องก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึงจนตัวสั่นงันงก ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดในวังหลังไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ