พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

"หากท่านจะสังหารข้า ก็จงลงมือเสียตอนนี้ อย่าได้รอให้ถึงยามซื่อเลยเจ้าค่ะ ขันทีเสี่ยวหลิน" หลินฟางเซียนกล่าวพลางวางมีดสั้นเล่มคมลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงกระทบของโลหะกับไม้ดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องลับใต้ตำหนักเย็น นางนั่งตัวตรงสง่างาม แววตาเรียบเฉยทว่าคมกริบดุจกระบี่ที่ถูกฝนจนขึ้นเงา ราวกับไม่ได้เกรงกลัวต่อสถานการณ์ที่ตนเองตกเป็นรอง เสี่ยวหลิน ขันทีหนุ่มผู้ดูแลคลังเอกสารลับของวังหลวงชะงักมือที่กำลังถือพู่กันเขียนบันทึก เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขารู้ดีว่านางคือหญิงสาวที่จักรพรรดิหลงอี้เทียนทรงให้ความสนใจเป็นพิเศษ แต่ในขณะเดียวกัน นางก็คือหมากที่ใกล้จะถูกเขี่ยทิ้งหากกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งยังคงมีอำนาจล้นฟ้าเช่นนี้ "พระสนมหลิน... ท่านรู้หรือไม่ว่าการดึงข้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ เท่ากับท่านเอาหัวของท่านและข้าไปวางไว้บนเขียง" เสี่ยวหลินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ "ตระกูลหลิวไม่ได้มีแค่เงินตรา แต่พวกเขามี 'เงา' ที่คอยจัดการเก็บกวาดคนที่ขวางทางเงียบๆ โดยไม่ให้เลือดหยดลงบนพื้นหินด้วยซ้ำ" ฟางเซียนยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับดูทรงพลังเสียจนเสี่ยวหลินต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว "เลือดน่ะหรือเจ้าคะ? ข้าเห็นมันมามากพอที่จะรู้ว่าการหลั่งเลือดบนพื้นหินมันสิ้นเปลืองเพียงใด สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่การล้างแค้นด้วยดาบ แต่เป็นการเปิดโปง 'บัญชีรายจ่ายลับ' ของกุ้ยเฟยที่ท่านเก็บรักษาไว้อย่างดีต่างหาก" บรรยากาศในห้องแคบอัดแน่นไปด้วยความกดดัน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกจีนตลบอบอวลไปทั่ว เสี่ยวหลินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขารู้ดีว่าความลับที่เขาถือครองคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าใครก็ตามที่แตะต้องมัน แต่นางสตรีผู้นี้กลับกล้าเอามือเปล่าเข้ามารับเอาไว้อย่างไม่สะทกสะท้าน "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้ามีสิ่งนั้น?" เขาเค้นเสียงถาม "เพราะท่านคือคนที่ส่งกระดาษแผ่นนั้นมาให้ข้าในค่ำคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างไรเล่า" ฟางเซียนตอบเสียงเรียบ พลางหยิบตราประทับหยกชิ้นเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ "ลายเซ็นของใต้เท้าหลิวในนั้นไม่เหมือนกับลายเซ็นที่ปรากฏในท้องพระโรง หากท่านอยากเอาชีวิตรอดจากแผนการกำจัดขันทีที่รู้มากเกินไป ท่านไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องร่วมมือกับข้า" เสี่ยวหลินมองดูตราประทับนั้นด้วยใจที่เต้นรัว เขาตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับสตรีที่อันตรายที่สุดในวังหลัง นางไม่ได้มีเพียงรูปโฉมที่งดงาม แต่ยังมีสมองที่สามารถมองเห็นเส้นด้ายที่เชื่อมโยงอำนาจมืดในวังหลวงได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร" "หาสัญญาการซื้อขายข้าวสารหลวงที่หายไปในช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา... และชื่อของผู้คุมคลังทุกคนที่หายตัวไปอย่างปริศนา" ฟางเซียนโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาทั้งสองประสานกันราวกับจะอ่านกินวิญญาณอีกฝ่าย "หากเราพบหลักฐานชิ้นนั้น กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งจะไม่ใช่เพียงแค่ผู้ที่ถูกตำหนิ แต่นางจะกลายเป็นนักโทษประหารที่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องขอชีวิตจากฝ่าบาท" เสี่ยวหลินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาตัดสินใจก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความปลอดภัยกับการเดิมพันด้วยชีวิต เขาเปิดลิ้นชักลับใต้ฐานโต๊ะ หยิบม้วนเอกสารประทับตราครั่งสีแดงสดออกมาวางตรงหน้านาง "นี่คือรายชื่อ... และสัญญาที่ถูกแก้ไขตัวเลขทั้งหมด หากท่านนำสิ่งนี้ไปถึงพระหัตถ์ของฝ่าบาท มันจะกลายเป็นพายุที่ถล่มวังหลวงให้ราบคาบ" ฟางเซียนหยิบม้วนกระดาษนั้นขึ้นมา มือของนางสั่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะบังคับให้มันนิ่งสนิท นี่คือสิ่งที่นางรอคอยมาตลอดนับตั้งแต่ครอบครัวถูกใส่ร้าย นี่คืออาวุธที่จะทำลายตระกูลหลิวให้สิ้นซาก ทว่า ก่อนที่นางจะทันได้เก็บเอกสารลงในแขนเสื้อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูตทหารก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงปิดประตูห้องลับที่ถูกกระชากออกอย่างรุนแรง "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าตกลงกันได้ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" น้ำเสียงที่เย็นเยียบและทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดที่ประตู แสงคบเพลิงจากทหารองครักษ์นับสิบส่องสว่างจนฟางเซียนต้องหรี่ตาลง ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงที่คุ้นตาค่อยๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งยืนอยู่ที่นั่น พร้อมกับดาบที่เงาวับในมือของนาง ฟางเซียนยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาจับจ้องไปที่เอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... รอยยิ้มที่มุมปากของนางขยายกว้างขึ้น ราวกับกำลังรอคอยแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้มานานแล้ว "ท่านมาได้ถูกเวลาพอดีเลยเพคะ กุ้ยเฟย... เพราะข้ากำลังจะส่งจดหมายฉบับนี้ไปให้ฝ่าบาทด้วยตัวของท่านเอง" ไป๋เหลียนฮวาหวังว่านักอ่านทุกท่านจะร่วมลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของหลินฟางเซียนในบทต่อไปนะคะ