รุ่งอรุณแห่งอำนาจ

"วางมันลงเสีย... เครื่องประดับชิ้นนั้นไม่อาจคู่ควรกับนางได้อีกต่อไป" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจสั่งการของจักรพรรดิหลงอี้เทียนดังก้องไปทั่วตำหนักคุนหนิง เงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองเผยให้เห็นใบหน้าของหลินฟางเซียนที่นิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินหยก นางไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่งนั้น แต่กลับหยิบปิ่นปักผมมุกราตรีที่กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งเคยใช้ข่มขวัญนางมาหลายปีขึ้นพิจารณาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้หม่อมฉันวาง... หรือทรงกลัวว่าหากหม่อมฉันสวมใส่สิ่งนี้ ความจริงบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้ก้นบึ้งของตระกูลหลิวจะถูกขุดขึ้นมากันเพคะ?" หลงอี้เทียนก้าวเข้ามาใกล้ แผ่นหลังกว้างของเขาสร้างความรู้สึกกดดันจนเหล่านางกำนัลต้องก้มหน้าหลบสายตา มือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้าของนางให้หันมาสบตา เขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่าแววตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม "เจ้าเป็นคนฉลาด ฟางเซียน... และคนฉลาดมักไม่ทำตัวเป็นศัตรูกับอดีตที่ตายไปแล้ว" เขาเว้นจังหวะ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง "วันนี้คือวันที่เจ้าจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ บัลลังก์หงส์ บารมีที่เหนือใคร... แต่จำไว้ว่าสิ่งที่เจ้าต้องแลก คือการยอมวางมือจากอาฆาตที่กัดกินใจเจ้ามาตลอดหลายปี" หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปราะบางทว่าเย็นเยียบเสียจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน นางวางปิ่นมุกราตรีลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดฉลองพระองค์สีแดงเพลิงปักลายหงส์ทองที่ถูกส่งมาโดยราชโองการเมื่อเช้ามืดขับให้ผิวพรรณของนางดูขาวผ่องดุจหิมะแรก "หม่อมฉันไม่ได้ต้องการอำนาจเพื่อล้างแค้นเพคะฝ่าบาท... หม่อมฉันต้องการอำนาจเพื่อทวงคืน 'ความยุติธรรม' ที่คนบางคนพยายามฝังกลบมันด้วยศพของบรรพบุรุษหม่อมฉัน" การเผชิญหน้าถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของขันทีคนสนิท "ทูลฝ่าบาท... พระสนมกุ้ยเฟยทรงคุกเข่าอยู่หน้าประตูตำหนักเพคะ นางประกาศว่าจะไม่ไปไหนหากไม่ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อ 'ทูลขอความเป็นธรรม' เรื่องพิธีราชาภิเษกในวันนี้" หลงอี้เทียนขมวดคิ้วแน่น หากหลินฟางเซียนกลับคลี่ยิ้มงดงามที่ไปไม่ถึงดวงตา นางเดินผ่านร่างสูงของจักรพรรดิไปอย่างไม่สะทกสะท้าน ผ้าแพรเนื้อดีลากยาวไปตามพื้นหินอ่อนจนถึงหน้าประตู บานประตูหนักอึ้งเปิดออก เผยให้เห็นกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งในชุดขาวซูบซีดไร้เครื่องประดับ นางกำลังคุกเข่าสั่นเทาอยู่กลางแดดจ้าที่เริ่มแผดเผา ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและร่องรอยของความพ่ายแพ้ที่พยายามปิดบัง "ฟางเซียน... เจ้าคนเนรคุณ! เจ้าใช้มนต์ดำอันใดถึงทำให้ฝ่าบาทมืดบอดถึงเพียงนี้!" หลิวเมิ่งตะโกนสุดเสียง ทันทีที่เห็นร่างของหญิงสาวที่นางเกลียดชังที่สุด หลินฟางเซียนก้าวเท้าออกมาหยุดยืนตรงหน้านาง สายตามองลงต่ำด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่า "พระสนมหลิว... ท่านเรียกมันว่ามนต์ดำหรือ? ท่านน่าจะเรียกมันว่า 'ผลกรรม' มากกว่า สิ่งที่ท่านทำไว้กับตระกูลหลิน สิ่งที่ท่านยัดเยียดความตายให้ผู้อื่น บัดนี้ถึงเวลาที่ท่านต้องชดใช้ด้วยการก้มกราบผู้ที่ท่านเคยเหยียบย่ำ" "ข้าไม่ยอม! ข้ามีเบื้องหลังที่ทรงอำนาจ พ่อข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!" "พ่อของท่านหรือ?" หลินฟางเซียนก้มลงกระซิบข้างหูของกุ้ยเฟยที่กำลังสติแตก "ลองถามตัวเองดูเถอะ ว่าเหตุใดเช้านี้ถึงไม่มีขุนนางจากตระกูลหลิวคนไหนกล้ามาทูลคัดค้านการขึ้นเป็นฮองเฮาของข้า... นั่นเพราะพวกเขารู้แล้วว่า 'หลักฐาน' การทุจริตและการสมคบคิดกับต่างแคว้นที่ข้าถืออยู่ในมือ เพียงพอที่จะทำให้ทั้งตระกูลหลิวกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน" ใบหน้าของหลิวเมิ่งซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางทรุดลงกองกับพื้น ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา พิธีราชาภิเษกดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและตึงเครียด หลิงฟางเซียนก้าวขึ้นสู่ขั้นบันไดหินอ่อนสู่บัลลังก์คู่เคียงข้างจักรพรรดิหลงอี้เทียน ทุกสายตาจับจ้องมาที่นาง รัศมีของฮองเฮาผู้เด็ดขาดแผ่ซ่านออกมาจนขุนนางน้อยใหญ่ต้องก้มศีรษะลงด้วยความยำเกรง ในวินาทีที่เข็มขัดหยกถูกคาดลงที่เอวของนาง และมงกุฎหงส์ถูกสวมลงบนศีรษะ เสียงประกาศก้องของขันทีหลวงก็ดังขึ้น "ฮองเฮาหลินฟางเซียน... จักรพรรดินีผู้คู่ควรแห่งต้าหลง!" ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ ทว่าในขณะที่หลินฟางเซียนกำลังจะหันไปรับความยินดีจากจักรพรรดิ สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่เหน็บอยู่บนข้อมือของขันทีที่ถวายน้ำชา ขันทีผู้นั้น... มิใช่คนที่นางเคยเลือกไว้ใช้งาน นางชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเยือกเย็นกลับเต้นรัวด้วยสังหรณ์ประหลาด เมื่อขันทีผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความอาฆาต พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เป็นรอยยิ้มของพี่ชายที่นางเคยเชื่อว่าตายไปแล้วในสนามรบเมื่อสิบปีก่อน! จดหมายในมือขันทีเลื่อนหลุดลงมาที่พื้น เผยให้เห็นตราประทับลับของตระกูลที่ควรจะล่มสลายไปพร้อมกับครอบครัวของนาง... แต่ตราประทับนั้นกลับเป็นสีแดงสด เหมือนเพิ่งถูกประทับลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง ไป๋เหลียนฮวาขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยหลินฟางเซียนมาจนถึงบทเกือบสุดท้ายนะคะ