บทสรุปแห่งตำนานรัก

“หากเจ้ายังคิดจะวางยาพิษในถ้วยชาข้าด้วยวิธีเดิมๆ เช่นนี้ ข้าเกรงว่าตำแหน่งกุ้ยเฟยที่เจ้าหวงแหนคงจะถึงคราวสิ้นสุดเร็วกว่าที่คิดนะ หลิวเมิ่ง” เสียงเรียบเรื่อยของหลินฟางเซียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักบรรทม นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองสตรีที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหน้า ดวงตาหงส์หรี่มองเพียงม้วนฎีกาในมือราวกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่มีค่าควรแก่การให้ความสำคัญ หลิวเมิ่งสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือถาดชาสั่นระริกจนถ้วยกระเบื้องเคลือบกระทบกันเกิดเสียงดังกริ๊ก “เจ้า! เจ้ากล้าปรักปรำข้าด้วยวาจาไร้หลักฐานหรือ?” “หลักฐานหรือ?” หลินฟางเซียนวางพู่กันลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ร่างระหงในชุดสีขาวปักลายดอกเหมยดูสง่างามทว่าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางก้าวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า “ความตายของตระกูลข้าที่เจ้าเคยร่วมวางแผนกับบิดาเจ้า... เพียงพอที่จะเป็นหลักฐานให้ฝ่าบาทตัดหัวเจ้าได้ทั้งตระกูลแล้ว มิใช่หรือ?” บรรยากาศภายในตำหนักบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ หลิวเมิ่งหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปจนติดเสาไม้แกะสลัก นางรู้ดีว่านาทีนี้ความรุ่งเรืองที่เคยมีมลายสิ้นไปพร้อมกับอำนาจในมือของตระกูลหลิวที่ถูกหลงอี้เทียนถอนรากถอนโคนไปหมดสิ้นแล้ว “ฟางเซียน... เจ้ามันนางปีศาจ!” หลิวเมิ่งเค้นเสียงลอดไรฟัน “ข้าเป็นเพียงกระจกเงาที่สะท้อนความชั่วร้ายของเจ้ากลับไปเท่านั้น” หลินฟางเซียนเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะหันไปทางประตูที่ถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์มังกรสีทองก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ดุดันเช่นเดิม ทว่าเมื่อประสานสายตากับหลินฟางเซียน แววตาคู่นั้นกลับอ่อนลงราวกับน้ำแข็งที่ละลายท่ามกลางเปลวไฟ “เซียนเอ๋อร์...” หลงอี้เทียนเรียกนางเบาๆ ก่อนจะปรายตามองสตรีที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่กับพื้น “นางทำอะไรเจ้าหรือไม่?” “หม่อมฉันเพียงแค่สอนมารยาทให้คนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเพคะ” นางยอบกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย ทว่าท่วงท่ากลับดูเด็ดเดี่ยว หลงอี้เทียนผ่อนลมหายใจ เขาโบกมือให้เหล่าองครักษ์เข้ามาคุมตัวกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล นางผู้ที่เคยเป็นถึงคนโปรด บัดนี้เป็นเพียงก้อนหินที่ต้องถูกกำจัดเพื่อปูทางสู่ยุคสมัยใหม่ที่เขามีตั้งใจจะสร้างร่วมกับสตรีเพียงคนเดียวในใจ เมื่อบานประตูตำหนักปิดสนิทลง ความเงียบที่เหลืออยู่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หลงอี้เทียนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะโอบเอวบางของนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอไปเพียงเสี้ยววินาที นางจะหายไปจากสายตา “ข้ากำจัดเสี้ยนหนามสุดท้ายออกไปหมดแล้ว... ตระกูลของเจ้า ข้าจะคืนเกียรติยศให้คืนนี้” เขาเอ่ยชิดใบหูของนาง หลินฟางเซียนหลับตาลง ซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างของบุรุษที่เคยเป็นทั้งศัตรูและคนรัก ปมแค้นที่เคยกัดกินใจมานานหลายปีบัดนี้มอดไหม้ไปหมดสิ้น นางไม่ได้ต้องการอำนาจ นางต้องการเพียงความยุติธรรมและการครองคู่ที่ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมพิษร้าย “ฝ่าบาท... ท่านเชื่อมั่นในตัวหม่อมฉันแล้วหรือ?” นางถามเสียงแผ่ว “หากข้าไม่เชื่อสตรีที่สอนให้ข้าเห็นว่าบัลลังก์มิใช่ทุกสิ่งของชีวิต ข้าก็คงเป็นจักรพรรดิที่โง่เขลาที่สุดในประวัติศาสตร์แล้ว” หลงอี้เทียนเชยคางนางขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งามที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน “จากนี้ไป จะไม่มีหลินฟางเซียนที่ต้องสู้รบกับใครอีก มีเพียงฮองเฮาของข้า... ผู้ที่จะเคียงคู่ข้าสร้างยุคสมัยแห่งความรุ่งเรือง” ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นเข้าสู่หัวใจ นางยิ้มออกมา... ยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งด้วยเล่ห์กลใดๆ เป็นยิ้มของหญิงสาวคนหนึ่งที่ได้พบกับจุดหมายปลายทางที่แท้จริง เวลาผ่านไปหลายปี... ณ สวนหลวงที่เต็มไปด้วยหมู่มวลบุปผานานาพันธุ์ เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังกังวานไปทั่วทิศ ฮองเฮาหลินฟางเซียนในชุดเรียบง่ายกำลังมองดูจักรพรรดิหลงอี้เทียนที่กำลังสอนโอรสองค์น้อยฝึกวรยุทธ์ ภาพเบื้องหน้าคือความสุขที่นางไม่เคยคาดฝันว่าจะได้ครอบครอง ตำนานเรื่องเล่าเกี่ยวกับ 'ชายาสองหน้า' ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา เหลือไว้เพียงตำนานของ 'คู่ครองที่พลิกบัลลังก์สู่ความรุ่งโรจน์' ที่ผู้คนในยุคสมัยนั้นต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ ไม่มีการชิงดีชิงเด่น ไม่มีกลิ่นอายของยาพิษ มีเพียงสายลมเย็นที่พัดผ่านพัดพาความสุขมาสู่ตำหนักแห่งนี้ตลอดกาล การเดินทางของนางสิ้นสุดลงแล้ว... สิ้นสุดลง ณ จุดที่หัวใจเรียกร้อง และนั่นคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของหลินฟางเซียน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับหลินฟางเซียนจนถึงบทสุดท้ายนี้นะคะ