งานเลี้ยงฉลองที่เต็มไปด้วยหนาม

กลิ่นคาวเลือดที่โชยมาจากปลายกระบี่เล่มนั้นไม่ได้ทำให้หลินฟางเซียนถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นางเพียงแต่กะพริบตาช้าๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียաբเฉยราวน้ำในบึงลึก ก่อนจะย่อกายถวายพระพรผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความนอบน้อมที่พอเหมาะพอดี "ฝ่าบาทเสด็จ... หม่อมฉันพระสิริโฉมคงทำให้พระองค์ทรงระคายเคืองพระเนตรแล้วกระมังเพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เจือความเยหยันเล็กน้อยในที ทว่าหลงอี้เทียนกลับไม่รับมุกตลกฝืดๆ นั้น สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่ลงพิจารณาร่างบางที่ยืนสง่านิ่งท่ามกลางความมืดมิดของตำหนักรกร้าง กระบี่ในมือของโอรสสวรรค์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังแห่งโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เจ้ากล้าดียังไงถึงมาอยู่ที่นี่ในยามวิกาล" สุระเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนหลินฟางเซียนได้กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นเลือดคาวคลุ้ง เขาใช้มือข้างที่ว่างเชยคางนางขึ้นบังคับให้สบตา "รู้หรือไม่... ข้าสามารถสั่งประหารคนตระกูลหลินที่เหลือรอดให้ตายตามกันไปได้ในข้อหาบุกรุกเขตต้องห้าม" หลินฟางเซียนไม่หลบสายตา นางสบประสานกับดวงเนตรคมดุคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของจักรพรรดิผู้เย่อหยิ่งกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "หากฝ่าบาทจะทรงกริ้วและปลิดชีพหม่อมฉันในตอนนี้ เกรงว่าจะเสียดาย 'ความจริง' ที่กำลังจะเปิดเผยในงานเลี้ยงฉลองราตรีนี้เสียกระมังเพคะ" นางเอ่ยตอบอย่างไม่รีบร้อน ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะคมกระบี่ที่จ่ออยู่ตรงลำคอระหงอย่างอาจหาญ ผิวเนื้อนุ่มนวลเฉียดใกล้คมโลหิตจนน่าหวาดเสียว "อีกอย่าง... เลือดบนกระบี่ของฝ่าบาทในคืนนี้ มิใช่เลือดของกบฏที่เพิ่งถูกกำจัดหรอเพคะ แต่มันคือเลือดที่ถูกป้ายเพื่ออำพรางความเน่าเฟะบางอย่างในวังหลังแห่งนี้ต่างหาก" คำพูดของนางราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน หลงอี้เทียนชะงัก นัยน์ตาคมกริบฉายแวววับโรจน์ด้วยความระแวงสงสัย พระองค์ทรงรู้ดีว่าสตรีตรงหน้าฉลาดเป็นกรด แต่นางไม่เคยล้ำเส้นจนน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน... หรือนางจะล่วงรู้แผนการบางอย่างที่เขากำลังสืบสวนอยู่เงียบๆ? *** บรรยากาศภายในท้องพระโรงใหญ่ในยามค่ำคืนระยิบระยับด้วยแสงจากโคมแก้วเจียระไนหลายร้อยดวง กลิ่นหอมของสุราหมักชั้นดีและอาหารคาวหวานลอยอบอวลเคล้าคลอไปกับเสียงบรรเลงดนตรีจีนโบราณ เหล่าขุนนางและสนብนากำลังดื่มด่ำกับความสำราญ ทว่าภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ กลับซ่อนสายตาคมปลาบที่คอยจับจ้องพิฆาตกันเองอย่างเงียบเชียบ บนที่ประทับสูง กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งในอาภรณ์สีแดงเพลิงปักลายหงส์ทองทอดพระเนตรมองลงมาด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน นางยกจอกสุราขึ้นจิบรสชาติหวานล้ำ ทว่าในใจกลับนับถอยหลังรอเวลาที่เหยื่อสาวตระกูลหลินจะเดินเข้ามาติดกับดักที่นางวางไว้ "ดูเหมือนว่าพระสนมเอกหลิวจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษในคืนนี้นะเพคะ" เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยขึ้นข้างกาย กุ้ยเฟยปรายตามองสนมขั้นซิ่นผู้เป็นหมากตัวสำคัญด้วยความพึงพอใจ "ข้าแค่กำลังรอชมการแสดงชุดใหญ่... ที่จะทำให้สตรีไร้ยางอายผู้นั้นต้องอับจนหนทางจนต้องชดใช้ด้วยชีวิตต่างหาก" หลิวเมิ่งกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรด ทันใดนั้น เสียงขันทีหน้าพระพักตร์ก็ขานรับการมาเยือนของบุคคลที่ทุกคนต่างรอคอย "ฮองเฮา... เสด็จ—! และ... สนมเอกหลินฟางเซียน เสด็จ—!" สิ้นเสียงขาน ร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายบุปผาเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับขอบทองคำก็ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคงและสง่างาม ใบหน้างดงามล่มเมืองเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ทว่ากลับสะกดทุกสายตาในท้องพระโรงให้หันมามองเป็นตาเดียว หลินฟางเซียนเดินเคียงคู่มากับพระองค์จักรพรรดิหลงอี้เทียนที่ใบหน้ายังคงเคร่งขรึมเย็นชา ทว่าความกดดันรอบตัวเขากลับทำให้ขุนนางหลายคนไม่กล้าหายใจแรง กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นว่าหลินฟางเซียนไม่ได้เดินมาคนเดียวอย่างที่นางวางแผนไว้ แถมแววตาของจักรพรรดิที่ทอดมองนางตัวดีนั้น... ไฉนจึงไม่มีร่องรอยความโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย? "ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปีเพคะ" หลินฟางเซียนย่อกายลงถวายความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะลุกขึ้นยืนตรงแล้วกวาดสายตากลมโตมองไปยังเหล่าขุนนางที่เริ่มส่งเสียงซุบซิบ "ลุกขึ้นเถอะ" หลงอี้เทียนโบกพระหัตถ์อนุญาต ก่อนจะตรัสด้วยพระสุระเสียงกังวาน "วันนี้ในงานเลี้ยงฉลอง ข้าได้ยินมาว่ามีเรื่องสนุกสนานที่เหล่าขุนนางและพระสนมบางท่านอยากจะนำเสนอต่อหน้าธารกำนัล... ไหนลองว่ามาซิ มีเรื่องอันใดกัน" กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งสบโอกาส นางรีบแย่งลุกขึ้นยืน โน้มกายลงเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเกรงว่าเรื่องนี้อาจจะทำให้พระองค์ทรงกริ้วเสียเปล่าๆ เพคะ แต่เพื่อความบริสุทธิ์ยุติธรรมในวังหลัง จำเป็นต้องกล่าวออกมา... มีคนพบเห็นสนมหลินลอบเข้าไปในตำหนักรกร้างทางทิศเหนือยามวิกาลเมื่อคืนนี้เพคะ แถมยัง... มีการพบห่อผ้าบรรจุสมุนไพรต้องห้ามและตุ๊กตาคุณไสยที่มีชื่อและวันเดือนปีเกิดของฝ่าบาทซ่อนอยู่ใต้เตียงของนางด้วยซ้ำ!" สิ้นคำกล่าวของกุ้ยเฟย ท้องพระโรงก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาออกมาดังสนั่น เหล่าขุนนางตระกูลใหญ่ต่างพากันประสานเสียงประณาม ขุนนางฝ่ายสนับนุนกุ้ยเฟยรีบก้าวออกมาคุกเข่าโขกศีรษะทูลขอให้พระองค์ทรงลงพระอาญาประหารชีวิตนางในทันที "บังAอาจ! สนมหลิน เจ้ามีจิตใจคิดกบฏ คิดใช้มนต์ดำทำร้ายโอรสสวรรค์ โทษนี้ต่อให้ตายร้อยครั้งก็ไม่สาสม!" ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว หลินฟางเซียนเพียงแค่ยืนนิ่ง นางไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้าหรือตื่นตระหนกตามที่กุ้ยเฟยคาดหวังไว้ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างแผ่วเบา นางรอจนกระทั่งเสียงโวยวายเงียบลง จึงค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "พระสนมเอกหลิวทรงกล่าวหาหม่อมฉันด้วยความมั่นใจเสียจริงเพคะ..." หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง กังวานก้องไปทั่วท้องพระโรง "ท่านบอกว่าพบตุ๊กตาคุณไสยใต้เตียงของหม่อมฉัน... ทรงทราบได้อย่างไรเพคะว่ามันอยู่ใต้เตียง ในเมื่อตำหนักของหม่อมฉัน เป็นเขตหวงห้ามที่แม้แต่ขันทีหรือนางกำนัลยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปทำความสะอาดโดยพลการ... เว้นเสียแต่ว่า... 'ผู้ที่นำไปวาง' จะเป็นคนเดียวกับคนที่รู้ว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่นั่น!" กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ รีบสวนกลับเสียงดังกลบเกลื่อน "เจ้า... เจ้าอย่ามาพลิกลิ้น! พยานหลักฐานชี้ชัด ขันทีหลี่เป็นคนเห็นเจ้าเดินเข้าไปเองกับตา!" "ขันทีหลี่อย่างนั้นหรือเพคะ?" หลินฟางเซียนหัวسาะในลำคอเบาๆ นางตบมือเบาๆ สามครั้ง สัญญาณนั้นทำให้ขันทีหนุ่มผู้หนึ่งถูกลากตัวเข้ามาในท้องพระโรงโดยราชองครักษ์องครักษ์เสื้อแพร สภาพของขันทีหลี่สะบักสะบอม เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เขาร้องครวญครางด้วยความหวาดกลัวก่อนจะล้มลงกราบแทบพระบาทของจักรพรรดิ "ท... ทูลฝ่าบาท ไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วย! หม่อมฉัน... หม่อมฉันถูกบังคับให้ใส่ร้ายพระสนมหลินเพคะ! คนที่สั่งให้หม่อมฉันแอบนำตุ๊กตาคุณไสยไปวางไว้ใต้เตียงของพระสนมหลิน... คือ... คือนางกำนัลคนสนิทของพระสนมเอกหลิวต่างหากเพคะ!" ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในทันที กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและตกใจ นางชี้หน้าขันทีผู้นั้นด้วยมือที่สั่นระริก "เจ้า... เจ้าสารเลว! กล้าดียังไงมากล่าวหาข้า!" "ยังไม่หมดแค่นั้นเพคะฝ่าบาท..." หลินฟางเซียนเอ่ยต่อ น้ำเสียงของนางเยือกเย็นและเฉียบคมราวน้ำแข็งพันปี นางหยิบห่อผ้าแพรสีดำชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ชูขึ้นให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน "นี่คือบัญชีรายชื่อการซื้อขายสมุนไพรพิษจากตลาดมืดในเมืองหลวง ซึ่งประทับตราลัญจกรประจำตัวของตระกูลหลิว... และที่สำคัญที่สุด เลือดที่ติดอยู่บนกระบี่ของฝ่าบาทเมื่อครู่ ก็เป็นเลือดของมือสังหารที่ถูกส่งมาปิดปากขันทีหลี่ผู้นี้ แต่ถูกราชองครักษ์ของฝ่าบาทจับตัวไว้ได้เสียก่อนเพคะ!" หลงอี้เทียนทอดพระเนตรหลักฐานในมือของนาง สลับกับใบหน้าซีดเผือดของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่ง แววตาของโอรสสวรรค์ฉายประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง พระองค์ทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วท้องพระโรงจนทุกคนต้องหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งเข่าทรุดลงกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญโหยหวน "ฝ่าบาท... ทรงโปรดเมตตา หม่อมฉันถูกใส่ร้าย! นาง... นางเป็นคนจัดฉากทั้งหมดเพคะ!" "เงียบ!" สุระเสียงทรงอำนาจคำรามลั่นราวกับอสุนีบาต หลงอี้เทียนก้าวพระบาทลงมาจากบัลลังก์ทีละก้าว มุ่งตรงมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหลินฟางเซียน พระองค์ทอดพระเนตรสตรีผู้ยืนหยัดอย่างทระนงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความรู้สึกหวาดระแวงในตอนแรก บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความหลงใหลในความเฉลียวฉลาดอันน่าสะพรึงกลัวของนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวกำลังจะคลี่คลายและกุ้ยเฟยจะต้องชดใช้ความผิดนั้น... ขันทีเฒ่าผู้ดูแลพระคลังหลวงคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นกระหืดกระหอบเข้ามาในท้องพระโรงด้วยสภาพเนื้อตัวสั่นเทา ล้มลุกคลุกคลานจนแทบจะคว่ำคะมำลงตรงพระบาทของจักรพรรดิ "ท... ทูลฝ่าบาทแย่แล้วเพคะ! ตราหยกแผ่นดิน... ตราหยกโบราณที่เก็บรักษาไว้ในห้องลับใต้พระคลังหลวง... บัดนี้... บัดนี้มันถูกสับเปลี่ยนเป็นของปลอมแล้วพะยะค่ะ! และ... และในห้องลับนั้น มีปิ่นปักผมลายหงส์ทองที่สลักอักษรย่อ 'หลิน' ตกอยู่หนึ่งอันพะยะค่ะ!" หลินฟางเซียนหันขวับไปมองปิ่นปักผมเล่มนั้นทันที ลมหายใจของนางสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อตระหนักได้ว่า... นางพลาดท่าตกหลุมพรางซ้อนกลที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมเข้าเสียแล้ว! [โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับไป๋เหลียนฮวามาจนถึงบทนี้นะคะ