คำเตือนจากสนมรอง

"เจ้าอย่าได้ทำหน้าซื่อตาใสใส่ข้า เพราะในวังหลังแห่งนี้ เลือดที่นองอยู่บนพื้นหินอ่อนไม่มีความหมายเท่ากับสิ่งที่เจ้ากำลังปิดบังไว้ในใจ" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นดังก้องขึ้นในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรจีน หลินฟางเซียนประคองสติที่เลือนรางของตนเองไว้ เธอไม่ได้เอ่ยตอบ แต่ดวงตาคมปลาบจ้องมองร่างสูงสง่าของหลงอี้เทียนที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า บนหัวไหล่ที่เจ็บแปลบนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดที่น่าสะพรึงกลัวเท่ากับ 'ใบหน้า' ของนักฆ่าผู้นั้น... ชายที่ควรตายไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน หลงอี้เทียนยื่นมือมาหมายจะประคองนาง แต่ฟางเซียนกลับเบี่ยงกายหลบอย่างแผ่วเบา สายตาของนางไม่ได้สื่อถึงความหวาดกลัวต่อคมกระบี่ แต่สื่อถึงคำถามที่ยังไร้คำตอบ "ฝ่าบาท..." นางเอ่ยเสียงแหบพร่า พลางปัดเศษผมที่ปรกหน้าออก "คนผู้นั้น... พระองค์คงเห็นแล้ว" จักรพรรดิหนุ่มหยุดชะงัก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความระแวงที่เข้มข้นขึ้น เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน "เจ้ากำลังจะบอกอะไรข้า ฟางเซียน? หรือจะบอกว่าเจ้ามีความหลังที่ข้ายังไม่ล่วงรู้?" ฟางเซียนก้มหน้าลง ซ่อนประกายตาที่วาวโรจน์ไว้ภายใต้ขนตาหนา ในใจนางไม่ได้คิดถึงเรื่องรักใคร่ แต่กำลังคำนวณหมากกระดานนี้ใหม่ ตระกูลของนางถูกกวาดล้างด้วยข้อหาคบคิดกับกบฏ ทว่าวันนี้ นักฆ่าที่สวมรอยเป็นคนของฝ่ายตรงข้ามกลับมีเค้าโครงใบหน้าของคนในตระกูลที่เคยภักดีต่อบิดาตน หากนางขยับตัวผิดแม้เพียงก้าวเดียว ไม่เพียงแต่ชีวิตนางที่จะจบสิ้น แต่ความจริงทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับศพของนาง "หม่อมฉันเพียงแค่ตกใจ ไม่คิดว่าในเขตพระราชฐานชั้นในจะมีมือสังหารที่กล้าหาญถึงเพียงนี้" ฟางเซียนตอบพลางยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรง "หรือบางที... คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังอาจจะเป็นคนที่หม่อมฉันคาดไม่ถึง" สามวันหลังจากนั้น ฟางเซียนถูกย้ายมาพักรักษาตัวที่ตำหนักรับรองเงียบๆ นางเรียนรู้แล้วว่าการเป็นที่สนใจของจักรพรรดิคือการวางตัวเป็น 'เป้าหมาย' ที่ดีที่สุดในวังหลัง ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่แสดงท่าทีสนับสนุนหรือคัดค้านฝ่ายใด ท่ามกลางสวนดอกโบตั๋นที่กำลังผลิบาน 'สนมรองจาง' สตรีผู้มีใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตาดุจงูพิษก้าวเข้ามาหาฟางเซียน นางกวาดสายตามองบาดแผลที่หัวไหล่ของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เจ้าช่างโชคดีนักที่รอดมาได้" สนมรองจางกล่าวขณะหยิบก้านดอกไม้ขึ้นมาหมุนเล่น "แต่ในวังนี้ ความโชคดีมักมีอายุสั้นกว่าดอกไม้ที่เจ้าเห็นอยู่นี่เสียอีก" ฟางเซียนวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า แววตาของนางนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการอยู่อย่างสงบ สนมรองกังวลสิ่งใดหรือเจ้าคะ?" "ข้าไม่ได้กังวล" สนมรองจางขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแป้งร่ำราคาแพง "ข้าเพียงแค่จะเตือนในฐานะคนที่มาก่อนเจ้า... กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งไม่ได้ใจดีเหมือนใบหน้าที่นางแสดงออกมา และที่สำคัญที่สุด อย่าได้ไว้ใจความเมตตาของฝ่าบาท เพราะสำหรับเขาแล้ว... เจ้าก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่รอวันถูกสละทิ้งเพื่อกระดานที่ใหญ่กว่า" คำเตือนนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ ฟางเซียนไม่ได้หวั่นไหว แต่กลับรู้สึกขอบคุณลึกๆ ภายในใจ นางเข้าใจแล้วว่าวังหลังแห่งนี้ไม่มีมิตรแท้ มีเพียงผลประโยชน์ที่สลับสับเปลี่ยน ตกดึก คืนที่จันทร์มืดมิด ฟางเซียนแอบลุกจากเตียงนอน นางเดินไปที่ห้องลับหลังฉากกั้นไม้แกะสลัก ที่นั่นนางหยิบจดหมายลับฉบับหนึ่งที่ได้รับมาเมื่อเช้าออกมาอ่าน ข้อความข้างในสั้นกระชับแต่ชวนให้ขนลุกซู่: *'ชายชุดดำในวันนั้น คือคนของตระกูลหลิวที่ถูกชุบตัวขึ้นมาใหม่ เพื่อตบตาให้เจ้าเข้าใจผิดว่าครอบครัวเจ้ายังมีชีวิตอยู่'* มือของฟางเซียนสั่นเทาเล็กน้อย นางมองกระจกเงาเห็นใบหน้าตัวเองที่ดูซีดเซียวแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว นางไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแอที่รอวันถูกบดขยี้อีกต่อไป หากกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งต้องการเล่นละคร นางก็จะเล่นให้ดู แต่นางจะเป็นคนเขียนบทจบเอง! ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเผาจดหมายทิ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็หยุดลงที่หน้าประตูห้องของนาง... เป็นเสียงฝีเท้าที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงฝีเท้าของจักรพรรดิหลงอี้เทียน "ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดสนมรักของข้าถึงยังไม่หลับพักผ่อน... หรือว่ากำลังทำธุระที่ไม่อยากให้ใครเห็นอยู่กันแน่?" ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก ร่างสูงของโอรสสวรรค์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือกระบี่เล่มเดิมที่ใช้ในคืนวันเกิดเหตุ... และปลายกระบี่นั้น มีคราบเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทติดอยู่! รี้ดเดอร์ที่รักของไป๋เหลียนฮวาคะ ตอนหน้าความลับจะเริ่มเปิดเผย อย่าเพิ่งทิ้งฟางเซียนไปไหนนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ