กลอุบายเปลี่ยนใจ

"รสสัมผัสของซุปโสมหมื่นปีนี้... ช่างคุ้นลิ้นนัก แต่น่าเสียดายที่กลิ่นหอมหวนนั้น กลับซ่อนความขมปร่าที่คนทั่วไปอาจมองข้ามไป" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในตำหนักหย่งเหอ นางวางช้อนเงินลงบนถ้วยกระเบื้องเคลือบเบาๆ เสียงกระทบกันของมันดังก้องไปทั่วโถงกว้าง ราวกับเสียงประกาศศึกที่ไม่มีใครคาดคิด กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งที่กำลังประคองถ้วยชาด้วยท่าทีสง่างามชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่ปรุงแต่งอย่างสมบูรณ์แบบบนใบหน้ากระตุกเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับคืนสู่ความนิ่งเฉย "พระสนมหลิน... เจ้าหมายความว่าอย่างไร? อาหารทุกอย่างในตำหนักข้าล้วนผ่านการตรวจสอบจากหมอหลวง ความขมที่เจ้าว่า คงเป็นเพราะใจของเจ้าที่ขมขื่นเกินไปจนลิ้นเพี้ยนกระมัง" หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตดุจกวางสาวจ้องมองไปยังสตรีตรงหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง นางหยิบปิ่นทองคำแท่งหนึ่งขึ้นมา จุ่มลงในชามซุปที่ยังเหลือค้างอยู่เพียงครึ่ง ไม่กี่อึดใจ ปลายปิ่นที่เคยแวววาวกลับเปลี่ยนเป็นสีคล้ำอมม่วงอย่างชัดเจน "หากใจข้าขมขื่น ปิ่นของข้าคงไม่เปลี่ยนสีเช่นนี้" ฟางเซียนขยับยิ้มเย็นเยียบ "ดอกบัวหิมะพิษแม้จะมีสรรพคุณช่วยให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งในระยะแรก แต่หากปรุงรวมกับโสมหมื่นปี มันจะกลายเป็นยาพิษที่ค่อยๆ บั่นทอนลมหายใจของฝ่าบาทอย่างช้าๆ... กุ้ยเฟย ท่านกำลังเล่นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของแผ่นดิน หรือชีวิตของตระกูลหลิวกันแน่?" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งวางถ้วยชาลงเสียงดังปัง สายตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับงูพิษ นางโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฟางเซียนได้กลิ่นเครื่องหอมราคาแพงที่อบอวลไปทั่วตัวอีกฝ่าย "เจ้าอย่าได้บังอาจใส่ร้ายข้า" หลิวเมิ่งกระซิบเสียงลอดไรฟัน "ในวังหลังแห่งนี้ ใครที่มีอำนาจมากกว่าผู้นั้นคือผู้ถูกเสมอ เจ้าเพียงแค่พระสนมชั้นผู้น้อย คิดจะงัดข้อกับตระกูลหลิวด้วยตัวคนเดียวหรือ?" "ข้าไม่ได้งัดข้อกับตระกูลของท่าน..." ฟางเซียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางองอาจสง่างามราวกับพญาหงส์ที่กำลังกางปีก "ข้าเพียงแค่กำลังถอนพิษร้ายที่เกาะกินบัลลังก์นี้ออกไปทีละส่วน ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ใครกันที่เป็นคนถวายสูตรยาหม้อนี้ให้ท่าน? ตระกูลของท่านอาจจะยิ่งใหญ่ แต่คนสนิทที่ท่านไว้วางใจที่สุด อาจจะเป็นผู้ที่ถือมีดรอจ่อคอหอยท่านอยู่ก็ได้" สีหน้าของกุ้ยเฟยเปลี่ยนไปทันที ความลังเลและความหวาดระแวงฉายชัดในแววตา หลิวเมิ่งพยายามจะเอ่ยบางอย่าง แต่เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาจากหน้าตำหนักกลับทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก "เจ้าสองคนกำลังสนทนาเรื่องใดกันอยู่? ดูท่าทางจะออกรสออกชาติจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าข้าเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจนั้นทำให้หลินฟางเซียนต้องรีบย่อกายถวายความเคารพ จักรพรรดิหลงอี้เทียนเสด็จเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบนั้นกลับกวาดมองไปที่ชามซุปที่ยังวางอยู่บนโต๊ะและปลายปิ่นพิษที่หลินฟางเซียนถือไว้ในมือ "ฝ่าบาท..." กุ้ยเฟยรีบปรับสีหน้า เปลี่ยนจากท่าทีดุดันเป็นอ่อนหวานในพริบตา "พระสนมหลินนางกำลังกล่าวหาว่าซุปโสมของหม่อมฉันมีพิษเพคะ" หลงอี้เทียนมองหน้าหลินฟางเซียน "เจ้ามีหลักฐานเพียงพอที่จะกล่าวหาพระสนมกุ้ยเฟยเช่นนั้นหรือ ฟางเซียน?" หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก นางรู้ดีว่านี่คือการเดินบนเส้นด้าย หากคำพูดนี้ผิดพลาดเพียงประโยคเดียว หัวของนางอาจหลุดจากบ่าได้ทันที ทว่านางไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อก้าวเข้ามาในวังหลังแล้ว การถอยหลังคือความตายเท่านั้น "หม่อมฉันไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะกล่าวหาท่านกุ้ยเฟยเพคะ..." ฟางเซียนกล่าวพลางเงยหน้าสบตากับจักรพรรดิอย่างกล้าหาญ "แต่หม่อมฉันสามารถพิสูจน์ได้ว่า... ซุปถ้วยนี้ถูกปรุงขึ้นด้วยสูตรลับที่หายสาบสูญจากบันทึกพิษของตระกูลกบฏ ซึ่งหากฝ่าบาทได้ทอดพระเนตรลายมือนักปรุงยาที่อยู่ในกล่องเครื่องประดับของกุ้ยเฟย หม่อมฉันมั่นใจว่าฝ่าบาทจะทรงพบ 'มิตรแท้' ที่แท้จริงของท่านกุ้ยเฟยอย่างแน่นอน" กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งหน้าถอดสีทันที นางไม่เคยคาดคิดว่าหลินฟางเซียนจะรู้เรื่องกล่องลับนั้น หลงอี้เทียนหรี่ตาลง ประกายความระแวงในดวงตาของเขาวูบไหว เขาหันไปสั่งขันทีข้างกายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ไปนำกล่องของกุ้ยเฟยมาที่นี่เดี๋ยวนี้!" วินาทีนี้นิ่งงันดั่งหยุดเวลา กุ้ยเฟยตัวสั่นเทาขณะที่ขันทีเร่งรุดออกไป และในจังหวะที่ความเงียบกำลังกดดันถึงขีดสุด ขันทีคนเดิมก็กลับมาพร้อมกับกล่องไม้จันทน์เก่าแก่ แต่มันไม่ได้ถูกเปิดออก ทว่าถูกโยนลงแทบเท้าของจักรพรรดิด้วยท่าทางตื่นตระหนก "ฝ่าบาท... พะยะค่ะ! องค์รัชทายาททรง... ทรงสิ้นสติไปแล้วในตำหนักบรรทม พร้อมกับจดหมายฉบับนี้ที่พบบนโต๊ะทรงพระอักษร!" หลินฟางเซียนเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง นี่ไม่ใช่แผนของนาง... นี่คือกับดักซ้อนกับดักที่นางไม่ได้เป็นคนวาง! ด้วยความเคารพจากใจ ไป๋เหลียนฮวาค่ะ