ทางเลือกของฮ่องเต้

“หากเจ้าต้องการล้างมลทินให้ตระกูลหลิน สิ่งเดียวที่ต้องทำคือปล่อยให้ข้าสิ้นใจตายไปเสีย ณ ตรงนี้!” สุรเสียงของจักรพรรดิหลงอี้เทียนแหบพร่าและสั่นสะท้าน เลือดสีคล้ำไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างย้อมอาภรณ์มังกรสีเหลืองทองจนกลายเป็นสีดำคล้ำ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตำหนักลับที่ถูกล้อมกรอบด้วยวงล้อมของเหล่านักฆ่าตระกูลหลิวที่แฝงตัวเข้ามาในคราบองครักษ์รักษาพระองค์ หลินฟางเซียนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางระหว่างความเป็นและความตาย มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นระริก ในอุ้งมือของนางคือเข็มเงินอาบยาพิษที่นางหมายมั่นจะใช้ปลิดชีพชายผู้นี้มาตลอดหลายปี เพื่อชำระแค้นให้บิดาและพี่ชายที่ถูกเขาสั่งประหารอย่างไร้ความปรานี “เหตุใดจึงนิ่งไปเล่า... ฟางเซียน?” เสียงหัวเราะแผ่วเบาของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งดังมาจากมุมมืดของห้อง นางก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม มือเรียวงามถือกริชเล่มคมกริบไว้ “นี่คือโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้เจ้าไม่ใช่หรือ? เพียงแค่เจ้าลงมือซ้ำแผลนั้น หรือแม้แต่ยืนดูเฉยๆ ปล่อยให้พิษสลายดวงใจนี้ทำงาน... บัลลังก์มังกรก็จะล่มสลาย และความแค้นของเจ้าก็จะได้รับการชำระ” ฟางเซียนเบือนสายตามองกุ้ยเฟยหลิวเมิ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาหลงอี้เทียน แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตาย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะหยั่งถึง “หากข้าช่วยท่าน...” ฟางเซียนเค้นเสียงผ่านไรฟัน “ท่านจะคืนความเป็นธรรมให้ตระกูลหลินหรือไม่? หรือท่านจะเพียงแค่เก็บข้าไว้เป็นของเล่นในวังหลังเพื่อรอวันเชือดทิ้งเหมือนเช่นคนอื่นๆ” “เจ้าก็น่าจะรู้ดีที่สุด...” หลงอี้เทียนไอออกมาเป็นเลือด ความพยายามของเขาที่จะประคองร่างไว้เริ่มสูญสิ้น “ข้าไม่เคยให้สัญญาที่ไร้ความหมายกับใคร... โดยเฉพาะกับคนที่ข้าให้หัวใจไปทั้งดวง” บรรยากาศในตำหนักกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งเริ่มหมดความอดทน นางส่งสัญญาณให้เหล่านักฆ่าขยับเข้าใกล้ “ช้าไปแล้ว! หากเจ้าไม่ทำ ข้าจะเป็นคนลงมือเอง!” ในวินาทีที่คมกริบของกุ้ยเฟยพุ่งเข้าหาพระศอของจักรพรรดิ ฟางเซียนก็ขยับตัวราวกับภูตพราย นางไม่ได้ใช้เข็มพิษสังหารหลงอี้เทียน แต่นางกลับปัดกริชของกุ้ยเฟยจนกระเด็น ก่อนจะคว้าตัวหลงอี้เทียนมาโอบกอดไว้ พร้อมกับควักโอสถระงับพิษจากห่อผ้าที่พกติดตัวมาโดยตลอด “เจ้า... เจ้าบ้าไปแล้วหรือฟางเซียน!” กุ้ยเฟยแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าเลือกที่จะช่วยศัตรูที่ฆ่าล้างโคตรเจ้าเนี่ยนะ!” ฟางเซียนไม่ได้หันไปมองนาง แต่สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของนางกลับจ้องมองกุ้ยเฟยราวกับมองศพ “คนอย่างท่านไม่เข้าใจหรอก... การล้างแค้นที่หอมหวานที่สุด ไม่ใช่การฆ่าให้ตาย แต่คือการทำให้เขาต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อชดใช้ความผิดต่อข้าด้วยตัวเองต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพรักษาพระองค์ที่นำโดยแม่ทัพคนสนิทของหลงอี้เทียนก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอกตำหนัก เหล่านักฆ่าของกุ้ยเฟยเริ่มตระหนกและถอยร่น แต่กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าคิดว่าเจ้าชนะงั้นหรือ? ฟางเซียน... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนที่จะตายในคืนนี้ไม่ได้มีแค่ฮ่องเต้ แต่ยังมีเจ้าด้วย!” นางกระชากกระดิ่งสีเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้วเขย่าเสียงดังกังวาน ผนังตำหนักลับสั่นสะเทือนกลไกประตูกลที่ปิดตายทุกด้านเริ่มเลื่อนลงมาหมายจะทับบดขยี้ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ให้กลายเป็นศพเฝ้าสมบัติ หลงอี้เทียนในอ้อมแขนของฟางเซียนเริ่มสิ้นสติ ฟางเซียนมองดูทางออกที่เหลือเพียงช่องเล็กๆ เพียงช่องเดียวที่กำลังจะปิดลงในอีกไม่กี่อึดใจ หากนางเลือกที่จะหนีไปเพียงลำพัง นางย่อมรอด แต่หากนางแบกชายผู้นี้ไปด้วย... โอกาสรอดจะเป็นศูนย์ “ปล่อยข้าไปเถิด...” หลงอี้เทียนกระซิบเสียงแผ่ว “ความแค้นของเจ้า... จบลงที่ตรงนี้เถอะ” ฟางเซียนกัดริมฝีปากจนห้อเลือด แววตาของนางไหวระริกชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ที่น่าสะพรึงกลัว นางช้อนร่างของจักรพรรดิขึ้นด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี พุ่งตัวไปยังช่องว่างที่กำลังจะปิดตาย แต่ทว่า... ทันใดนั้น นางกลับสัมผัสได้ถึงแรงดึงมหาศาลจากด้านหลัง กุ้ยเฟยหลิวเมิ่งคว้าชายกระโปรงของนางไว้แน่น ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความริษยา “ไปตายด้วยกันเถอะ... ทั้งนางแพศยาและจักรพรรดิผู้โง่เขลา!” ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ฟางเซียนตัดสินใจปล่อยมือจากโอสถระงับพิษในมือข้างหนึ่ง แล้วใช้ปิ่นปักผมที่ซ่อนอาวุธลับแทงเข้าที่ข้อมือของกุ้ยเฟยจนนางต้องปล่อยมือด้วยความเจ็บปวด ฟางเซียนพาร่างของหลงอี้เทียนพุ่งทะลุช่องประตูออกไปได้ทันท่วงที ทว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องนอกกลับไม่ใช่กองทัพรักษาพระองค์ที่ควรจะมาถึง แต่เป็นขบวนนักฆ่าชุดดำกลุ่มใหม่ที่สวมตราสัญลักษณ์ที่นางคุ้นตาเป็นอย่างดี... ตราสัญลักษณ์ของ 'กองกำลังเงาตระกูลหลิน' ที่ควรจะล่มสลายไปนานแล้ว! ชายในชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมาเบื้องหน้า ถอดหน้ากากเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาที่ฟางเซียนจำได้แม่นยำ “ท่านพี่...” นางอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงจนร่างแทบทรุด “ฟางเซียน...” พี่ชายของนางที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้ากลับมาเพื่อทวงบัลลังก์คืน... และถ้าเจ้ายังคิดจะปกป้องชายคนนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว... ข้าก็ไม่เว้นแม้แต่เจ้า!” ไป๋เหลียนหวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเฉลยปมอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปด้วยกันนะคะ!