กลลวงในเรือนพัก

“หากเจ้าคิดว่าน้ำชาถ้วยนี้มีราคาแพงกว่าชีวิตของเจ้า ก็จงดื่มมันลงไปให้หมดเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่งสนิททว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบเยือกของ ‘หลินฟางเซียน’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในเรือนพัก นางนั่งตัวตรงสง่างาม มือเรียวบางประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดไว้ในมือ ดวงตาหงส์คู่สวยเหลือบมอง ‘ชุ่ยจู’ นางกำนัลคนสนิทของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งที่บัดนี้ใบหน้าถอดสีจนซีดเผือด ชุ่ยจูตัวสั่นเทา มือที่กุมชายเสื้อสั่นระริก สายตาของนางกำนัลผู้นี้ฉายแววหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด นางเพิ่งจะแอบผสมผง ‘ว่านไร้ร่องรอย’ ลงในน้ำชาของหลินฟางเซียนเมื่อครู่ ด้วยหวังว่าเพียงแค่ดื่มเข้าไป ผิวพรรณของสตรีที่เพิ่งเข้าวังมาใหม่ผู้นี้จะเกิดผื่นคันน่าเกลียดจนถูกขับออกจากวังหลวงตามแผนการของกุ้ยเฟย “พระสนม... บ่าว... บ่าวไม่เข้าใจที่ท่านพูด” ชุ่ยจูละล่ำละลัก พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบนั้น หลินฟางเซียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงกระทบเบาๆ ของก้นถ้วยกับพื้นโต๊ะดั่งเสียงเคาะระฆังประหารในความรู้สึกของนางกำนัล ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ชุ่ยจู กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนางเปรียบเสมือนกลิ่นอายของอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ “เจ้าไม่เข้าใจ หรือเจ้าตั้งใจให้ข้าเข้าใจผิด?” ฟางเซียนยกมือขึ้น แตะที่คางของนางกำนัลสาวให้เชิดขึ้น “เจ้าคิดว่าข้าหลับไปแล้วหรือ? ผงว่านไร้ร่องรอยที่เจ้าโรยลงไป มีกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกมะลิซ้อน ซึ่งต่างจากกลิ่นชาอูหลงชั้นดีที่ข้าชงไว้... เจ้าประมาทเกินไป หรือเจ้าคิดว่าสตรีที่ตระกูลต้องล่มสลายอย่างข้า จะไม่มีปัญญาแยกแยะสิ่งของที่บรรพบุรุษข้าเคยใช้โอสถเหล่านี้มานับสิบปี” ชุ่ยจูเข่าทรุดฮวบลงกับพื้น “พระสนม... เมตตาด้วย! บ่าวทำไปเพราะถูกบังคับ... เป็นรับสั่งของกุ้ยเฟย...” “กุ้ยเฟย?” ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาจนคนฟังขนลุกชัน “เจ้าช่างกล้าดึงคนใหญ่คนโตมาเป็นเกราะกำบังนะ แต่เสียดายที่ในวังหลังแห่งนี้... คนที่อยู่รอดไม่ใช่คนที่เก่งกาจที่สุด แต่เป็นคนที่หมากัดไม่ตอบต่างหาก” ฟางเซียนก้มลงไปกระซิบข้างหูนางกำนัลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าทรงพลัง “ไป๋เหลียนฮวาอย่างข้า ไม่เคยรังแกใครก่อน... แต่หากใครคิดจะเด็ดกลีบดอกไม้ของข้า ข้าจะทำให้ผู้นั้นต้องอยู่ไปชั่วชีวิตโดยไร้ซึ่งลิ้นที่จะพูดจา” นางหยิบถ้วยชาถ้วยนั้นขึ้นมา แล้วบังคับให้ชุ่ยจูอ้าปาก ก่อนจะเทน้ำชาที่ผสมยาพิษลงไปครึ่งหนึ่ง ชุ่ยจูสำลักหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากด้วยความทรมานทันทีที่ฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน ลำคอของนางกำนัลสาวเริ่มบวมเป่งและร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา “ทีนี้ ไปบอกกุ้ยเฟยของเจ้าว่า ข้าดื่มชาถ้วยนี้จนหมดแล้ว... และรสชาติของมันช่าง ‘หอมหวาน’ เหลือเกิน” ฟางเซียนสะบัดชายผ้า เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ไม้แกะสลัก ท่าทางสงบนิ่งดั่งรูปสลัก ทิ้งให้ชุ่ยจูตะเกียกตะกายหนีออกจากห้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่า ความเงียบสงบภายในห้องกลับถูกทำลายลงในไม่กี่อึดใจต่อมา บานประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการให้สุ้มให้เสียง กลิ่นอายกดดันที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาจนฟางเซียนต้องชะงัก บุรุษในฉลองพระองค์สีทองอร่าม ก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวย่างที่หนักแน่นและทรงอำนาจ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของ ‘จักรพรรดิหลงอี้เทียน’ กวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาคู่สวยของหลินฟางเซียน “เจ้าช่างใจกล้านัก... ที่กล้าเล่นเกมเช่นนี้ในวังของข้า” หลงอี้เทียนกล่าว เสียงของเขาเรียบสนิทแต่ซ่อนแรงปะทะไว้เบื้องหลัง ฟางเซียนไม่ได้ลนลาน นางค่อยๆ ย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย ใบหน้ายังคงความเยือกเย็น “ฝ่าบาทเสด็จมาดึกดื่นเช่นนี้ มีรับสั่งเรื่องใดหรือเพคะ?” “ข้ามาเพื่อเตือนเจ้า” จักรพรรดิเดินเข้ามาใกล้จนเกือบชิด ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับลงบนร่างของนาง “ว่าคนที่เจ้าเพิ่งจัดการไป... ไม่ใช่แค่คนของกุ้ยเฟย แต่เป็นคนของคนที่อยู่เหนือกว่ากุ้ยเฟยอีกที” ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แต่ทว่าจู่ๆ เสียงฝีเท้าของนางกำนัลอีกหลายคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งที่ตะโกนก้อง “ตรวจค้นเรือนของนาง! นางบังอาจวางยาพิษนางกำนัลของเปิ่นกง!” ฟางเซียนยิ้มออกมาบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหลงอี้เทียนกระตุกวูบ แต่นางกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วก้มลงกราบแทบเท้าของจักรพรรดิ “ฝ่าบาทเพคะ... ดูเหมือนว่า ‘กลลวง’ ในค่ำคืนนี้ จะไม่ได้มีเพียงแค่หม่อมฉันเสียแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมิดและงดงามของหลินฟางเซียนในตอนนี้นะคะ ไป๋เหลียนฮวาจะตั้งใจรังสรรค์เรื่องราวที่เข้มข้นยิ่งขึ้นให้ท่านได้ติดตามในตอนถัดไปค่ะ