หมากกระดานแรกในวังหลวง

"นางเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางตกอับที่ไร้ค่าดั่งเศษดิน ใครเล่าจะคิดว่ามือที่ถือตลับแป้งปนเปื้อนคราบเลือดบิดา จะสามารถก้าวเท้าเข้ามาเหยียบพื้นหยกในพระราชวังชั้นในได้?" เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านางสนมที่เพิ่งผ่านการคัดเลือกดังขึ้นรอบข้าง ทว่าหลินฟางเซียนมิได้ปรายตามองแม้แต่น้อย นางยืนนิ่งสงบดั่งรูปปั้นหิน ทอดสายตามองเพียงปลายรองเท้าปักลายดอกโบตั๋นของสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ภายในห้องโถงคัดเลือกนั้นช่างชวนให้เวียนหัว แต่มันกลับทำให้ประสาทสัมผัสของนางเฉียบคมยิ่งกว่าทุกครั้ง "หลินฟางเซียน" ขันทีอาวุโสขานชื่อเสียงเรียบเรื่อย หากแต่แฝงไปด้วยความดูแคลนที่ปิดไม่มิด ร่างระหงก้าวออกไปเบื้องหน้า จังหวะการเดินนั้นมั่นคง ท่วงท่าสง่างามประหนึ่งหงส์ที่กำลังบาดเจ็บแต่ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี นางคุกเข่าลงอย่างนุ่มนวล หัวเข่าสัมผัสพื้นหินเย็นเยียบ ทว่าใบหน้ายังคงเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาเรียวสวยที่ซ่อนความเย็นชาและแผนการนับพันไว้ภายใต้แพขนตางอนงาม "เจ้าเป็นบุตรสาวของ หลินจงอี้ ผู้ที่ถูกประหารเพราะข้อหากบฏมิใช่หรือ?" น้ำเสียงแหลมสูงของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งดังแทรกขึ้นมาจากที่นั่งประธาน นางกวาดสายตามองลงมาด้วยความเหยียดหยาม มือเรียวที่สวมปลอกเล็บทองคำแตะลงบนขอบเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างถืออำนาจ "เหตุใดกรมวังจึงปล่อยให้คนเช่นนี้หลุดรอดเข้ามาถึงขั้นสุดท้ายได้? หรือว่าความสกปรกในตระกูลเจ้ายังไม่พอ จึงอยากจะนำมันเข้ามาแพร่เชื้อในวังหลวงอีก?" เสียงหัวเราะคิกคักดังระงมขึ้นทันที ฟางเซียนมิได้หวั่นไหว มือเรียวของนางประสานไว้ที่หน้าตักอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตาของกุ้ยเฟยหลิวเมิ่งโดยไม่เกรงกลัว "พระสนมเพคะ บิดาของหม่อมฉันบริสุทธิ์หรือไม่นั้น กาลเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ แต่การที่หม่อมฉันมายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้ มิใช่เพราะโชคชะตาที่เปื้อนคราบเลือดหรอกเพคะ... หากแต่เป็นเพราะพระปรีชาของฝ่าบาท ที่ทรงเล็งเห็นว่า 'คนที่มีประสบการณ์เจ็บปวดที่สุด มักจะเป็นผู้ที่รักแผ่นดินมากที่สุด' เช่นกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที สายตาของเหล่านางสนมเปลี่ยนจากความขบขันเป็นความหวาดระแวง หลิวเมิ่งชะงักไปเล็กน้อย ปลอกเล็บทองคำจิกเข้ากับพนักเก้าอี้จนเกิดเสียงเบาๆ "เจ้ากำลังจะบอกว่า... ข้าไม่ได้รักแผ่นดินนี้อย่างนั้นหรือ?" กุ้ยเฟยแค่นยิ้ม ดวงตาวาวโรจน์ดุจงูพิษ "หม่อมฉันมิอาจบังอาจคิดเช่นนั้นเพคะ" ฟางเซียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ "หม่อมฉันเพียงแต่สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่พระองค์ให้โอกาสคนเช่นหม่อมฉัน ได้เข้ามารับใช้ด้วยหัวใจที่ไม่มีสิ่งใดต้องเสียอีกแล้ว... แม้แต่ชีวิต" ในวินาทีนั้น ประตูบานยักษ์ที่ทำจากไม้จันทน์หอมก็เปิดออกกว้าง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง หลงอี้เทียน จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจเสด็จเข้ามาในห้องโถงด้วยอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายมังกรห้าเล็บ บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ พระองค์กวาดสายตาคมกริบผ่านเหล่าหญิงสาวที่ก้มหัวลงต่ำ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ร่างของฟางเซียน "หลินฟางเซียน..." พระองค์เรียกชื่อนาง เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "เจ้าบอกว่าเจ้าพร้อมจะถวายชีวิตให้ข้าอย่างนั้นหรือ?" ฟางเซียนก้มศีรษะลงติดพื้น ทว่าใจนางกลับเต้นรัวอย่างเป็นจังหวะที่มั่นคง "หม่อมฉันพร้อมจะถวายทั้งชีวิตและเล่ห์กลที่มีทั้งหมด เพื่อรักษาบัลลังก์ของฝ่าบาทเพคะ" หลงอี้เทียนหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่เงาของพระองค์ทาบทับลงมาบนตัวนางจนมิด พระองค์โน้มพระวรกายลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "อย่าได้โกหกต่อหน้าข้า... เพราะคนโกหกในวังหลังนี้ มักจะมีจุดจบไม่สวยงามนัก โดยเฉพาะคนที่ครอบครัวเคยทรยศแผ่นดิน" เขาหยัดกายตรง แล้วสะบัดชายแขนเสื้อเดินผ่านนางไปอย่างไม่สนใจ ทว่าในจังหวะที่เขาก้าวผ่านนั้น นิ้วพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบกลับแตะลงบนปลายนิ้วของนางเบาๆ ราวกับจะหยั่งเชิง และทิ้งกระดาษแผ่นเล็กๆ ไว้ในมือของนางอย่างแนบเนียน ฟางเซียนกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนมือสั่น นางรู้ดีว่านี่คือหมากกระดานแรกที่นางต้องเดินให้ดีที่สุด หากก้าวพลาดแม้เพียงก้าวเดียว ศพของนางจะถูกฝังอยู่ใต้ดินวังหลังก่อนจะได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้ นางค่อยๆ คลี่กระดาษออกในขณะที่ทุกคนยังคงก้มหน้าก้มตาด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีโอรสสวรรค์ ลายพระหัตถ์เพียงสั้นๆ ปรากฏขึ้นในสายตา: *'ถ้าเจ้าแน่จริง คืนนี้จงมาหาข้าที่ตำหนักบรรทม... ถ้าเจ้ากล้าพอที่จะเดิมพันด้วยหัวของเจ้าเอง'* ฟางเซียนสูดหายใจลึก ดวงตาสวยคู่เดิมกลับมาสงบนิ่งดั่งบึงน้ำลึก นางเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์ของจักรพรรดิที่กำลังเหลียวหลังกลับมามองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก หมากกระดานนี้... นางไม่ได้เป็นเพียงเบี้ยที่ถูกวาง แต่คือผู้ที่จะเขย่ากระดานให้ล่มสลายลงด้วยมือของนางเอง ไป๋เหลียนฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับโศกนาฏกรรมและการแก้แค้นในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ