การไล่ล่าในยามวิกาล

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ—มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรลอยอบอวลอยู่บนระเบียงหินอ่อนชั้นสามของหอสมุดโบราณยามวิกาลเช่นนี้ อคินหยุดฝีเท้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกหล่อหลอมผ่านคดีฆาตกรรมซับซ้อนนับไม่ถ้วนส่งเสียงกรีดร้องในหัว ภายในเสี้ยววินาทีนั้น สติปัญญาอันเฉียบคมสั่งการให้ดวงตาคู่นคมกวาดตามองรอบกาย ระบบ 'ตาแห่งความจริง' ที่ซิงค์เข้ากับสมองของเขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว โฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมสายตา ข้อมูลวิเคราะห์สภาพแวดล้อมไหลทะลักเข้ามาแบบเรียลไทม์: *อุณหภูมิอากาศลดลง 3.2 องศาเซลเซียส, คลื่นความร้อนผิดปกติเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงจากมุมอับสายตาด้านซ้าย, วัตถุพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง—เป้าหมายคือจุดตายบริเวณท้ายทอย!* เร็วเกินกว่าจะยกปืนพกขึ้นป้องกัน และแคบเกินกว่าจะหลบพ้น เงาดำทะมึนราวกับกลืนกินแสงจันทร์พุ่งวาบออกมาจากเสาหินอัคนี ประกายแสงสีเงินยวงสะท้อนเข้ากับเลนส์แว่นตาของอคิน มันคือคมมีดสั้นเคลือบสารพิษไร้เงา—อาวุธสังหารของมือสังหารระดับปรมาจารย์ที่แม้แต่เสียงลมก็ยังไม่ทันได้กรีดร้องเตือนภัย ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง โลกทั้งใบราวกับถูกดึงให้หมุนช้าลง ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทกันหนาวสีชาเข้มเคลื่อนไหวตัดหน้าเขาอย่างงดงามราวกับภูตพราย ดร.รินรดา ซึ่งควรจะเดินอยู่ห่างออกไปสามช่วงตัว ปรากฏกายขึ้นเคียงข้างอย่างไม่น่าเชื่อ ปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์สาวสะบัดออกเบาๆ อักขระโบราณสีทองอร่ามส่องประกายเรืองรองกลางอากาศราวกับกลุ่มดาวที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น *เปร๊าะ!* เสียงคล้ายกระจกแก้วแตกละเอียดดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกมหาศาลที่ซัดเอาละอองฝุ่นฟุ้งกระจาย คมมีดปริศนาปะทะเข้ากับบาตรพลังงานอักขระที่รินรดาร่ายขึ้นมาในชั่วพริบตา แรงปะทะทำให้ร่างของอาจารย์สาวเซถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ดวงตาสีนิลคู่สวยกลับเปล่งประกายความเยือกเย็นและเฉียบขาดอย่างน่าเกรงขาม "อคิน... ถอยไป" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ อคินกัดฟันแน่น ความโกรธและสัญชาตญาณการต่อสู้พลุ่งพล่านขึ้นในอก เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้บริโภคความช่วยเหลือในระบบนี้อีกต่อไป ข้อมูลวิเคราะห์จาก 'ตาแห่งความจริง' อัปเดตตําแหน่งของมือสังหารที่กำลังตีลังกาถอยหลังเพื่อตั้งหลักใหม่ "อาจารย์ระวังครับ มันไม่ได้มาคนเดียว" อคินเอ่ยเตือน พร้อมกับก้าวเท้าเหลื่อมไปข้างหน้าเพื่อปกป้องมุมอับด้านขวาของรินรดาโดยสัญชาตญาณ มือขวาชักกระชับด้ามปืนสั้นประจำตัวที่บรรจุกระสุนพิเศษพลังงานอัคขระซึ่งรินรดาเพิ่งปรับแต่งให้เมื่อวานนี้ ความมืดมิดยามวิกาลปกคลุมระเบียงหินอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นเล็กน้อยของคนทั้งสอง แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกอธิค ทอดเงายาวทับถมกัน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ รินรดาลดมือลงช้าๆ ร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียบเนียนเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังงานจิตควบคุมอักขระขั้นสูงในเสี้ยววินาที เธอมองหน้าศิษย์หนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเหลือบมองรอยมีดที่สลักลึกอยู่บนพื้นหินอ่อนจนเป็นรอยไหม้สีดำสนิท "พิษสลายวิญญาณ... ฝีมือของกลุ่มเงาอัคคีที่สูญพันธุ์ไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน" รินรดากระซิบเสียงเบา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "ดูเหมือนว่าการที่เราเข้ามาตรวจสอบบันทึกโบราณในค่ำคืนนี้ จะไปเหยียบหาง 'ใครบางคน' เข้าอย่างจังเสียแล้วล่ะนะ อคิน" อคินหรี่ตาลง วิเคราะห์สถานการณ์ด้วยตรรกะอันสุขุม "ถ้าพวกมันกล้าลงมือในเขตมหาวิทยาลัยที่มีระบบป้องกันหนาแน่นขนาดนี้ แปลว่าคนบงการต้องมีอำนาจระดับสูง... หรือไม่ก็มี 'สิทธิ์' เข้าถึงระบบควบคุมโครงข่ายมิติย่อยที่เรากำลังตามหาอยู่" "ฉลาดมาก" รินรดามุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะชื่นชมในความนิ่งของลูกศิษย์คนนี้ "แต่ตอนนี้... สิ่งที่เราต้องกังวลไม่ใช่แค่ตัวตนของพวกมัน" อาจารย์สาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผายมือออกเบาๆ อากาศตรงหน้าพวกเขาก็บิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยจากระบบดังขึ้นก้องในโสตประสาทของอคิน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นสายตา [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานระดับวิกฤต!] [ภารกิจลับฉุกเฉินระดับ SSS: "เงาแห่งอดีตที่ถูกลืม" ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: กำจัดหรือเปิดโปงตัวตนของ "ผู้คุมกฎเงา" ภายในเวลา 10 นาที มิฉะนั้นเขตมิติย่อยนี้จะเกิดการยุบตัวและกลืนกินผู้เล่นถาวร] [ข้อมูลเพิ่มเติม: เป้าหมายที่ลอบทำร้ายเมื่อครู่ ไม่ใช่มนุษย์... แต่เป็นร่างอวตารของ 'ศาสตราจารย์คาร์ล' อดีตผู้ดูแลหอสมุดที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน!] ดวงตาสีเข้มของอคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้าย ข้อมูลทั้งหมดเชื่อมโยงกับปมการหายตัวไปของครอบครัวเขาอย่างน่าประหลาดใจ เงาร่างสีดำสนิทนับสิบสายค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดของผนังหิน พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน—และในวินาทีที่เงาร่างตรงกลางยกกรงเล็บขึ้นเตรียมพุ่งเข้าใส่ รินรดาก็กำลังรวบรวมพลังงานอักขระบทสุดท้ายเพื่อเปิดประตูมิติหลบหนี ทว่าระบบกลับส่งเสียงแจ้งเตือนซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่รัว: [ข้อผิดพลาดร้ายแรง: ทางออกถูกปิดกั้นโดยคำสั่งผู้ดูแลระบบสูงสุด... และบุคคลที่กำลังเดินออกจากเงาด้านหลังของคุณในขณะนี้ คือ "ตัวตนที่แท้จริง" ที่คุณตามหามาตลอดสิบปี!] แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!