กลิ่นไอจากมิติอื่น

กลิ่นสนิมเหล็กผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างแห่งนี้ ช่างเป็นกลิ่นที่อคินคุ้นเคยจนเกือบจะเอ่ยปากทักทาย หากไม่ใช่เพราะรอยแผลฉีกขาดบนผนังปูนซีเมนต์ตรงหน้า ที่กำลังส่งเสียงหึ่งต่ำ ๆ คล้ายคลื่นวิทยุถูกรบกวน นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำขยับดันกรอบแว่นสายตาให้กระชับขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาหรี่ลงเมื่อระบบภายในหัวใจส่งเสียงแจ้งเตือนเต้นถี่รัว [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติทางกายภาพของมิติ ระดับความเสถียร: ต่ำกว่ามาตรฐาน 41%] [คำเตือน: วัตถุในพื้นที่ไม่สอดคล้องกับกฎเกณฑ์ฟิสิกส์ของโลกใบนี้] "อาจารย์รินรดา... ทางนี้ครับ" อคินเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา แต่พอดังพอจะทำลายความเงียบงันในความมืดมิด เขาไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะสมาธิทั้งหมดถูกตรึงไว้กับรอยแยกขนาดเท่าฝ่ามือบนผนัง ซึ่งขอบของรอยแผลนั้นไม่ได้เกิดจากการทุบทำลาย แต่มันเรียบเนียนราวกับถูกคมมีดที่ทำจากแสงเลเซอร์ตัดผ่านความว่างเปล่า และที่สำคัญที่สุดคือ ความมืดภายในรอยแยกนั้น ไม่ใช่ความมืดของเงา แต่มันคือช่องว่างสีม่วงครามที่กำลังหมุนวนช้า ๆ พร้อมกับเศษละอองแสงประหลาดที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นซีเมนต์แล้วสลายกลายเป็นไอเย็น ร่างเพรียวในชุดเสื้อคลุมยาวของ ดร.รินรดา ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง แสงจากไฟฉายแรงสูงในมือเธอส่องกระทบเข้ากับพื้นเบื้องล่าง พื้นที่ควรจะมีแค่คราบเลือดจากการฆาตกรรมเมื่อคืนก่อน กลับมีบางสิ่งนอนสงบนิ่งอยู่ มันคือปลอกกระสุนปืน... แต่ไม่ใช่กระสุนที่มนุษย์ในยุคนี้รู้จัก รินรดานั่งยลงอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วเรียวสวมถุงมือยางแตะลงบนวัตถุโลหะทรงกระบอกสีเงินยวงที่มีลวดลายอักขระเรืองแสงสีฟ้าอ่อนจาง ๆ สลักวนรอบตัวปลอก "ไม่ใช่เทคโนโลยีของเรา" น้ำเสียงของอาจารย์สาวราบเรียบ ทว่าแฝงความเคร่งเครียดไว้ลึกซึ้ง "โลหะผสมไทเทเนียม-คาร์ไบด์เกรดนี้... โครงสร้างโมเลกุลถูกบีบอัดด้วยแรงดันระดับสุญญากาศควอนตัม มันถูกสร้างขึ้นในสถานที่ที่มีแรงโน้มถ่วงต่างจากโลกเราอย่างน้อยสามเท่า" อคินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นี้ คดีฆาตกรรมที่ตำรวจท้องถิ่นสรุปว่าเป็น "การปล้นชิงทรัพย์แล้วฆ่ากันตาย" ดูไร้สาระไปถทันทีเมื่อเขาใช้สกิล 'ตาแห่งความจริง' วิเคราะห์ร่องรอยการต่อสู้ รอยแผลบนร่างผู้ตายไม่ได้เกิดจากมีดธรรมดา แต่มันคือแผลไหม้ความร้อนสูงที่เกิดจากการสลายตัวของเซลล์ระดับโมเลกุล "ฆาตกรไม่ได้มาจากโลกนี้... หรืออย่างน้อยที่สุด เขาก็มีเครื่องมือที่ข้ามผ่านมิติมาได้" อคินพึมพำ วิเคราะห์ด้วยตรรกะอันเฉียบคม "และดูเหมือนว่ารอยแยกตรงนั้น จะไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ" เขาก้าวเข้าไปใกล้รอยแยกมิติอีกนิด เสียงหึ่งในหัวดังขึ้นจนรู้สึกปวดขมับ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยเปื้อนสีดำสนิทที่ขอบรอยแยก มันไม่ใช่เขม่าควัน แต่มันคือรอยนิ้วมือที่ทิ้งไว้โดยสิ่งมีชีวิตที่มีอวัยวะคล้ายมนุษย์... แต่มีโครงสร้างกระดูกฝ่ามือถึงหกส่วน รินรดาเงยหน้าขึ้นจากปลอกกระสุนประหลาด แววตาหลังเลนส์แว่นฉายแวววิตกกังวลอย่างที่อคินไม่เคยเห็นมาก่อน "อคิน... คุณจำบันทึกหน้าสุดท้ายในสมุดของพ่อคุณได้ไหม ท่านเคยเตือนไว้ว่า *'ประตูที่ถูกเปิดออกด้วยความโลภ จะนำพาผู้ล่าจากฟากฟ้าที่ไร้ชื่อมาเยือน'* หรือว่าการตายครั้งนี้..." "ไม่ใช่การฆ่าเพื่อชิงทรัพย์..." อคินต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลง "แต่มันคือการส่งสัญญาณเตือน" กริ๊ก! เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องใต้ดิน ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่ทันที อคินชักมือถืออาวุธประจำกายพ่วงระบบออก1กระชับมั่นในมือ ร่างกายเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะ พลางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้อาจารย์สาวถอยไปอยู่ในจุดอับสายตา เงาสูงโปร่งร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเสาปูนที่ผุกร่อน แสงไฟฉายสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของแขกยามวิกาล ผู้ซึ่งไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ในสถานที่ปิดตายแห่งนี้ หัวใจของอคินกระตุกวูบ เมื่อพบว่าบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือสารวัตรธนา นายตำรวจผู้รับผิดชอบคดีนี้โดยตรง แต่ทว่า... แววตาของสารวัตรธนากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายชีวิต และที่ข้อมือข้างขวาของเขานั้น มีกำไลข้อมือโลหะสีดำสนิทกำลังส่งเสียงเตือนจังหวะเดียวกับรอยแยกมิติบนผนังไม่มีผิดเพี้ยน! "พวกคุณ... ล้ำเส้นเข้ามาลึกเกินไปแล้วนะ เด็กน้อย" เสียงของสารวัตรธนาแหบพร่าผิดมนุษย์ ราวกับมีเสียงคลื่นวิทยุซ้อนทับอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น [ติ๊ง! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมควบคุมจิตใจระดับ S: 'ซินดิเคตแห่งพหุภพ' ปรากฏตัวในรัศมี 3 เมตร!] [คำเตือนฉุกเฉิน: ระบบตรวจพบคำสั่งทำลายล้างตัวเองถูกเปิดใช้งานแล้ว... เวลาเหลืออีก 60 วินาที!] แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!