เสียงกระซิบจากวิญญาณดาบ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาเย็นเยียบ—แปะ... ความเงียบงันภายในถ้ำศิลามรกตถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหอบหายใจอันรุนแรงและกระชั้นชิด ฟางหรงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งกำด้าม "กระบี่วิญญาณโลหิต" แน่นจนข้อต่อ นิ้วขาวซีด เส้นเลือดปูดโปนราวกับรากไม้โบราณที่กำลังทะลุผ่านชั้นดิน ภายในห้วงจิตสำนึกของเขากำลังเกิดมหาสงครามอันบ้าคลั่ง เสียงคำรามกึกก้องของจิตวิญญาณกระบี่โบราณนับร้อยดวงกำลังกรีดร้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงธรรมดา แต่มันคือเสียงสะท้อนแห่งความแค้น ความตาย และความกระหายเลือดที่สะสมมานานนับพันปี "ฟางหรง... ตั้งสติไว้!" เสียงอันเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งแต่แฝงด้วยความร้อนรนดังขึ้น เซียนหานเหมยปรากฏกายยืนอยู่เบื้องหน้า นางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศมืดมนในถ้ำ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากร่างของนางเพื่อพยายามกดข่มจิตสังหารอันบạoคลั่งที่กำลังแผดเผาร่างของฟางหรง แต่ทว่า... ไอน้ำแข็งพันปีเมื่อสัมผัสกับปราณกระบี่สีชาดรอบกายเขากลกลับละลายกลายเป็นไอพิษสีดำทมิฬในพริบตา ดวงตาของฟางหรงในยามนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เส้นโลหิตในดวงตาปูดโปนจนน่ากลัว รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง "หานเหมย... ถอยไป..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ ราวกับมีคนอีกคนกำลังพูดแทรกขึ้นมาจากลำคอ "ข้า... ข้ากำลังจะควบคุมมันไม่ได้แล้ว..." วิชา "กระบี่ไร้ลักษณ์" ที่เขาฝึกฝนมาตลอดชีวิต บัดนี้กำลังถูกกลืนกินด้วย "เคล็ดกระบี่โลหิตทมิฬ" ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวดาบโบราณ ทันทีที่เขาโคจรปราณทะลวงผ่านจุดชีพจรสำคัญทั้งเก้า พลังงานมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่เส้นลมปราณราวกับเขื่อนแตก ภาพความตายของอาจารย์และลานประลองนองเลือดเมื่อวันวานไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ซ้ำเติมความแค้นให้ลุกโชนขึ้นราวกับกองเพลิงที่ราดด้วยน้ำมัน "เจ้าจงฟังเสียงหัวใจของตนเอง อย่าปล่อยให้กระบี่ครอบงำจิตวิญญาณ!" นางเซียนแห่งตำหนักหิมะกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แม้ภายนอกนางจะดูเยือกเย็นดั่งรูปสลักน้ำแข็ง แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง มือเรียวงามยื่นออกไปหวังจะถ่ายทอดพลังปราณบริสุทธิ์เพื่อช่วยชำระล้างจิตมาร แต่นางรู้ดีว่าหากพลาดพลั้งแม้แต่นิดเดียว ปราณสะท้อนกลับจะทำลายเส้นชีพจรของเขาทั้งหมดจนกลายเป็นคนพิการ หรือหนักหนากว่านั้น... เขาอาจกลายเป็นอสูรกระบี่ที่ไร้ซึ่งความทรงจำและสติสัมปชัญญะไปตลอดกาล "เจ้าไม่เข้าใจหรอก..." ฟางหรงคำรามต่ำในลำคอ ร่างกายของเขาพยายามฝืนยืนขึ้น แรงกดดันมหาศาลจากเคล็ดวิชาทำให้พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกรูปใยแมงมุม "ความแค้นนี้... เลือดต้องล้างด้วยเลือด! เสียงกระซิบของพวกมันในหัวข้า... มันบอกให้ข้าฆ่า... ฆ่าทุกคนที่ขวางทาง!" กระบี่ในมือสั่นระริก ปล่อยออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ กลายเป็นอักขระเวทโบราณที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับมิติ กำลังจะฉีกขาดออกจากกัน เซียนหานเหมยไม่ลังเลอีกต่อไป นางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาในพริบตา สองมือเรียวบางคว้าจับข้อมือของเขาที่กำด้ามกระบี่ไว้แน่น แม้ความเย็นจากปราณเหมันต์จะกัดกินผิวเนื้อของนางจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุม แต่นางหาได้ใส่ใจไม่ สายตาที่มองตรงไปยังฟางหรงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะเอ่ยคำ "ถ้าเจ้าต้องกลายเป็นอสูรกระบี่... ข้าผู้นี้จะเป็นคนแรกที่ใช้กระบี่สยบเหมันต์ปลิดชีพเจ้าเอง!" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกแต่หนักแน่นดั่งหินผา "แต่ก่อนจะถึงวันนั้น... เจ้าไม่มีสิทธิ์ยอมแพ้!" สัมผัสจากความเย็นยะเยือกและแววตาอันแน่วแน่ของนางราวกับสายน้ำทิพย์ที่รดรินลงกลางกองเพลิง สติอันน้อยนิดของฟางหรงเริ่มกลับคืนมา เขาจ้องมองใบหน้าอันงดงามแต่ซีดเซียวของสตรีตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความแค้นกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "หานเหมย..." เขาพึมพำ ชื่อของนางคือสมอเดียวที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้จากขอบเหวแห่งความมืดมิด ทว่า ในวินาทีที่สติกำลังจะกลับคืนมานั้นเอง... ผนังถ้ำด้านหลังของพวกเขากลับระเบิดออกเป็นจุลด้วยพลังปราณอันมหาศาลที่ทรงพลังและคุ้นเคยอย่างยิ่ง! เศษหินและฝุ่นควันตลบอบอวล เงาร่างสีดำสนิทสามร่างพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์สำนักกระบี่ไร้ลักษณ์กับธิดาตำหนักหิมะ... น่าเสียดายที่วันนี้ จะเป็นวันตายของพวกเจ้าทั้งคู่!" เงาร่างตรงกลางก้าวออกมา แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกลียด และดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันคุ้นตา—มันคือผู้อาวุโสแห่งพรรคมารโลหิต ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการล้างสำนักเมื่ออดีต! ฟางหรงเบิกตากว้าง ความแค้นที่ถูกกดทับไว้ระเบิดทะลักออกมาอีกครั้งอย่างรุนแรงเกินกว่าจะควบคุม ดวงตาสีแดงฉานหันขวับไปมองผู้มาใหม่ พร้อมกับเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหุบเขา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางร่วมกันมา ณ ที่นี้นะครับ